नातीगोती

निरागस ......

एका भोळ्या भाबडया माणसाची निरागस सत्यकथा...
"बा इठ्ठला, काय केलस रे ! इठ्ठला रे !" कालिंदीने फोडलेला तो आर्त टाहो राऊ पाटलाच्या चिरेबंदी वाड्याला चिरून गेला, पांदीतल्या पारंब्यामध्ये गुरफटून गेला, पारावरच्या वड पिंपळात घुमून गेला, गावकुसातल्या पाण्याच्या आडात खोलवर घुमला अन सरते शेवटी पांडुरंगाच्या देवळाच्या शिखरात झिरपला. राऊ पाटलाच्या वस्तीवर असणारया खोपटात कालिंदीने फोडलेला टाहो दूरवर घुमला. त्या आवजाने रानातल्या पाखरांचा आवाज देखील थांबला. विहिरीतले पारवे गपगार झाले.

"का रे दुरावा, का रे अबोला" Hard Talk

"का रे दुरावा, का रे अबोला"

13592638_1062607553817148_7155818238642519151_n.jpg

कोणत्या तरी वादावरून आपण एखाद्याशी अबोला धरतो. आता खरं सांगा! आपणही तेव्हा मनातून खूप बेचैन असतो. बरोबर ना! आपल्याला तो अबोला मनापासून नको असतो, पण काही कारणास्तव आपल्याला पुन्हा त्या व्यक्तीपाशी जाऊन बोलणं कठीण जात असेल. अशा वेळी ज्या व्यक्तीशी आपण अबोला धरलेला असेल, त्या व्यक्तीला भेटून एक ठिकाणी शांतपणे संवाद साधून तो वाद समोरसमोरच मोकळा करायचा. यालाच Hard Talk असंही म्हटलं जातं.

पिंपळसमाधी ....

नात्यांची एक कहाणी जी संपत्ती आणि माती यातील फरक उलगडते, एक कहाणी जी नात्यातला ओलावा आपल्या डोळ्यात आणते, एक कहाणी जी मुल्ये आणि वारसा यांचे महत्व सांगते... मना मनातली घालमेल जी प्रश्न बनून कदाचित प्रत्येकाच्या जीवनात कधी तरी समोर उभी ठाकते. तुम्ही कसा सोडवाल हा गुंता ? जाणून घ्यायचंय ? तर मग वाचा ....

नुकतेच कुठे झुंजूमुंजू झाले होते, निम्मं गाव अजून जागं झालेल नव्हतं अन गावच्या वेशीजवळून शिंद्यांच्या वस्तीवरचा प्रौढ वयाचा औदु अक्षरशः बोंब मारत ओरडत ओरडत गावात शिरला .......

कल्पवृक्ष...

बघता बघता पावसाच्या बातम्या हळूहळू कमी झाल्यात, कवींच्या कविता करून झाल्यात... आणि बघता बघता पाऊस थबकलाय देखील... इकडे काळ्या मातीने सगळे पाणी अधाशासारखे गटागटा पिल्येय... काही ठिकाणी कोवळे हिरवे कोंब आलेत तर मातीच्या सांदीत दडून बसलेल्या चुकार बीजाला कुठे तरी अंकुर देखील आलेत.. वाळून काडी कामटी झालेल्या खोडाला पालवी देखील फुटलीय... पण हे सारं कुठं होतंय ? .. हे सारं लगोलग फक्त काळ्या मातीतच होतंय... मात्र बरड रानात, मुरमाड जमिनीत हे इतकं सहजासहजी होत नाहीय....

अघळपघळ .......बायडाअक्का ...

गावाकडची माणसं मोकळी ढाकळी असतात अन त्यांची मने देखील ऐन्यासारखी !
मी घेऊन जातोय तुम्हाला अशाच एका निर्मळ मनाच्या आजीकडे जी फटकळ आहे पण मायाळू आहे..
चला तर मग माझ्या बायडाअक्काला भेटायला ...
गावाकडं कधी कधी अत्यंत इरसाल शब्दांत असे माप काढले जाते की समोरच्या माणसाची बोलती बंद व्हावी..

पानाची चंची ...

हवेतर बटवा म्हणा..या चंचीचे पूर्वी अनेक रंग होते, आता काही थोडेच शिल्लक उरलेत...चंचीच्या आठवणी मात्र अजूनही अगदी रंगतदार आहेत...
दुपारच्या वेळी बांधाच्या कडेवर, आंब्याच्या डेरेदार सावलीत बसून माझे काका हळूच चंची उघडायचे. त्या सरशी त्यातली सामग्री एकेक करत बाहेर यायची.

