स्वच्छंदी

हुमान..कोडे आहे का ?
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

सामान्याला सहजासहजी सुटण्याजोगे आहे का ?
जीवन म्हणजे चकवा, गुंता, हुमान..कोडे आहे का ?

ऐन तिशीतच देह येथला किती लागला वाकाया
जगण्यावर इच्छांचे सांगा इतके ओझे आहे का ?

नजर पेरण्याच्या आधी बस् हवे मला हे बघायला
तिच्या पापण्यांइतके ती'चे मनही ओले आहे का ?

फक्त एकदा फसले होते तिला दिलेल्या शब्दाने
पुन्हापुन्हा हे फसायला मन साधेभोळे आहे का ?

दोन चुंबने दिली मला अन् विचारते की, "भरले का ?"
भरायला सांगा माझे मन म्हणजे पोते आहे का ?

बोलली नाहीस तू............!
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

घालुनी डोळ्यात डोळे अंतरी भिडलीस तू
पण हवे होते मला ते बोलली नाहीस तू

वय गुलाबाचे म्हणू की मी तुझी जादू म्हणू
ऐन चाळीशीतसुद्धा वाटते बावीस तू

मोगऱ्याची वेल जेव्हा लोंबताना पाहतो
पाकळ्यांआडून पडते नेमकी दृष्टीस तू

सर्वकाही द्यायचा देतेस मजला शब्द पण
ऐनवेळेला किती करतेस घासाघीस तू

हक्क नाही एवढाही आज माझ्यावर तुझा
शेर विरहाचा कसा मग लावते छातीस तू

नाव माझे टाळले तेव्हाच कळले हे मला
आजही पाहून मज होतेस कासावीस तू

चार जखमा काळजावर गोंदल्या
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

चार......ओठांवर खुबीने पेरल्या
चार जखमा काळजावर गोंदल्या

बोलले नाही कुणी दोघांतले
पापण्या.. पण आसवांनी बोलल्या

वेळ आली एवढी काट्यावरी
पाकळ्यासुद्धा छळाया लागल्या

मी तुझ्या चौकात जेव्हा थांबलो
चालणाऱ्या चार वाटा थांबल्या

वादळाला त्रास होतो ना ? म्हणुन
मीच उघड्या दोन खिडक्या ठेवल्या

बाप लेकींना जसा सांभाळतो
मी तशा सल-वेदना सांभाळल्या

शेवटी आला तुझा आवाज अन्
मिट्ट काळोखात पणत्या पेटल्या

आहे तो माझा नाही
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

घुटमळतो देहामध्ये तो श्वास स्वत:चा नाही
होता तो माझा नव्हता, आहे तो माझा नाही

पडद्यावर दिसते आहे ती खरी जिंदगी नाही
जो समोर दिसतो आहे तो खरा चेहरा नाही

तू विचार करायचा ना मज चुंबायाच्या आधी
सोडेन हातची संधी इतका मी साधा नाही

तू टप्प्यामध्ये माझ्या आल्यावर मरणारच ना ?
मी वजीर होतो वेड्या कुठलासा प्यादा नाही

शब्दांनी देऊ शकतो मी मनासारखे उत्तर
पण प्रश्न तिच्या मौनाचा तितकासा सोपा नाही

आज त्याची पावले उंबऱ्याला लागली

- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

आस ज्याची नेमकी जीवनाला लागली
आज त्याची पावले उंबऱ्याला लागली

बाण नव्हता एकही काळजाला लागला
पण शिकाऱ्याची नजर पाखराला लागली

एकदाही भेटली, बोलली नाहीच पण
वाट बघण्याची सवय अंगणाला लागली

पावसाशी काल तर बाप होता भांडला
आज त्याची एक झळ वावराला लागली

'प्रेम'..असताना तसा रोग होता चांगला
त्यात झुरण्याची चटक माणसाला लागली

ती मजेने बोलली, "मी तुझी आहे कुठे ?"
हाय त्याची मग तिच्या काळजाला लागली

हातात नाही आजही...........
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

बघ हात माझा अन् तुझा हातात नाही आजही
मज दु:ख आहे मी तुझ्या नावात नाही आजही

त्या ज्याकुणाबद्दल जगाशी बोलते आहेस तू
ते नाव माझे पण तुझ्या ओठात नाही आजही

स्वप्नातल्या स्वप्नात 'ती' ताटात आली यारहो,
पण भाकरी आली खरी पोटात नाही आजही

घोटामध्ये एकाच जी मज लाविते झिंगायला
ती बाटलीमधली नशा पाण्यात नाही आजही

अख्खी पटावर जिंदगी लावून खेळावे अशी
ती सोंगटी लाखातली डावात नाही आजही

.......... शेवटी

- स्वच्छंदी

तू मला भेटायला ये...शेवटी

पण खरे सांगायला ये...शेवटी

नाव घेउन कोण मज बिलगायचे ?

तू तरी बिलगायला ये...शेवटी

घाव तू जमतील तितके दे मला

पण जखम बांधायला ये...शेवटी

जिंदगीचा साज सुंदर जाहला

ये प्रिये, उतरायला ये...शेवटी

तो म्हणाला की,"कुणी नाही तुझे."

चल गड्या मोजायला ये...शेवटी

तू
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

माणसांच्या वेदनेचा आरसा होतास तू
आरसा होवूनसुद्धा वेगळा होतास तू

याचसाठी वाद झाला फक्त त्यांचा अन् तुझा
बोलले नव्हते कुणी ते बोलला होतास तू

फक्त उद्धरण्याकरीता जन्म झालेला तुझा
टाकलेल्या माणसांचा चेहरा होतास तू

पोचला असतास तूही काळजाच्या आत पण
श्वास अंतिम घेतल्यावर पोचला होतास तू

रोज फिरते ही धरा त्या सुर्यबिंबाभोवती
वाटले खोटे जगाला पण खरा होतास तू

लपविले होते उरातच प्रेम पण कळले तुला
फक्त ठोका काळजाचा मोजला होतास तू

पुन्हा त्याच गावात आलो
- स्वच्छंदी/महेश मोरे

तुझी भेट घ्याया लिलावात आलो
कळालेच नाही न् प्रेमात आलो

जणू काय जादूच स्वप्नात झाली
दिला हात हाती न् ह्रदयात आलो

जुना फाटका कोपरा पेपराचा
तुला भेटलो चारचौघात आलो

भ्रमंती जगाची जरी खूप केली
फिरूनी पुन्हा त्याच गावात आलो

असा जिंदगीचा लळा लागला की
पुन्हा श्वास घेऊन देहात आलो

परवानगी द्या
- स्वच्छंदी

हात गुंफायची परवानगी द्या
ओठ चुंबायची परवानगी द्या

शोध घेईन मी तिचिया तळाचा
खोल डुंबायची परवानगी द्या

बंद होईल तगमग ह्या जिवाची
राज खोलायची परवानगी द्या

वादळांनो कधीही या, परंतू
रान पेरायची परवानगी द्या

दोष होता कुणाचा सांगतो मी
दोष शोधायची परवानगी द्या

भूक ताटात येताना म्हणाली
कोर मागायची परवानगी द्या

शुभ्र सदऱ्यातही शोभेन मी बस्
झूठ बोलायची परवानगी द्या