'भारद्वाज प्रकाशन' माझ्या वडिलांचं असूनही आणि पुस्तकांबद्दल प्रचंड ओढ असूनही - प्रत्यक्ष 'प्रकाशनाच्या' कामात माझा आजवर फारसा हातभार नव्हता. पण 'काहीतरी वेगळं करावसं वाटतंय' ह्या विचारानी जेव्हा मी अस्वस्थ व्हायला लागले, तेव्हा 'आता प्रकाशनाच्या कामाची जबाबदारी आपण स्वीकारायची' असं ठरवलं.
हे क्षेत्र माझ्यासाठी खूपच नवीन आहे...पण लहानपणापासून परीक्षेला, कोणत्या स्पर्धेला जायला निघालं की बाबा सांगायचे "लढ बाप्पू...जा आणि बिनधास्त batting करून ये...आगे जो होगा देखा जायेगा".
हे प्रकाशनाचं काम हातात घेतलंय ते ही 'लढ बाप्पू..." या शब्दांच्या आधारावरच

काही आठवड्यांपूर्वी मायबोलीवर मराठी दिन साजरा करावा असा बूट निघाला. काहीतरी करायचं आणि मुलांसाठी करायचं इतकंच मनात होतं. पण नेमकं काय, कुठे हे काही ठरलं नव्हतं. वेळ कमी होता त्यामुळे शक्य असेल तर आधीच संघटीत असलेल्या ग्रूपला विचारलं तर वेळ वाचणार होता. मुलांशी संबंध होता त्यामुळे या उपक्रमावर काम करणार्‍या व्यक्तींची खात्री असण्याची आवश्यकता होती. या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं एका शब्दात मिळण्याची शक्यता दिसली, "संयुक्ता" !

आम्ही संयुक्ता प्रशासनाला विचारल्यावर त्यांनी ग्रूपमधे साधकबाधक चर्चा करून या साठी मदत करायचा निर्णय घेतला.

त्या दिवशी मला अचानक भोवळ आली. कदाचित बजेट सेशन लाईव्ह पाहील्यामुळे असेल किंवा राहुल महाजन च स्वयंवर (त्याच स्वयंवर आणि त्याच्या भावी वधूचा स्वयंवध ) पाहील्यामूळे असेल. पण आली खरी. सौ ने घाबरून लगेच फ्यामीली डॉक्टरला फोन केला आणि सरळ हास्पीटलचा रस्ता धरला.

मी काहि आय टी वाला नाही. प्रोग्रॅमिंग माझा विषयही नाही. हौस म्हणून मी अनेक प्रोग्रॅमिंग लॅग्वेजेस
शिकलो असलो, तरी त्यात मी करियर केले नाही. पण तरिहि, त्या पासून अलिप्त राहू शकलो नाहीच.
तूमच्यापैकी बरेचसे जण या क्षेत्रातले व्यावसायिक आहात, याची कल्पना आहेच, तरिही हे लिहायचा
आगाऊपणा करतोय.

मला वाटते संगणकाचा पहिल्यांदा उल्लेख मी ऐकला, तो शाळेय जीवनात. आमचे परिक्षेचे पेपर आता
संगणक तपासणार, अशी भिती आम्हाला घातली जायची. ती भिती बागुलबुवा म्हणून आमच्यावर
वापरण्यात आली.

मायबोलीवर खालील विभाग आहेत.

१. गुलमोहर - मायबोलीकरांनी लिहिलेले साहित्य [कथा, कविता, ललित लेख, विनोदी लेख, विविध कला (प्रकाशचित्रे, चित्रकला, हस्तकला)] इथे पहायला मिळेल.

२. रंगीबेरंगी - मायबोलीकरांचे स्वतंत्र ब्लॉग.

३. हितगुज - विषयवार - या विभागात विविध विषयांवर ग्रूप्स आहेत. मायबोलीकर यातल्या आवडीच्या ग्रूपचे सभासद होऊ शकतात. या ग्रूपमधले लेखनाचे धागे सार्वजनिक किंवा ग्रूप सदस्यांपुरते मर्यादीत ठेवण्याची सोय आहे.

मराठी रसिकांना ऑनलाईन पुस्तकं, सीडी/डीव्हीडी विकत घेण्याची सुविधा.

ग्राहकांसाठी सुविधा

ऑनलाईन शॉपींग कार्ट आणि पेमेंट
विक्रीला ठेवलेल्या वस्तूंचा शोध
वीश लिस्ट
जुन्या ऑर्डर्स पाहण्याची सोय
पुस्तक विकत घेणार्‍या इतर चोखंदळ ग्राहकांनी विकत घेतलेली पुस्तके
(People who bought this also bought)

पासपोर्टाचे आता काही अप्रूप राहिलेले नाही. खरा खोटा कुणाकडेही असतो.एखादेवेळेस रेशनकार्ड मिळवणे (तूम्ही दुष्मन देशाचे नागरीक असाल, किंवा काही खास धर्माचे असाल, किंवा काही खास राजकीय पक्षाशी संलग्न असाल, ते सोडा ) मुष्कील असेल, पण पासपोर्ट काय, कुणालाही मिळतो.
सध्या माझ्याकडे तीन तीन पासपोर्ट आहेत. (नाही हो, अजून माझे शेजारी देशांशी, तितके जिव्हाळ्याचे संबंध नाहीत.)

आणि या तीन पास्पोर्टांच्या तीन तहा आहेत.

साहित्य: सारणासाठी- दोन वाट्या किसलेला गूळ, पाऊण वाटी तिळाचा कूट, एक वाटी बेसन, १/४ जायफळ
पारीसाठी- दोन वाट्या गव्हाचे पीठ, अर्धी वाटी बेसन, एक कणी मीठ, एक डाव तेल

माझी एक चित्तरकथा.....

माझ्या लहानपणी आमच्या घरासमोर ताईआत्या राहायच्या. लग्न झाल्यानंतर सहा महिन्यांतच नवर्‍यानं त्यांना माहेरी आणून सोडलं. त्यांचं माहेर तसं श्रीमंत. मोठा भाऊ डॉक्टर. पण ताईआत्या मात्र बंगल्याच्या आऊटहाउसात राहायच्या. ताईआत्या उत्तम कविता करत. संध्याकाळी आई ऑफिसातून घरी आली की ताईआत्या घरी येत. त्यांना सुचलेली कविता आई त्यांच्या वहीत त्यांना उतरवून देई. ताईआत्यांना लिहिता वाचता येत नसे. त्या अंध होत्या.