नातीगोती

वाय डी - इंजिनीयरींग विद्यार्थी आणि पालक

( ही घटना एक सत्य घटना आहे. गुरुवार दिनांक २१ एप्रीलला याची सुरवात झालेली असुन हा मुलगा लेख लिही पर्यंत परत आलेला नाही. मुद्दामच मुलाचे नाव आणि बदलले आहे )

मर्यादापुरुषोत्तम....रामनवमीच्या निमित्ताने !

अहो, आज इथे बर्फ पडला. तुम्ही परवा इकडून निघाला आणि थंडी सुरु झाली. किती म्हणत होती मृणाल तुम्हाला,' बाबा थांबा अजून थोडे दिवस'. पण तुम्हाला कुठे जमतंय असं एका जागी शांत बसायला आणि तेही जावयाच्या घरी? माझी अमेरीका फिरायची हौस काही पुरी केली नाहीत तुम्ही. आता मी कुठली जातेय या २ महिन्याच्या बाळाला घरी ठेवून एकटी? किती गोड आहे नाही नातू आपला? पण रडायला लागला की जीव घाबरा घुबरा होतो. तुम्ही तर त्याला कौतुकानं हातात घेतलं पण कसे घाबरला होतात. कधी इतक्या लहान मुलाला घेतलंय कुठे हातात तुम्ही?

गुंता

मी पाचवीत असताना मला स्केचपेन मिळाले होते बक्षीस म्हणून. तेंव्हा सांभाळायची अक्कल नव्हती आणि ते हरवल्यावर नवीन मागायची हिम्मत. बऱ्याच दिवसांपासून मी खूप दुकानांत ही कलरिंग ची पुस्तकं बघत होते, Adult Coloring Books. मोठ्या लोकांना चित्र रंगवण्यासाठी ही पुस्तकं. सान्वीची अशी पुस्तकं पाहिली की मला खूप इच्छा व्हायची आपण पण काहीतरी करावं अशी. एकतर मला काही चित्रकला वगैरे येत नाही. स्वत: चित्रं काढणे, रंगविणे हे सर्व प्रयत्न करून झाले आहेत गेल्या ८-१० वर्षात पण ते जमणार नाही किंवा तेव्हढा संयम नाही रोज सराव करण्या इतपत.

पाऊस मनातला !

अजितला लहानपणापासून प्रवासाचं वेड. १६-१७ वर्षाचा झाला तसा त्याने मित्राची चार चाकी शिकून घेतली. लवकरच तो गावातल्या एका ट्राव्हल्स बरोबर काम करू लागला. छोटाच गाव तो, कधी एखादा मोठा माणूस पुण्या-मुंबईला जाताना गाडीने घेऊन जाई, कधी कुणाची लग्नं, जत्रा- यात्रा इतकाच काय तो प्रवास. पण त्यामुळे त्याचं घरी राहणं एकदम अनियमित झालेलं. लग्न झाल्यावरही बायको सुरुवातीला वैतागायची. कधी दुपारी झोपा काढेल, कधी पहाटे जेवण करेल. शनिवार रविवार तर हमखास फिरती असायची. आता ३-४ वर्षात तिलाही थोडी सवय होऊ लागली होती त्याच्या अनियमित कामाची आणि स्वभावाचीही. ती आता सांभाळून घेऊ लागली होती.

'ए ऐकतेस का?'

कित्येक वर्षात पहिल्यांदा सुलभाकाकू लेकाकडे एकट्या गेल्या. कधी वेळ पडली नाही आणि आली तरी नवऱ्याला घेतल्याशिवाय गेल्या नाहीत. नात आजारी आहे म्हणून कळल्यावर मात्र हातचं काम सोडून धावल्या. रोज पोरगा सून नोकरीला गेले की काकांना फोन लावायच्या. 'अहो, गोळ्या घेतल्या ना?', 'सखू येऊन गेली का पोळ्याला?', 'धोब्याला सांगा वेळेत इस्त्रीचे कपडे आणून द्यायला.' अशा अनेक सूचना द्यायच्या, जमेल तसं आठवून विचारायच्या, सावरून घ्यायच्या. काका आपले, 'हो, झालं', 'केलं', 'ठीक आहे', इतकंच उत्तर द्यायचे.

