मायबोलीवर पुढील सुविधा का नाही किंवा कधी देणार याबद्दल नेहमी विचारणा होत असते.

१) अधिक हास्यचित्रे:
२) रंगीत शाई:
३) सहीची ( Signiture) ची सोय:

या सुविधा दिलेल्या नाहीत कारण मायबोलीवरच्या संवादांमधे/हितगुज मधे त्या बाधा आणणार्‍या आहेत. या सुविधांमुळे प्रतिसाद देणार्‍या व्यक्तीचे वेगळेपण दिसते पण प्रत्यक्षात ज्या विषयावर संवाद सुरु असतो त्यात काहीही भर पडत नाही.

१) अधिक हास्यचित्रे:

शिवजयंतीनिमित्त्य शिवरायांवर मी लिहिलेले एक भाषण येथे लिहित आहे.अर्थातच श्रोते मंडळी इतिहासाची अभ्यासक नसल्याने फार खोलात जाउन लिहिलेले नाही.

• गंगा-सिंधू-यमुना-गोदा कलशातुन आल्या
• शिवरायाला स्नान घालुनी धन्य धन्य झाल्या
• धिमी पाउले टाकीत येता रुद्राचा अवतार
• अधीर हृदयातुनी उमटला हर्षे जयजयकार

शेतकरी, आदीवासी, वनवासी, भूमीपुत्र.. ईत्यादींचं अधिकृत मार्गाने शोषण अन उच्चाटन?:

http://business.rediff.com/slide-show/2010/may/31/slide-show-1-ugly-side...

काही वर्षांपूर्वीची मायबोलीवरची सत्य घटना

एका मायबोलीकराची इच्छा होती मायबोलीवरती उर्दू गझला असाव्यात, म्हणून त्याने इथे एक छान उर्दू मधली (पण देवनागरीत) गझल लिहिली. त्याला काही जाणकारांचा प्रतिसादही मिळाला. त्याला पुढे उर्दू कवितांचा संग्रह (रसग्रहण नाही) मायबोलीवर करायचा होता. अ‍ॅडमीन टीम ने त्याला सुचवलं दुसरीकडे लिही मायबोलीवर नको. तेंव्हा त्याचं म्हणणं होतं पण इथंच का नको? तिकडे लिहिलं तर कुणी वाचणार नाही. इथे भरपूर वाचणारे आहेत. आणि कधी कधी इतक्या भारंभार मराठी कविता असतात तर चांगल्या उर्दू मधल्या गझला का नको?

गेल्या रविवारी म्हणजे ९ मे २०१० ला मुंबईत दादर सार्वजनिक वाचनालयाच्या सभागृहात ब्लॉगर्स मेळावा दणक्यात पार पडला. त्याबद्दल मायबोलीवर बोलायचं काय प्रयोजन असं वाटेल अनेकांना. मायबोलीवर लिहिणार्‍यांपैकी बरेचसे लोक नियमित ब्लॉगर्स आहेत. उत्तमोत्तम लिखाण ते सगळे आपल्या ब्लॉगवर करत असतातच. तसेच ब्लॉग लिखाणासंदर्भातले बरेचसे मुद्दे हे मायबोलीवरच्या लिखाणांनाही लागू होतात. मराठी ब्लॉग जगत या अस्तित्वाला मायबोली, मिसळपाव किंवा तत्सम साइटसवरचे लिखाण हे जगही जोडलेलेच आहे. त्यामुळे हे इथल्यांपर्यंतही पोचवावे असे वाटले.
तर असो....

खूब लडी मर्दानी.. मर्दानी?
हो, स्त्री असूनही स्त्रीत्वाच्या मर्यादा सांभाळून आपल्या हक्कासाठी आणि इतरांच्या कल्याणासाठी लढणारी मर्दानी!
एका स्त्रीला काय हवं? सहा महिने तरी कुटुंबाला पुरेल एवढे अन्न आणि सहा महिने तरी धकवता येइल एवढे सरपण..
मनुला-मणिकर्णिकेला कधी वाटलं असेल का, तिचा असा एक comfort zone असावा? राजबिंडा पती-संसार-मुलं..बस्स्-हेच जीवन असावं? ती स्त्रीच होती, तिच्याही मनाशी ह्या भावना असतीलच. पण, या जगात-'किसीको मुक्कमिल जहाँ नही मिलता'..

.
पुनम न टाकलेल्या चित्रावरुन एकदम लक्षात आल कि मला पण बरेच दिवसापासुन उर्विका ने (वय वर्षे साडे पाच) काढलेल चित्र इथ टाकायचय.(Thanks पुनम )
सध्या तिला शाळेत रिसायकलिंग ,आपल्या पृथ्वीचे कस संरक्षण कराव इत्यादी शिकवत आहेत.
तिला एखादी गोष्ट आवडली तर ती बरेच दिवस ते विसरत नाही आणि तासनतास त्यावर बोलत असते.
आमच्या भागात आम्ही बरच रिसायकलिंग already करतोच. (त्या साठी वेगवेगळे ट्रॅश कॅन पुरवलेले आहेत.)पण घरातही माझ्या पाणी वापरण्यावर तिच नेहमी लक्ष असत.

सध्या या विषयावर २-३ बाफांवर चर्चा सुरु आहे (होती). आज NPR वरील 'wait, wait ...' नामक कार्यक्रमात
'लास्ट सपर' या चीत्राच्या विविध आवृत्यांबद्दल चर्चा सुरु होती. (दा विंचीचे सर्वात प्रसिद्ध आहे, पण ५० का सत्तर लोकांनी असे चित्र बनविले आहे). तर काळाप्रमाणे या चित्रांमधील अन्नाचे प्रमाण वाढत गेले आहे असा निष्कर्श होता. या वरुन एक जण म्हणाला की पहा चित्रातील एक जण म्हणतो आहे (जास्त अन्नाकडे आणि ते खात असलेल्या येशु कडे पाहुन): 'आता जरा मोठा क्रुस लागणार'. उपस्थित सगळे हसले, आणि गाडी इतर विषयांकडे वळली ...

http://www.loksatta.com/index.php?option=com_content&view=article&id=553...

सुरेश खोपडे (विशेष पोलीस महानिरीक्षक) यांनी केलेले हे अध्यक्षीय भाषण..
=====================

अनेक वर्षांपुर्वी तेंव्हाच्या सायन्स टुडे नामक मासिकात मॉर्फोजेनेटीक फिल्ड्स वरील एक लेख वाचला होता. तो प्रकार म्हणजे वस्तुस्थिती की थोतांड अशी काहीशी विचारणा त्यात केली होती. जेंव्हा केंव्हा कुणीही सायकल चालवायला शिकते तेंव्हा एकप्रकारचे क्षेत्र (field) तयार होते. त्यानंतर जो कुणी सायकल चालवायला शिकेल त्याला त्या आसमंतातील क्षेत्राची मदत होते (त्या 'सिद्धांता'नुसार). त्याचमुळे आजकालच्या मुलांना सायकल शिकणे जास्त सोपे पडते असा दावा होता.