नातीगोती

स्वप्नी आले काही...

Posted
18 January, 2017 - 05:55
शेवटचा प्रतिसाद
7 तास ago

लहान-लहान म्हणून तीची कधी गंमत करावीशी वाटते, तर कधी एऽक रट्टा द्यावासा वाटतो आणि बर्‍याचदा दिलाही जातो. आईने रट्टा दिला, की "आईने वाऽऽ केलंऽऽऽऽ". "आईने वाऽऽ केलंऽऽऽऽ" करत बाबांकडे जावं. बाबांनी रट्टा दिला की आई आहेच जवळ घ्यायला. कधीकधी नुसतं ओरडलेलंही पुरतं, लगेच भोकाड पसरावं. क्षणात हसावं, क्षणात रडावं. पण रडल्यावर बर्‍याचदा पुढच्या पाच मिनिटात सगळं विसरून परत जवळ यायला बाई तयार.

प्रकार: 

चला डोकावूया - भाग १. 'अंध व्यक्तींच्या जीवनात!'

Submitted by सचिन काळे on 17 January, 2017 - 21:59

काही दिवसांपूर्वी लोकलट्रेनने प्रवास करीत असताना एका स्टेशनवर ५-६ अंधव्यक्ती, गाडी सुटता सुटता माझ्या डब्यात चढले. मी त्यांच्या शेजारीच ऊभा असल्याने मला त्यांचे आपापसातील बोलणे ऐकू येत होते. आपण सर्वसामान्य जेव्हा एकत्र प्रवास करतो, तेव्हा आपल्या बोलण्यात आपल्या पोराबाळांचे, ऑफिसचे, राजकारणाचे वगैरे विषय येत असतात. तर त्या अंधव्यक्तींच्या बोलण्यात कोणते विषय होते? तर कोणता डबा कुठे येतो. डब्यात चढताना पकडायचा मोठा दांडा कुठल्या डब्याचा कुठे असतो. कुठल्या स्टेशनचा प्लॅटफॉर्म फार वर आहे. कुठला फार खाली आहे. कोणता डबा पुलाच्या अगदी जवळ येतो.

शब्दखुणा: 

विकतची भावंडं

Submitted by Arnika on 13 January, 2017 - 06:36

कॉलेजला जाताना त्या चौघीजणी रस्त्यात भेटल्या. अभ्यासाचं वर्ष सुरू होऊन चार महिने झाले तरी त्यांच्याशी तोंडदेखलं हसून पुढे जाण्याइतकीच ओळख होती. त्या बाकी मुला-मुलींमधे फार मिसळायच्या नाहीत. तासालाही एकमेकींच्याच शेजारी बसायच्या. इंग्लिशचा एखादा शब्द समजला नाही तर त्याबद्दल मॅंडरिन मधे आपापसात चिवचिवाट करायच्या. चौघींची नावंही थोड्याफार फरकाने मला सारखीच वाटायची. निंग्निंग, लिन-शाओ, निंग्जुन, ज्युन-पू वगैरे वगैरे... त्यादिवशी विशेष खुशीत असाव्यात; मला स्वत:हून ओळख दाखवून हसल्या. मी रेंगाळले म्हंटल्यावर चक्क स्वतःहून बोलायला लागल्या!

शब्दखुणा: 

कुत्र्याला छानसे "मराठी" नाव सुचवा.

Submitted by अर्चना सरकार on 12 January, 2017 - 10:41

दादाच्या फर्माईशीनुसार कुत्रा घरी आणायचे ठरवले आहे. पूर्वतयारी झाली आहे. म्हणजेच घरच्या सर्वांची मनाची तयारी झाली आहे. कारण आमच्याकडे पर्यायच नाही. आईबाबांनी दादाकडून एक वचन घेतले आहे. सून आम्ही आमच्या पसंतीची आनणार. बाकी तू कोणालाही घरी घेऊन ये. म्हणून दादाचे मित्रमैत्रीणी अधूनमधून आमच्या घरी येत जात राहतात. पण बहुधा आता त्याचे कुठेतरी जुळले असावे. म्हणून घरच्यांनी वैतागून स्वत:च्या पसंतीची सून ही अट मागे घ्यावी यासाठी त्याने घरच्यांना त्रास द्यायला कुत्रा घरी आणायचे ठरवले आहे. मुक्या प्राण्यांचा वापर लोक कसे करतील सांगता येत नाही. तरी खाण्यासाठी करण्यापेक्षा हे केव्हाही चांगलेच.

