दोन मुद्दे:
१. प्रवेश-नियंत्रित धागा ही कल्पना विषयाशी संबंधित होती का?
२. असे बा. फ. मायबोलीवर काढावे का?

लिहिणार्‍याने (म्हणजे मी ) विषयाशी संबंधित कसे आहे ते सांगितले नव्हते. अक्कल घोड्यापुढे धावते, नि हात त्याहून जास्त जोरात. म्हणून असे झाले.

दोन मुद्दे:
१. प्रवेश-नियंत्रित धागा ही कल्पना विषयाशी संबंधित होती का?
२. असे बा. फ. मायबोलीवर काढावे का?

लिहिणार्‍याने (म्हणजे मी ) विषयाशी संबंधित कसे आहे ते सांगितले नव्हते. अक्कल घोड्यापुढे धावते, नि हात त्याहून जास्त जोरात. म्हणून असे झाले.

खूप दिवसांपासून लिहायचं होतं, माझ्या आज्जीबद्दल- बाईंबद्दल.

बाई- माझ्या वडिलांची आई. घरात सगळेच त्यांना बाई म्हणतात. त्यांच नाव तोळाबाई खंदारे. वय ८४ च्या आसपास. अशिक्षित, मराठवाड्यातल्या एका खेड्यात, मराठ्यांच्या घरात उभा जन्म गेला त्यांचा. अतिशय देवभोळ्या आणि साध्या सरळ स्वभावाच्या. खरंतर सगळ्यांना घाबरुनच रहाणार्‍या. महिन्यातले १५-२० दिवस कोणता ना कोणता उपास करत असतात, या वयातही.

उद्याच्या जन्माष्टमीनिमित्त आज लेकाच्या शाळेत सगळ्या मुला-मुलींना कृष्ण अन राधेच्या वेषभुषेत यायला सांगितले होते.

काल संध्याकाळीच कळाल्यामूळे कपडे बाजारात जावून घाईघाईने आणले. बाकीची आभूषणे मात्र घरीच बनवली. पत्रिकेच्या कागदाचा मुकुट (त्यावर जुन्या ड्रेस अन ओढणीवरच्या टिकल्या आणि कुंदन), त्यच पत्रिकेचे बाजुबंद, गुंडाळी फळ्याच्या तुटलेल्या पाइपला सजवून त्याची बासरी, जुन्या चपलांना सोनेरी कागद लावून चमचमवणे असा सगळा लवाजमा तयार केला होता.

हे त्याचे फोटो.

अवाकाडो ला भाजी म्हणता येणार नाही. अगदी क्वचितच ते शिजवले जाते, तेही अगदी
काहि क्षणांपुरतेच. जास्त शिजवल्यास ते कडवट बनते.
पण त्याला फळही म्हणता येणे कठीण आहे, कारण त्यातले साखरेचे प्रमाण नगण्य (
१०० ग्रॅम गरात केवळ ०.६६ ग्रॅम ) असल्याने ते चवीला अजिबात गोड लागत नाही.

मी अवाकाडो पहिल्यांदा खाल्ले ते साधारण ३५ वर्षांपूर्वी. त्यावेळी ते मुंबईला बाजारात
मिळत नव्हते. आमच्या शेजारच्या कुर्गी आंटीने ते मला दिले होते. तिने त्याचा एक
गोड प्रकार मला करुन दिला होता. त्याची बी आम्ही पेरली होती आणि तिचे झाडही

दिवस बदलत गेले शब्दा मधून माझ्या
नव्या व्याख्यांच्या ऐरणीवर घाव सोसतोच आहे
अर्थ पाळलेली सारी दारे "सावधान" च्या पाट्यांमागे...
तुमच्या गळ्यात शब्दांनो पाहतो मालकीचे पट्टे घट्ट रुतणारे
तुमच्या गुरकावण्यातले इमान ? लाळ गाळतेच आहे
चेहरे रेखलेली सांज नायकिणीच्या घरी
आज शब्दांचा गाव सारा लालदिव्यांचा बाजार आहे....
विकले नाहीच ज्यांनी इमान आपले कसल्याच अर्थाला
अशा शब्दांचा प्रदेश कोण्या अज्ञाताच्या दिशेला ...
ह्या मिथकाच्या वाटेवरचा एक हत्ती
पिसारा फ़ुलावून कित्येक दिवस खुणावतो आहे!

~ ० ~
जमले तर इथेही प्रतिक्रिया द्या:

मना दाटते सुख, देव पुन्हा घरा आले
काळोखाच्या भय-स्वप्नी तांबडे आभाळ झाले

वाट चुकलेला कोणी, शोधतो काय जाणे?
उरले न त्याचे काही, काय देणे काय घेणे?

कवटाळ घट्ट घट्ट गुदमरे श्वास येथे
भेट तुझी होता देवा, मोकळे भान झाले...

दर्पणात बघतो प्रतिमा देवपणा लाभलेली
तुझ्या-माझ्या मधे कशी द्वैत-काच आडवी उभी?

माझा यावेळचा भारतदौरा अविस्मरणीय ठरला. इतक्या गावांना जाउन, इतक्या जणांना भेटूनही, मला अजिबात थकवा जाणवला नाही. भारतात गेल्यागेल्या मला माझी पूण्याची भाची भेटायला आली, तिला भेटून मग मी माझ्या बहीणीकडे गेलो.

यंदाच्या उन्हाळ्यात अमेरिकेच्या दोन टोकांना असलेल्या दोन निसर्गरम्य राज्यांना भेट देण्याचा योग आला. तिथली ही काही निसर्गचित्रं.

Maui (Hawaii) - हालेकाला पर्वतशिखरावरून दिसणारा सूर्योदय

Maui (Hawaii) - हालेकाला पर्वतशिखरावरून परत खाली उतरायला लागतानाचे दृश्य.

Maui (Hawaii) - समुद्र

सुर्वे मास्तर गेले. काय वाटलं ते सांगणं अवघड आहे. मी त्यांच्या एकूणएक कविता, लेखन वाचलं आहे वगैरे आव मी आणणार नाही. फारच कमी वाचलं आहे त्यांना मी. पण तरीही आत काहीतरी झालं. असो.

ते गेल्याचं समजलं आणि एक जुनी कविता आठवली. त्यांच्याच एका अस्सल कवितेनी जन्माला घातली ही कविता, त्यांनाच अर्पण.

जागर

प्रत्येकात कुठेतरी एक आत्मा असतो
असं नेहमीच ऐकलं आहे,
आजवर फारशी गरज भासली नाही
पण एकदा त्याच्याशी आमने सामने व्हायचं आहे

त्याला विचारण्यासारखं तसं खूप आहे
पण अजून त्याचे प्रश्न बनले नाहीत.
अनेकांचं म्हणणं आहे की
प्रश्न आणि उत्तरे दोन्ही त्याच्याजवळ आहेत,