घर कुठेय?

मागच्या आठवड्यात भारतात पोचले. ४-५ दिवसांत बरीच सेट्ल झाले. मला तिकडून निघायला अजून एक आठवडा होता तेव्हा एका टीम-मेटने सोमवारी सकाळी एकदम आनंदाने विचारलं,"अरे तू आहेस होय अजून? मला वाटलं तू निघून गेलीस आणि मला बाय पण करता आलं नाही." तिच्या या वाक्याने मला थोडा का होईना आनंद झाला. आम्ही निघायच्या आधी अजून एक मैत्रिणी घरी येऊन गेली. मी हक्काने तिला नाश्ता करून आणायला सांगितलं आणि तिनेही मस्त उपमा, मेदू वडा बनवून आणले. निघायच्या दिवशी शेजारच्या काकूंनी आठवणीने विचारून डब्यात पराठे बांधून दिले. एक दोन मित्रांनी विचारलेही की एअरपोर्टला सोडायला येऊ का? एकाने सोडलेही.

'इजाजत' ....भावबंधाच्या दृकश्राव्य शब्दकळा...

इजाजत........
बाहेर रोमँटिक पाऊस पडतोय आणि मी जाऊन पोहोचलोय त्या रेल्वे स्टेशनवर, जिथे रेखा, नसिरुद्दीन त्या गदगदून आलेल्या, घनगर्द असलेल्या स्टेशनवर एक रात्र घालवण्यासाठी अकस्मात एकत्र येऊन थांबले आहेत.
एकमेकाला पाहून त्यांच्या मनात अनेक भावना दाटून आल्यात.
मागच्या जखमा ताज्या झाल्यात अन काही जुन्या खपल्या देखील निघाल्यात.
त्याच्या जीवनात आलेल्या 'दुसरी'ची आता काय अवस्था आहे हे तिला जाणायचेय अन आपण कसे वाहवत गेलो, आपली चूक नव्हती हे त्याला सांगायचेय....
रात्रभर तो तिच्या कडे बघत बोलत राहतो मात्र ती अधून मधून नजर चुकवत राहते.

बलात्कारी मी: गरज आत्ममंथनाची

सध्या बलात्काराच्या वाढत्या प्रसंगांमुळे चिंतेचं वातावरण पसरलेलं आहे. शाळेच्या मुलींमध्ये दहशतीचं वातावरण आहे. रोज कोपर्डीसारख्या घटना समोर येत आहेत. ह्या परिस्थितीमध्ये प्रश्न पडतो की, ह्यावर रामबाण उपाय काय आहे? बलात्का-याला किंवा बलात्का-यांना फाशी किंवा गोळ्या घालणे हा उपाय आहे का? किंवा छेडछाडीसारख्या गुन्ह्यांना कडक शिक्षा ठेवून परिस्थिती बदलेल का? ह्या संदर्भात थोडं खोलवर बघितलं तर अनेक बाजू दिसतात. ह्या प्रश्नाच्याही- ह्या समस्येच्याही अनेक बाजू आहेत आणि म्हणून उत्तराच्या- उपाययोजनेच्याही अनेक बाजू आहेत.

पाकिस्तान, फवाद खान आणि मी.

गेल्या वर्षी नोकरी शोधत असताना एक वेगळाच अनुभव आला. इंटरव्ह्यूला गेले तर तिथे ज्यांनी इंटरव्ह्यू घेतला ते मॅनेजर पाकिस्तानी होते. इंटरव्ह्यू छान झाला. अर्थात सर्व बोलणं इंग्लिश मधेच होत होतं आणि तेही अमेरिकेत त्यामुळे तसा विचार करायचं काही कारण नव्हतंच. सर्व बोलणी झाल्यावर मला त्यांनी एक प्रश्न विचारला,"तुम्हाला काही प्रॉब्लेम तर नाही ना की आमचं ऑफशोअर चं ऑफिस पाकिस्तान मध्ये आहे?" खरंतर भारतीयांनी जगात आय टी मध्ये इतकं नाव मिळवलं आहे (चांगलं आणि वाईट दोन्हीही) की पाकिस्तान वगैरे मध्ये ऑफशोअर म्हणल्यावर मला जरा हसूच आलं. कधी असा विचारच केला नव्हता.