काव्य

तिच्या कविता

Submitted by क्षास on 24 March, 2018 - 09:17

या कविता माझ्या नाहीत,
या कविता तिच्या आहेत
जी मी लिहायला बसल्यावर
माझ्या हातातलं पेन नकळत ओढून घेते,
समोरचा कागद शब्दांनी भरभर व्यापते,
तिच्या कवितांना यमक नसतं, ताल नसतो, लय नसते,
फक्त शब्दांच्या फटीमध्ये लपलेलं भय दिसते,

या कविता माझ्या नाहीत, तिच्या आहेत
जिला काहीही आठवलं, सुचलं तरी लिहायचं असतं,
काही काळ बुडण्याची चिंता सोडून अलगद वाहायचं असतं,
विचारांना शब्द आपोआप येऊन बिलगतात आणि ती फक्त मांडत राहते,
अनुभवांची बरणी नकळत कलंडते आणि वेदना कागदावर सांडत जाते,

जात नाही ती जात

Submitted by हर्षद आचार्य on 31 December, 2017 - 08:04

जात हे पाप आहे, मानवतेला शाप आहे
अंधाऱ्या विहिरीत फुत्कारणारा विषारी साप आहे.

लाज बाळगावी तिथे गर्व आणि माज आहे
जात नाही जात ही स्वतःलाच मारलेली विखारी थाप आहे.

झेंडा कोणाचा निळा, भगवा तर कोणाचा पंचरंगी आहे
धमन्यांतून वाहणाऱ्या रक्ताचा रंग प्रत्येकाचा लालच आहे.

कुठून आलं हे सारं आणि कुठे घेऊन जाणार आहे
का माणूस असाच 'कुत्ते कि मौत' मरत राहणार आहे?.

मन सैराट झालं आहे, आक्रोश मूक झाला आहे
हलकट गिधाडांचं मात्र चांगलच फावतं आहे.

शब्दखुणा: 

विरह वेदना !!!

Submitted by prakashsalvi on 22 June, 2017 - 12:08

विरह वेदना !!
-----------
आता नको तू पुन्हा दू:खात लोटू
सुकली आसवे ही, नको पुन्हा भेटू
**
शिशिरात पानगळ, वसंतात पालवी
पुन्हा प्रीतीची आस, नको लाळ घोटू
**
तुझे हासणे, तुझे बहाणे, तुझे ते लाडावणे
त्या हरित आठवांनी, नको रक्त आटू
**
जीवन म्हणजे खेळ उन - पावसाचा
जगणे आहे मजेचे, नको स्वत्व घोटू
**
हार कुणाची, जीत कुणाची खेळात आपल्या
जिंकण्याचे भान ठेव, नको श्रेय लाटू
**
झाले जरी माझ्या, जीवनाचे वाळवंट
खाईत वेदनांच्या आता नको दूर लोटू
**
प्रकाश साळवी

शब्दखुणा: 

तुझ्या प्रीतीसाठी ....!!!

Submitted by prakashsalvi on 21 June, 2017 - 07:47

तुझ्या प्रीतीसाठी.....!

तुझ्या प्रीतीसाठी किती मी झुरावे?
तुझ्या प्रीतीचे मी किती इतिहास गावे?,

तुझे ते मोकळे केस श्वास हा आश्वासक
तुझ्या कौतुकाचे किती गोडवे मी गावे?

तुझी "प्रेम पत्रे" उराशी मी जपावी,
किती अर्थ त्यांचे, कुठे मी लपावे?

तुझे गीत माझ्या हृदयी का सळावे?
गीतास साथ माझी अन मला ना कळावे

तुझे गोड शब्द कधी सत्य व्हावे?
तुझे प्रेम सत्यात -हास्यात यावे,

तुझी हास्यमुद्रा मनी कोंदणी ठसावी
तुझे अंग - अंतरंग सर्व माझेच व्हावे,

श्री प्रकाश साळवी दि. १८ मार्च २०१४ सकाळी ११.१० मी.

शब्दखुणा: 

चल ना आई

Submitted by मोहना on 19 October, 2016 - 09:50

अमेरिकेत वाढणार्‍या मुलांना मराठी शिकवताना सोप्या शब्दांचा वापर करुन रोजच्या वापरातले शब्द ठाऊक व्हावेत यासाठी करत असलेल्या प्रयत्नातून सुचलेली कविता.
निळं आकाश
अंधुक प्रकाश
चमकता तारा
गार वारा!

चल ना आई,
जमीनीवर झोपू
आकाशात चांदण्या
किती सांग बघू!