इष्क मुबारक, दर्द मुबारक: भाग शेवटचा (आतापुरता तरी :) )

Submitted by विद्या भुतकर on 11 January, 2017 - 18:30

इष्क मुबारक, दर्द मुबारक: भाग ५

Submitted by विद्या भुतकर on 10 January, 2017 - 00:02

भाग ४: http://www.maayboli.com/node/61337

रितू हादरली होती, मुळापासून की काय म्हणतात ना तसं ! आयुष्यात जास्तीत जास्त एखाद्या प्रॉजेक्ट मध्ये त्रास झाला म्हणून रडली असेल किंवा चांगले मार्क मिळाले नाही म्हणून. काही वेळा आनंद सोबत नव्हता तेंव्हाही. पण हे असं काही जग उलथवून टाकणारं घडलं नव्हतं. कितीतरी वेळ ती त्या 'टेस्ट' कडे बघत होती आणि मधेच रडत होती.

आनंदही बराच घाबरला होता. मुळात हे असं काही होऊ शकतं याचा विचारच त्याने केला नव्हता. त्यामुळे त्याच्यापुढे काय करायला हवं हेही कळत नव्हतं त्याला. त्याने रितूला समजावण्याचा प्रयत्न केला.

महावीरसिंग यांचे स्वप्न, मुलांचे करीयर, एक्स्पोजर इत्यादी

Submitted by सपना हरिनामे on 26 December, 2016 - 21:05

दंगल निव्वळ व्यावसायिक सिनेमा नाही. सत्यमेव जयतेचा प्रभाव आहे. महावीरसिंग फोगट यांचा चरित्रपट मांडताना सिनेमा काही गोष्टी सुचवून जातो. त्यामुळे प्रेक्षकांच्या मनात बरेच प्रश्न उभे राहतात. तारे जमीं पर, ३ इडीयट्स मधे ज्याप्रमाणे मुलांवर आपली स्वप्ने लादू नका असा संदेश दिला आहे तसं दंगल करत नाही. महावीरसिंगांना आधुनिक संगोपनशास्त्र माहीत आहे किंवा नाही याची कल्पना नाही. पण मुलांच्यातले गुण अनुभवाने हेरण्याचे कौशल्य नक्कीच आहे. आपले स्वप्न मुलांकरवी पूर्ण व्हावे ही इच्छा आमीरच्याच जो जिता वही सिकंदर मधे दिसते. तसेच ते प्रत्यक्षातही दिसते.

शब्दखुणा: 

शब्दांचे घाव

Submitted by santosh bhosale on 18 December, 2016 - 03:24

पहीलीच कविता पोस्ट करत आहे चुकल्यास कळवावे
शब्दांचे घाव

माझे मन मला एकदा म्हणाले
चल शब्दांच्या गावी जाउ
कशी चिरली जातात हृदय शब्दाने
आपणही एकदा पाहुन येउ

मी मनाला समजावण्याचा प्रयत्न केला
नको रे बाबा शब्दांचे घाव तुला नि मलाही नाही सोसायचे
एखादा शब्द ऐकलास तर
टचकन डोळ्यात पाणी यायचे .

पण मन मात्र ऐकेना
ते हट्ट धरुन बसलं
शब्दांच्या गावी जाण्यासाठी
माझ्यावरती रुसलं

मग मात्र मला ऐकाव लागलं
मनाला माझ्या
शब्दांच्या गावी न्यावं लागलं

गावाच्या वेशीवरती
स्वागत मात्र हसुन झालं
मलाही आश्चर्य वाटलं अरेच्चा,
हे गाव इतकं कसं बदललं

Pages

Subscribe to RSS - नातीगोती