भटकंती

हरवलेले गाव

Submitted by रमेश भिडे on 16 November, 2018 - 09:24

पूर्वी कोकण गरीब होतं. गावे भोळी-भाबडी , साधी होती. माणसे गरीब होती. प्रेम आपुलकी होती.शेती करून पोट भरत होतो. भात, नाचणी, वरी, कुळीथ , उडीद, हरिक ही पीक पिकवून बाराही महिन्याचे दिवस उजाळलेले असायचे.
नाना -तऱ्हेच्या भाज्यांना तर कमतरता नव्हती. परसवात आठ दिवसाने टोपलीभर भाजी तयार होत होती.शेतीला जोडव्यवसाय म्हणून डझनभर गुरे -ढोरे होती. घरात घागरभर दूध दुभत होत आणि कोणाकडे नसेल तर मागील दाराने शेजाऱ्याकडून चहा पुरते आणून पाहुण्यांचे आदरातिथ्य होत होत. डोलगाभर कोंबड्याही होत्या. घरात सात आठ माणसे असूनही तीन वेळच कसबस पोटभर अन्न मिळत होत.

विषय: 

मुझे पता है वो कहां होगी....

Submitted by स्वप्नगंधा on 16 November, 2018 - 07:54

मुझे पता है वो कहां होगी...

हिंदी सिनेमातला एक typical सीन... हिरो किंवा हिरॉइन घरी नाहीये.. बरीच शोधाशोध होते आणि कुणीतरी एकदम खास जवळची व्यक्ती म्हणते... मुझे पता है वो कहां होगी.. सगळे त्या जागी पोचतात आणि खरंच ती व्यक्ती तिथेच असते...

मी अमितला ,माझ्या मित्रवराला (मित्र cum नवरा) नेहमी सांगते असं काही माझ्या बाबतीत झालं ना तर मला शोधायला सरळ टेकडीवर ये.. खाणीजवळच्या एका खडकावर बसलेली सापडेन मी तुला...टेकडी... वेताळ टेकडी... माझी सगळ्यात आवडीची जागा..पुण्यात सेनापती बापट रस्त्याजवळ अशी सुंदर टेकडी आहे, यावर कुणा नवख्याचा विश्वासही बसणार नाही...

नव्या घरी नवं राज्य (ग्रीस ८)

Submitted by Arnika on 12 November, 2018 - 07:18

थंडीच्या पहिल्या लाटेबरोबर सिक्याचा हमरस्ता मिटला. गजबजलेलं गाव एका रात्रीत ओसाड झालं किंवा माझी निघायची वेळ जवळ आल्याने मला तसं वाटायला तरी लागलं. भरल्या बॅगेसमोर सिक्याच्या घरचे सगळे घोटाळायला लागले. यासोनासने स्वतः माझ्या बॅगेत बसून बाहेरून चेन लावायचा प्रयत्न करताना हात चेमटून घेतला. तशीही रडारड व्हायचीच होती; यासोनासला एक निमित्त तरी मिळालं.

गावगोष्टी (ग्रीस ७)

Submitted by Arnika on 5 November, 2018 - 06:04

गाढ झोप लागली होती. स्वप्न पडल्याचंही आठवत नाहीये मला... आणि अचानक मी पलंगावरून घसरायला लागले. सबंध खोली पुढेमागे हलत होती. दहा सेकंद झाली, पंधरा झाली तरी खोली डुगडुगायची थांबेना. चांदण्यात माझ्या डोळ्यादेखत समुद्राची अख्खी तबकडी सरकत होती आणि कितीतरी वेळ जीव मुठीत धरून बसले होते मी खिडकीपाशी. भूकंप. पण इतका मोठा? आणि एवढा वेळ? सुरुवातीला मला घटनाक्रम कळलाच नाही – भुकंपामुळे मी पडल्ये की मी पडल्यामुळे भूकंप झालाय? हादरे संपल्यावर मी फक्त किनारा पाहिला. काही पडझड झाली नव्हती इतकंच बघून डोळे मिटून घेतले.

ईजिप्त सोलोट्रीप: एक अविस्मरणीय अनुभव. भाग – १२

Submitted by संजय भावे on 5 November, 2018 - 04:54

बघता मानस होते दंग (सायकलीवर पुणे- सातारा- कराड- मलकापूर- आंबा घाट- लांजा- राजापूर- देवगड- कुणकेश्वर) ८ (अंतिम): कष्टदायी परतीचा प्रवास...

Submitted by मार्गी on 4 November, 2018 - 13:52

कृष्ण घालितो लोळण (ग्रीस ६)

Submitted by Arnika on 2 November, 2018 - 10:13

“मंदीच्या काळात सबंध घराला जग दाखवायला बाहेर घेऊन जाणं परवडत नाही, पण जगभरातून माणसं आमच्याकडे येणार असतील तर आम्ही त्यांचा पाहुणचार आनंदाने करू”. दीमित्रा म्हणाली होती.

बघता मानस होते दंग (सायकलीवर पुणे- सातारा- कराड- मलकापूर- आंबा घाट- लांजा- राजापूर- देवगड- कुणकेश्वर) ७: किना-यावरील रस्त्याने कुणकेश्वर भ्रमण

Submitted by मार्गी on 2 November, 2018 - 08:31

इकडे कुठे? (ग्रीस ५)

Submitted by Arnika on 1 November, 2018 - 04:09

“एव्ही. एवढंच नाव सांगत्ये मी सगळ्यांना, कारण इंग्लंडमध्ये कोणालाच उच्चार नाही जमत माझ्या नावाचा.” कॉलेजच्या पहिल्या आठवड्यात एक मुलगी मला म्हणाली.
“तरी मला खरं नाव सांग; मी म्हणून बघते.” दृष्टद्युम्न म्हणता येतं एवढ्या एका क्वॉलिफिकेशनवर मी विडा उचलला.

Pages

Subscribe to RSS - भटकंती