नातीगोती

बोलायचं राहून गेलं

Submitted by विनोद मेस्त्री on 22 May, 2017 - 12:16

एकदा एक वृद्ध माणूस आपल्या २५ वर्षांच्या तरुण मुलाबरोबर अंगणातल्या बाकावर बसला होता. इतक्यात समोरच्या कुंपणावर एक कावळा येऊन बसला. वृद्धाने मुलाला विचारलं,
"बाळा ते काय आहे?"
मुलाच्या लक्षात आलं की वडील कावळ्याबद्दल विचारताहेत.
"कावळा आहे." कपाळाला आट्या पाडत त्याने उत्तर दिलं.
काही सेकंदांच्या अंतराने वडिलांनी पुन्हा कापऱ्या आवाजात विचारलं, "बाळा, ते काय आहे?'
"कावळा आहे." थोड्या चिडक्या स्वरात मुलाने उत्तर दिलं.
"बाळा, ते काय आहे?"
तिसऱ्यांदा विचारलेल्या या प्रश्नावर मुलगा भयंकर चिडला.

शब्दखुणा: 

सद्गुणाचा पुतळा बनतो विनाशाचा सापळा!

Submitted by निमिष_सोनार on 22 May, 2017 - 07:42

तुम्ही संवेदनशील आणि भिडस्त आहात?
तुम्हीं शांत स्वभावाचे आणि मितभाषी आहात?
सालस आणि आज्ञाधारक आहात?
आणि त्यासाठी तुमचे कौतुक होत आहे?
तर मग आजच सावध व्हा!

ते कौतुक यासाठी आहे की तुम्ही तसेच सद्गुणाचे पुतळे राहावे म्हणजे जग तुमचे शोषण करू शकेल!

खरा पुरुषार्थ

Submitted by विनोद मेस्त्री on 17 May, 2017 - 04:10

काल पनवेलवरून घरी जाताना गाडीचा टायर पम्चर झाला. हायवे शेजारी पेट्रोलपंपाला लागून असलेल्या एका पम्चर काढणाऱ्याजवळ गाडी घेवून आलो. तो वयानं तिशीतला असावा. त्याचं काम चालू होतं आणि मी देखरेख करण्यासाठी बाजूला उभा होतो. तो होता पक्का बोलबच्चन. तोंडाची सतत बड़बड़ चालू होती. माझ्याकड़े पर्याय नसल्यामुळे मीही गप्पा चालू केल्या. त्याच्याविषयी विचारपुस चालू केली आणि कळलं त्याचं लग्न झालंय. तो सांगत होता. “सर मेरी बीवी ग्रॅज्युएट है. वो भी सायन्समें. लेकिन शादी तय होते वक्त मैंने साफ़ कह दिया. शादी के बाद पढ़ाई छोड़नी पड़ेगी. और जॉब नही कर सकती. साब ये औरते अगर जॉब करे ना तो इनके तेवर बदल जाते है.

माय

Submitted by नानाकळा on 14 May, 2017 - 05:58

मायनं अंथरूण धरलंय, शेवटच्या श्वासांची रांग संपत येत आहे...
धुगधुगी अजून आहे. मोठया कष्टाने तिने बाजूलाच बसलेल्या सवतीला खुणावले...

"काय पाहिजे...?" सवतीने विचारलं...

"माझ्या लेकराला...." शब्द घशात अडकून बसले जणू..

सवत तत्परतेनं म्हणाली, "हं, बोला ना, तुमच्या मुलाला काही त्रास होणार नाही, माझ्या सोताच्या लेकरावानी सांभाळल, जीवाला घोर नको लावून घेऊ माय... सुखाने जाय"

"माझ्या पोराला... कधी ढेकळाचा भात.... खाऊ घालू नको, .....आण त्येला कधी कोर्टाच्या आवारात... फिरकायला पण देऊ नको... माझी शपथ आहे तुला...." माय बोलली...

पक्याचा मोबाईल- भाग १

Submitted by विद्या भुतकर on 12 May, 2017 - 00:08

दोन हातात पाच पाच किलोच्या कापडी पिशव्या धरून माय खोलीवर आली. तिच्या हाताच्या गट्ट्यानाही गट्टे पडले असतील. मालकीणबाईंच्या घरातून रेशनिंगचे तांदूळ, ज्वारी, डालडा घेऊन यायचं म्हणजे लै वैताग यायचा तिला. एकतर दरासाठी घासाघीस. मग वजनात काटछाट आणि हे सगळं कमी का काय म्हणून त्यांच्या बागेतलं गवतबी काढायला लागायचं. घरी येऊन भाकरी करंस्तोवर जीव घाईला यायचा. पोराला पन आवडायचं नाय तिनं त्यांच्याकडनं आणलेलं. "घरची ज्वारी असताना त्याला काय सोनं लागलंय का?" तो तिला विचारायचा. घरची ज्वारी न्हाई म्हटलं तर चार पैसं जास्त द्यायची. राशनची कदी खडा कुडा असला तर काढून साफ करून घ्यायची पन दर तरी कमी असायचा.

