लिझीकीचे जग

अंजु, मस्त ग, कोकमे आगळात बुडवून करतात हे ऐकून होते , गावी थोडेफार बघितले होते पण पूर्ण प्रोसेस आज बघितली. बियांच्या आतल्या बियाचा गर पाण्यात उकडत ठेवतात, कोकम बटर आपोआप वर तरंगते. आपल्या नेहमीच्या तापमानाला ते गोठते. गावी मुठीयाल म्हणतात, व्हिडिओत पण तेच म्हटले. मुठीन्नी वळून बनवतात म्हणून बहुतेक मुठियाल म्हणत असावेत.

सुनील डिमेलोचे वसई विडिओ पण इंटरेस्टिंग आहेत.

शेतीमध्ये रस असलेल्या लोकांना इंटरेस्टिंग वाटेल असे एक चॅनेल. लोहारकाम व इतर कामेही हा बाबा करतो.

मणिपूरची संस्कृती दाखवणारे हे एक चॅनेल.

लिझिकीच्या विडिओजवर आपल्या सप्तभगिनी भागातील लोकांच्या नेहमी कमेंट्स असतात. जेवणाचे प्रकार सारखेच आहेत म्हणून.

रातांबे बघून उन्हाळ्याची सुट्टी आठवली देवरूखला घालवलेली. रातांबे खाउन खाउन एक पिवळा राब बसायचा दातावर, आणि रातांब्याच्या गराचं ताजं सरबत काय लागतं ! स्लर्प.

त्या श्रीलंकन मुलीने केळं वेताच्या टोपल्यावर झारवून शिकरण केलं
आम्ही फोडी करून केलेलं पण बरं होतं हो.आता ती आत केळ्याचे चिकट मायक्रो अवशेष चिकटलेली टोपली धुणार कोण आहे तिच्यात?

तिची भाज्या धूवायची जागाही , लिझिकीकडच्या सारखी आहे . पाईपातून येणार वाहत पाणी

तिने बेलफळे तोडून आणली आणि एका बेलफळाच्या गराने सूप सारवून ठेवले. जे जुने सूप फाटले होते तेही ती गर वापरून दुरुस्त करणार म्हणे. आमच्या गावी नवी सुपे शेणाने सारवून घेत असत. आता सर्रास ऑईलपेंट मारून घेतात.

त्या नदीचा एक व्हिडीओ बघितला, तिचा फ्रॉक आहे तसे फ्रॉक आई माझ्यासाठी लहानपणी शिवायची. मला फ्रील, फुग्याचे हात, परत खाली फ्रील असं जाम आवडायचं.

तिने आंबा करी का लोणचं आणि पुलावासारखा भात केला तो व्हिडीओ बघितला. त्यांची भाजी ठेवायची जागा मस्त आहे. भाज्या कसली सही चिरते. तो परीसर बघून परत कोकण आठवलं. तो भाऊ काय स्वतःच्या हाताने वाढून पण घेत नाही.

हो ना. यापेक्षा तिनं श्रीलंकन संस्कृती आणि राहणीमान दाखवायला हवं होतं. असं अर्धवट फ्युजन करून काय होणार?>>>>+१.तिचा भाऊ असोले नारळ फोडताना लुंगी गुडघ्यापर्यंत वर घेऊन टिपिकल साऊथ इंडियन वाटतो.

एका भागात फ्रॉकचा गळा नेहमीपेक्षा वर होता ते पाहून बरं वाटले.एका भागात नारळ कातताना विचित्र वाटलेले.

हो की. श्रीलंकन मुलीने लिझीकीच्या व्हिडीओजमधून कही काही उचललं आहे. पण अ‍ॅटलिस्ट हिचे मसाले, कढिपत्ता, पाटा वरवंटा वगैरे बघून जरा आपलेपणा वाटतो आहे.

मला नदीच्या भवतालचा निसर्ग आवडतो. गावची आठवण येते. तिचे पदार्थ आपले वाटतात. दिवसभर माहीS S म्हणून त्या लाडावलेल्या भावाला खायला घालत असते. तसे काम करतो तो अधून मधून. केळी सोलून दे वगैरे

दुसर्‍या देशातील लोकांना चुकीचा संदेश जाऊ शकतो की श्रीलंकेत पुरुष काही कामं करत नाहीत आणि बायकाच करतात.>>>

चुकीचा हे आपले अनुमान असेल, संदेश बरोबर असेल

https://www.youtube.com/watch?v=6kKrgmDvD0w
गोष्ट कोकणातली.

ह्याचे पण व्हीडीओज बघते कधी कधी.

ती श्रीलंकन मुलगी, कोरफडीचे बरेच प्रकार करते त्यातलं मला फक्त कोरफड गर आणि पपनस सरबत बघायला आवडलं. बाकी लोणचं आणि भाजी वगैरे प्रकार नाही आवडले. आपल्याकडे करतात का कोरफडीचे पदार्थ. मी तरी नाही बघितले.

चुकीचा हे आपले अनुमान असेल, संदेश बरोबर असेल Lol>>>> साधना

मलाही कोरफडीचे सरबत, लोणचे बघून थोडे आश्चर्य वाटले.

