शीर्षक :- अंतर
तुला पाहिले होते
मन वाहिले होते
हृदयात तुझ्या मी
डोळ्यात साचले होते
फुल वेचले होते
पायी वाहिले होते
देवाकडं तुला मी
मागितले होते
पानं चाळले होते
तुला शोधले होते
नाव हातावरी तुझे
मी गोंदले होते
मन खचले होते
अश्रू दाटले होते
सोडुनिया मला
नभ फाटले होते
काव्य रचले होते
तुला टोचले होते
नात्यात आपल्या
रान पेटले होते
गाणे ऐकले होते
सूर नाचले होते
तुला मी सारे
ओळखले होते
आपल्या मनातले समोरच्याला प्रत्येक वेळी समजेलच अस नाही ना..
त्यामुळे शाब्दिक संवाद हा वेळोवेळी व्हावा ,
नाहीतर नात्यांमध्ये विनाकारण अंतर वाढते......
तिच्या-माझ्या नात्यातल
हल्ली अंतर खुप वाढलय
शब्दांनी सुटेल कोडे सारे
पण तिने मौन बाळगलय.
कधी काळी ती माझ्याशी
खुप भरभरुन बोलायची
कधी खांद्यावर डोके ठेवुन
फक्त् शांत बसुन राहायची
प्रेम व्यक्त केल ज्यावेळी
त्यावेळीही ती शांत होती
तिच्या मौनाचे उत्तर मला
आजपर्यंत कळले नाही.
समोरासमोर येतो बरेचदा
पण ती टाळतेच मला
तरीही नाही दिसलो कधी
इतरांना विचारतेसुद्धा
तिच्या अश्या वागण्याचा
अर्थ काही उमजत नाही.
बोलायचा प्रयत्न केला तरी
ती मौनाशिवाय बोलत नाही.
आज रात्री जेव्हा
तू चंद्र बघशील ना रे
तेव्हा माझी आठवण काढ...
तो सुंदर दिसतो म्हणून नव्हे रे!
तर अशासाठी,
की जसा असंख्य तार्यांच्या
संगतीत असूनही तो एकलाच
तशीच सार्यांत असलेली
मी ही...
तुझ्याच अमर्याद मनोधैर्याच्या साथीने
जगते आहे रे
माझ्या अस्तित्वाची मालकी
तुझ्याकडे सोपवून
निर्धास्त....
तुझीच प्रभा
आसमंतात पसरवते आहे
लांबूनच रवीकिरणं झेलून
परावर्तित करणार्या
त्या चंद्रासारखीच
तरीही...
हा एकलेपणा संपवण्याची
भलती स्वप्नं
नको रे दाखवूस
आपल्यातलं अंतरच करेल
माझी राखण!
पण...
काहीही झालं तरी
एरवी आपल्यातल्या अंतराला
नियतीची क्रूर चेष्टा
म्हटल्यावर...
"पार्ट ऑफ लाईफ आहे,
तक्रार नाही रे कसलीच"
असं धिटाईनं
समजावणारी तू
आणि आज.........
"आपण काय एकमेकांना
'एका हाकेवर' आहोत"
म्हटल्यावर....
भावनांचा हिशेब लगेच
किलोमीटरमधे मांडून
कुरकुरणारीही तूच
आपला प्रवास कायम
समांतर राहणार आहे
हे गृहितच धरलं आहेस का?
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ब्लॉगवर पूर्वप्रकाशित