बालपणीचा काळ...सुखाचा!

Submitted by अदित्य श्रीपद on 22 April, 2017 - 03:44

२-३ वर्षापूर्वी धाकटा मामेभाऊ योगेश त्याच्या २-३ वर्षाच्या मुलीला-निधीला घेऊन घरी आला होता. काही तरी खाल्ल्यावर त्याच्या मुलीने पाणी मागितले आणि मी तिला पाणी देऊ लागलो तर म्हणाला नको तिचं पाणी आम्ही घरून घेऊन आलो आहोत. मी म्हटलं अरे आमच्याकडे हि WATER PURIFIER चंच पाणी आहे काळजी करू नको तर म्हणाला नाही पण आम्ही तिला WATER PURIFIERचं पाणी सुद्धा उकळूनच देतो. मला हसायला आलं आणि आमचं लहान पण आठवल. हा योगेश आणि मी विशेष वात्रट होतो. म्हणजे सगळेचजण लहानपणी खोडकर असतात पण योगेश आणि मी एकत्र आलो कि जरा जास्तच करायचो.

माझा सायकल प्रवास

Submitted by विद्या भुतकर on 14 April, 2017 - 12:13

आमच्या घराजवळ एक सायकल ट्रेल आहे. एक जुनी रेल्वे लाईन होती ती काढून तिथे सायकलिंग साठी चा रस्ता बनवला आहे, मस्त सलग १० मैलापेक्षा जास्त लांबपर्यंत आहे. आम्ही मुलांना सायकली घेऊन त्यांच्यामागे रनिंग करत जातो. त्यामुळे गेल्या वर्षीपासून नवऱ्याला सायकल घ्यायची होती. यावर्षी त्याची घेतली आणि मी एकटीच राहिले होते. थोड्या दिवसांपूर्वी माझ्यासाठीही सायकल घेऊन आलो. काय माहित पण सायकल घेतानाही उगाच जमेल की नाही अशी शंका येत होती. एकतर माझी उंची कमी आणि सायकल चालवून बरीच वर्षं झाली आहेत. विकत घेण्यासाठी चालवून बघतानाही नीट जमत नव्हती. पण किंमत, उंची, रंग अशा महत्वाच्या गोष्टी पाहून घेऊन टाकली.

बाब्या मी इंजिनियर आहे ! :)

Submitted by विद्या भुतकर on 13 April, 2017 - 00:05

बाब्या मी इंजिनियर आहे !

मुलांना आपली आई नेहमीच कमी हुशार वाटते बहुतेक, निदान बाबांपेक्षा. म्हणजे आई म्हणून तिच्या घरच्या जबाबदाऱ्यांमध्ये तिच्या कुशलतेत कधीही संशय नसतो. पण तेच एखादे खेळणे फिक्स करायचे किंवा टीव्ही, लॅपटॉप, किचकट खेळणी अशा गोष्टींचा विषय येतो तेंव्हा मात्र बाबाच भारी असतो. आता अर्थात आमच्याकडे तसे होऊ देण्यात माझाही हात आहेच.

कुणीतरी हवं असतं.....

Submitted by विद्या भुतकर on 5 April, 2017 - 22:57

आज दुपारी एका जवळच्या मैत्रिणीसोबत बराच वेळ व्हाट्स अँप वर बोलले. मला नक्की आयुष्यात काय हवंय यावर बोलत होतो. तसं तर मला बरंच काही हवं असतं. पण त्या क्षणाला मला ठीक का वाटत नाहीये आणि मला पुढे काय केलं पाहिजे हे तिच्याशी बराच बोलून कळल्यासारखं वाटलं. असं म्हणतेय कारण त्या क्षणाला ते प्रश्न सुटत नसतात, पण तेव्हा ते बोलण्यासाठी कुणीतरी असतं, ती व्यक्ती आपल्यासाठी वेळ देते आणि ऐकून घेते हे काय कमी आहे? सर्व बोलून झाल्यावर प्रश्न सुटला नसला तरी मनावरचं मळभ दूर झालेलं असतं.

Pages

Subscribe to RSS - नातीगोती