माझे तर स्वप्न आहे ...सगळ्यात मोठा टिव्ही घेऊन प्रवास बघत बसायचा. सगळीकडे जाणे तर अशक्य आहे . मुलगी अपंग असल्याने स्वप्नंपण बघता येत नाहीत. >>> आदीश्री, मुलीबद्दल वाचून वाईट वाटलं. मी स्वतः अतिशय प्रवासवेडी आहे आणि आताच्या परिस्थितीत अनिश्चित काळासाठी घरात अडकले आहे, त्यामुळे तुझी तगमग जास्तच जाणवली. तुझं स्वप्न अंशतः पुर्ण होईल आणि ते ही वाट न बघता. तत्काळ.

नेटफ्लिक्सवर एक वेबसिरीज आहे ' Restaurants on the Edge'. वेगवेगळ्या देशातील एखाद्या ठिकाणचं रेस्टॉरंट जे चांगला बिझिनेस करत नाही आणि आता बंद पडायच्या मार्गावर आहे किंवा सिरीजच्या नावाप्रमाणे कड्याच्या टोकावर आहे, त्याचं पुनरुज्जीवन करण्याची प्रोसेस दाखवली आहे.
प्रत्येक एपिसोड म्हणजे नवीन देश आणि तिथलं एक रेस्टॉरंट. या reviving process मध्ये इतके सुंदर देश, शहरं, बेटं पहायला मिळतात. तिथला निसर्ग बघताना डोळे सुखावून जातात. डेकोरेशन साठी किंवा लोकल फूड अनुभवण्यासाठी टीम लोकल मार्केट, जंगलं, ऐतिहासिक जागा, नद्या, समुद्र, लोकल कलाकार, लोकल संस्कृतीला भेट देते. त्यामुळे आपल्याला नुसता निसर्ग पहायला मिळत नाही तर त्या देशाची/शहराची काही तरी नवनवीन माहिती मिळते. संस्कृतीशी, लोककथा, शेतकरी, शेफ्स, कलेशी ओळख होते. प्रवासात आपला हेच तर पहाण्याचा आणि मिळवण्याचा प्रयत्न असतो. त्यामुळे तुझा देशोदेशी व्हर्च्युअल प्रवास होण्याची 100% खात्री.

*याचा आता सध्याच सिझन 2 पण आला आहे.

धन्यवाद मीरा !
Restaurant on the edge बघणार, आवडेल असे वाटते आहे.

अरे नक्की पाहा ती. मी सीजन वन चा पहिलाच भाग पाहीलाय आणि फारच आवडला आहे. सुरेख ४के पिक्चरायझेशन, सिनेमेटोग्राफ्री. मध्ये मध्ये जरा रटाळ वाटू शकेल पण चलता है.

शहरातून भटकंतीचे व्हिडीओज कधी कधी नजरेस पडतात. मिळतील तसे नव्या धाग्यावर चिकटवेन.

>>> त्या श्रीलंकन मुलीने केळं वेताच्या टोपल्यावर झारवून शिकरण केलं<<<
आजी वापरायची ती वेताची चाळण. गरे , आंबे, केळ्याची कापं करताना रस गाळायला , चाळण पाण्यात ठेवायची व जोरात आपटायची , सर्व अडकलेले कण बाहेर येतात आणि टाकायची छतावर सुकायला.

श्रीलंकन स्त्री बरेचसे आपल्या सारखेच पदार्थ करते असे वाटते.

मुलगी अपंग असल्याने स्वप्नंपण बघता येत नाहीत. >>> सेम पिंच. मला भटकंती, विविध गावं, विविध शहरं बघत खादाडी करायची फार हौस पण जाऊदे, नो रिग्रेट. त्यामुळे मला तसे prgms बघायला फार आवडतात. मुलगा लहान असताना त्याला घेऊन जे काही थोडं फिरलो ते अगदी मनात साठवून ठेवलंय, रमते मी त्या आठवणीत.

डिस्कव्हरीवर पूर्वी संध्याकाळी पाच वाजता एखादा देश आणि त्यातली काही शहरं दाखवायचे, नाव आठवत नाही पण मी फार एन्जॉय करायचे. तसे बरेच देश बघितले आणि प्रवासवर्णने बरीच वाचली.

तसे काम करतो तो अधून मधून. केळी सोलून दे वगैरे >>> अच्छा. दोन व्हिडीओ बघितलेत फक्त त्यात एकात तो कैरी पाट्यावर किंचित चेचवून तिखट मीठ घालून करत होता त्याला आचार लिहिलं शेजारी (त्याला ते लोणचे म्हणतात कि काय). आपण फोडी खातो तसा खात होता फक्त साले काढली त्याने, का काढली काय माहिती. मग तिने किंचित साखर घातली त्यावर. मग तिघांनी खाल्लं . भाऊ दिसायला हिरो आहे मात्र.

काय म्हणू , काय सांगू ते कळत नाहीय. आदिश्री आणि अंजू , a big hug to each of you.