भांडण !!

ती उठली कधीतरी सकाळी. तो शेजारी नव्हता त्यामुळे किती वाजलेत बघण्याचं काही विशेष कारण नव्हतं. तरीही तिने पाहिलं शेजारच्या फोनमध्ये आणि परत पडून राहिली तशीच, लोळत. हे काही आज पहिल्यांदा नव्हतं. त्यांचं भांडण झालं की मग तिच्या सोबतीला यायचा, 'तो', तो म्हणजे आळस हो ! काल रात्री घातलेले वाद आठवायलाही नकोत, इतकी आळशी व्हायची ती. तशीच झाली आजही. अर्धा तास झाला, या कुशीवरून, त्या कुशीवरून, तोंड उशीत खुपसून, फोनमध्ये जरा मेसेज वगैरे पाहून झाले, सर्व करून झालं. शेवटी उठली, डोळ्यांनी धुसर दिसेल इतकेच उघडत बाथरूम मध्ये गेली. तॉईलेट वर बसून राहिली सुन्न. यंत्रवत हात फ्लशकडे गेला.

पदार्थांच्या आठवणी. .....

कोरडी चटणी करायची असेल तर बरेचदा मी खोबऱ्याची किंवा मग तीळ+खोबर+दाणे अशी एकत्र करते. आज सकाळी बरेच दिवसांनी थोडी जाडसर अशी फक्त दाण्याचीच केली. आणि मग खाताना आमच्या लहानपणी जवळच राहणाऱ्या एका काकूंची आठवण आली म्हणजे आलीच. त्यांच्या घरी ही चटणी रोssssज असायची. अगदी कमी तिखट करायच्या त्या. ती रोज असण्याची दोन कारणं होती. पहिले, मुलांना कधीही भूक लागली की त्यांना चटणी-पोळी खाता यावी हे आणि दुसरे म्हणजे ते काका 'पाटबंधारे' खात्यात नोकरीला होते, त्यामुळे शेंगदाण्याची पोती 'घरपोच' यायची. स्मित असो.
.

नीडफुल थिंग्ज-पुस्तक

(स्टिफन किंग च्या पुस्तकांचा परीचय विकीपीडियावर वाचल्यावर 'श्या, काही भूतंबितं नीट नाहीत' म्हणून वाचायचं बाजूला ठेवलेलं हे पुस्तक ३ वर्षापूर्वी वाचलं आणि त्याची किंमत कळली. प्रत्यक्ष भूतं वगैरे न दाखवता माणसाच्या मनात भीती निर्माण करणं यात स्टिफन किंग इज अ किंग.)

मैत्र

मला वाटतं पूर्वी मी फार पटकन मैत्री करायचे. निदान पुढे त्याचा त्रास होईल किंवा नाही असा तरी विचार करायचे नाही. शाळेतल्या आणि कॉलेजमधले मित्र-मैत्रिणी कसे झाले आठवत नाही. इतके वर्षं झाले तरी सुटले कसे नाहीत हे ही कळत नाही. अधे मध्ये काही जोडले गेलेही तरी आता तसं पटकन जमत नाही. कुणाशी नवीन मैत्री करायची गरज वाटत नाही. जे आहे ते छान चालू आहे असे वाटते. इथे येउन एक वर्षं होत आलं तरी मला लोकांशी ओळख करून घ्यायची काही घाई नव्हती. त्यामुळे मीही खूप प्रयत्न केले नव्हते कुणाशी वेळ काढून बोलायचे.

पत्रं

पूर्वी तू मला खूप पत्रं पाठवायचीस

मी ही तासनतास उताणा पडून छातीवर पत्रं ठेवून, डोळे बंद करून ती वाचत असे.

हो हो डोळे बंद करून... कारण तुझी पत्रं वाचायला मला डोळ्यांची गरजच नसे.

अजूनही तू मला खूप पत्रं पाठवतेस...

पण काही केल्या ती मला वाचता येत नाहीत.

एकतर तुझे अक्षर बदललेयं आणि...

माझेही डोळे आता उघडलेत.

- मिलिंद छत्रे