आज मी खूप आनंदात आहे. का सांगू ?
आज ती भेटायला आली तेच आवडणा-या हिरव्या ड्रेस मधे.
आणि कहर म्हणजे..स्वतः केलेला शिरा घेऊन आली.
शि-याचा एक घास तयार केला आणि चक्क मला भरवायला पुढे केला.
माझ्यासाठी ते इतके अचानक होते की सर्वदूर आतल्या पेशी पेशींमधे काटा उभा रहीला...
त्याच निमित्ताने... तिच्या मऊ बोटांचा ओठांना झालेला स्पर्श
कसे सांगू ... शब्दच नाहीयेत बघ
अरे वेड्या, आपणच नव्हतो भेटलो का? मलाच काय सांगतोयस?
१६ फेब्रुवारी रोजी संध्याकाळी ४ वाजता पासून पुढे पुणेकरांचे गटग वाळवेकर गार्डन, वाळवेकर नगर येथे करायचे ठरवले आहे. डॉक्टर कुमार यांची उपस्थिती या गटग ला असणार आहे.
तरी सर्वांनी आपली हजेरी लावावी होsss.
https://g.co/kgs/TH6R7dc
सध्या बागेचे मुख्य प्रवेशद्वार बांधकामामुळे बंद असून बाजूच्या छोट्या दाराने आत शिरायचे आहे.
आत शिरल्यानंतर उजव्या हाताला दिसतो तो पहिला पॅगोडा आपल्याला गप्पाटप्पा आणि बसण्यासाठी धरायचा आहे.
चिकवा धाग्यावर गोल्डफिशबद्दल अस्मिता, स्वाती आणि माधव यांच्या पोस्ट्स वाचल्या. मी मुळातच सिनेमा खूप कमी बघते, पण तरी या मंडळींच्या पोस्ट्सनी माझ्या बाबतीत, संथ पाण्यात लहानसा दगड पडून लहरी उठाव्यात, असं काहीतरी झालं. विस्मरण, स्मृतिभ्रंश, डिमेन्शिआ, अल्झायमर... एकाच कुटुंबातले आजार म्हणायचे, जे माणसाचं अस्तित्त्वच उलटंपालटं करून टाकतात. मी इथे सिनेमाबद्दल लिहिणार नाहिये, कारण तो मी अजून पूर्ण बघितला नाहिये, पहिला अर्धा तासच बघितलाय. डोळे भरून येतात असं काही बघताना, त्यामुळे एका बैठकीत तो पूर्ण होणार नाहीच. पण माझ्या घरातलं काहीतरी इथे शेअर करावंसं मात्र नक्की वाटलं मला.
आज अज्ञातवासीने टाकलेला मेल!!
'हाय राणी..
हा मेल बहुतेक माझ्या आयुष्यातला तुला टाकलेला शेवटचा मेल आहे.
मला तुझा रिप्लाय लवकर अपेक्षित आहे प्लीज? मला बोलणं अपेक्षित आहे आपल्या दोघांमध्ये. अगदी शांतपणे... संवाद अपेक्षित आहे... प्लीज???
आशा निराशेच्या हिंदोळ्यावर झुलत बसण्यापेक्षा एक निर्णय घेऊन मोकळं व्हायचं आहे.
अगदी स्पष्ट लिहितोय. कारण मला आता practical विचार करावा लागेल... मला देखील आता life पार्टनर शोधावा लागेल. मला देखील life सुरू करावी लागेल.
काही घटनाक्रम मी मांडतो.
तिन्हीसांज होता दिवेलागण झाली,
तुझ्या आठवणींचे तेव्हा हळूच येणे झाले ।
दबक्या पावलांनी आले चंद्र तारे ,
श्वास अडकायला सखे हेच बहाणे झाले ।
गुंतला जिव उंबऱ्यात ,
पण ना तुझे येणे झाले ।
मी लावली सांजवात ,
पण ना मला गाणे आले।
दूर कुठूनसा आला आवाज कानी ।
वाटले मला जणू तुझी चाहूल आली ।
पायातल्या पैंजनांचे तेव्हा कानी पडसाद आले ।
श्वास अडकायला सखे हेच बहाणे झाले ।
चंद्र खिडकीतून पार डोईवर आला ।
बघता बघताच अचानक ढगांआड गेला ।
वारा आला आंगचटीला पडद्याचे उडणे झाले ।
एक कुटुंब ..
वडिलांना वाटणारी अपराधी पणाची भावना... आईला हि क्षणासाठी काही न उमगणे आणि दुसऱ्या क्षणी दोन लेकरांची जबाबदारी... समाजाचा ताण .... आणि वेळेचे कधीही न थांबणारे काटे....
हे असेच असते प्रत्येकाच्या जीवनात ... कमी अधिक प्रमाणात ...
आजचाच किस्सा ..
पावसामुळे घर्षण कमी झालेला रस्ता ...
दोन चाकीवर ना पेलवणारा संसार ..... मुलांना शाळेत वेळेत पोहचवण्याची सर्कस ..... आणि रस्त्यावरची आमच्या सारख्यांची गर्दी ........
मग काय झाली स्लिप गाडी ... बराच प्रयत्न केला बापाने तोल सांभाळायचा .. पण नाही झेपला त्याला.
जोगीण
तुझ्यासवेे सदैव हासते भास तुझ्या जगण्याचे
तुझ्या खांद्यावरी रुदते पाश तुझ्या नसण्याचे
आठवांचे ठरते चांदणे अश्रू डोहात अजूनही
उशाशी थिजते रात्र न मालवते दीप चूकूनही
हृदय फुलांचे गुंंफतो गजरा परंतु सुवास कोरा
जूनी उसवते वीण, नाही तुझ्यापास सुई दोरा
विसरणे विसरुनी गेले जखडलेली प्रीत बेडी
स्नेहगुणाची न मूर्ती होते ठाऊक नव्हत्या रुढी
ना भेटते नित्य दिवसापरी पाहते तुला आरश्यात
पानात सुर्य डोकावतो परी तू हरवला कवडश्यात
शेल्याचा ना धरिला शेव चूकलासे वाट आपसूक
तान्ह्या बाळासम दिल्या हाका अखेर झाले मूक