चंद्र आला सोबतीला
बाबा लागला गायला!
आई लागली,
कौतुकाने पाहायला!

ही खरी गमंत
आई, बाबा,
अशीच रोज हवी
तुमची संगत!

शब्दखुणा: 

संपादित

Submitted by मी मी on 19 March, 2014 - 10:28

काही वैयक्तिक कारणाने धागा संपादित करण्यात येत आहे. धन्यवाद

शब्दखुणा: 

गझल...

Submitted by मधुरा कुलकर्णी on 2 December, 2013 - 07:01

तू पाहिले वळूनी, मी थंड-गार झाले
तू चार वार केले, मी पार ठार झाले...

आवार ना कुठेही लाचार भावनांना....
केला विचार मी ही, पृथ्वीस भार झाले....

शोधू कुठे कशाला, माणूस सोबतीला???
माझ्यात गाव आहे, मी सावकार झाले....

झाला पगार नाही, कामे किती करावी???
सोडून नोकरी ती मी ही पसार झाले....

-मधुरा कुलकर्णी.

विषय: 

कविंचे काव्य...

Submitted by अत्रुप्त आत्मा on 26 February, 2013 - 07:40

अपल्यातून जर कवि गेले,तर अपला काय असेल सूर?
आणी कवितून काव्य गेले,तर कसा असेल त्याचा नूर? ॥ धृ ॥

अपला उदासपणा जायला,काव्य असणार नाहीत.
कुणी हे संकट दूर करावं,तर कवीच असणार नाहीत.
जगणं सगळं हराम होऊन,आयुष्य होइल भेसूर...॥१॥

कुणीतरी मग कवि व्हायला,शब्दांना खेळवत बसेल.
कल्पना आणी शब्दांचे बंध,नुसतेच 'हवेत' चाळवत बसेल.
नंतर नदीत पाणीच नसतांना,नुसता कोरडाच येइल पूर...॥२॥

मग कविची शब्दांबरोबर,जोरदार लढाई होइल.
लढता लढता नकळत तो,खरा कवि होऊन जाइल.
पण रुपकाशिवाय काव्य म्हणजे,शस्त्रांशिवाय योद्धा शूर...!॥३॥

मग कवि मनात म्हणेल,असे ना का काव्य साधे?

शब्दखुणा: 

व्यक्तिचित्र किंवा शिल्पाबद्दल मराठी कविता

Submitted by चिंतातुर जंतू on 12 July, 2012 - 04:23

एखाद्या व्यक्तीच्या दृश्य प्रतिमेचं वर्णन असेल अशा मराठी कवितांचे संदर्भ हवे आहेत. अटी :

  1. कविता छापील स्वरूपात (पुस्तक/नियतकालिक/अनियतकालिक) पूर्वप्रकाशित असावी.
  2. कविता मराठीत असावी.
  3. कवी किमान नावाजलेला असावा.
  4. कवितेत एखाद्या व्यक्तीच्या दृश्य प्रतिमेचं (म्हणजे चित्र, शिल्प, छायाचित्र, चित्रपटातलं दृश्य वगैरे) वर्णन किंवा उल्लेख असावा. म्हणजे 'मानसीचा चित्रकार तो...' बाद आहे.

तुझी नी माझी प्रीत सख्या...

Submitted by तृप्ती साळवी on 1 March, 2012 - 23:44

गाठ माझ्या पदराची तुझ्या उपरण्याला पडली
सप्तपदी चालताना तुझ्यासवे नजर माझी झुकली
लग्नमंडपी शोभा होती परी मनी माझ्या भीती
अनोळखी या नात्याला कशी मी समजू प्रीती

गाली होता विडा परी नयनी माझ्या अश्रू
अंतरपाट मधे स्थिर आणिक समोर उभा तू
हाती पुष्पमाला अन कानी घुमती अष्टके
जन्माचा जोडीदार कसा तू हे पडले मोठे कोडे

पाठवणीची घडी ती मज कठीण बडी जाहली.
माया आई-बाबांची डोळ्यातून वाहली
श्वास माझा अस्थिर होता अन ऊर भरूनी आला
मज न्याहाळूनी हात तू माझ्या हातावरी ठेवला

तुला जपेन असेच निरंतर हे स्पर्शातूनी बोललास
पाणावल्या डोळ्यात तू माझ्या प्रथम सामावलास
नाव तुझे घेऊन सासरचा उंबरठा ओलांडला

गुलमोहर: 

Pages

Subscribe to RSS - काव्य