अनेक वर्षांपुर्वी तेंव्हाच्या सायन्स टुडे नामक मासिकात मॉर्फोजेनेटीक फिल्ड्स वरील एक लेख वाचला होता. तो प्रकार म्हणजे वस्तुस्थिती की थोतांड अशी काहीशी विचारणा त्यात केली होती. जेंव्हा केंव्हा कुणीही सायकल चालवायला शिकते तेंव्हा एकप्रकारचे क्षेत्र (field) तयार होते. त्यानंतर जो कुणी सायकल चालवायला शिकेल त्याला त्या आसमंतातील क्षेत्राची मदत होते (त्या 'सिद्धांता'नुसार). त्याचमुळे आजकालच्या मुलांना सायकल शिकणे जास्त सोपे पडते असा दावा होता.

माझा देव या संकल्पनेवर विश्वास नाही. सचिनवर मात्र आहे. हो, सचिन माझ्या देवांपैकी एक आहे. त्याचा स्वभाव, चिकाटी, आत्मविश्वास, व प्रवास करत रहायचा निर्धार यातुन शिकण्यासारखे बरेच आहे. त्याच्या आकडेवारीमधुन एक वेगळाच आनंद मिळतो. त्याचा आणि माझा देश एक असल्याने (निव्वळ योगायोग?) जास्तच गुदगुल्या होतात (किंबहुना त्या एकाच कारणामुळे जास्त छान वाटतं). एकदिवसीय सामन्यातील द्विशतक? त्यामुळे होणारा आनंद तर झालाच, पण त्याचबरोबर तो बाद न झाल्याने त्याची सरासरी अर्ध्या टक्क्याने वाढल्यामुळे जास्तच आनंद झाला. धवांची संख्या तर वाढलीच.

“Faced with half-empty classrooms in government schools, some state governments plan to introduce English from Class 1 to win back students. That would be a serious error.” श्री० अंकलेसरिया स्वामीनाथन अय्यर यांनी भारतातील राज्यशासनांस इशारा दिला आहे.

http://amrutmanthan.wordpress.com/2010/02/10/सर्वप्रथम-मातृभाषेत-शिकण/

क०लो०अ०

खूप दिवस..
चांगल्या दिवसाची वाट पाहीली.
बेसिकली काहीतरी चांगलं लेखन सुचायची वाट पाहीली !

पण काहीच सुचेना.
आणि राहवेना सुद्धा.
त्यामुळे असेच बिना मुहुर्तावर , बिना लेखनाने माझ्या रंगीबेरंगी पानाची सुरवात करते.

"मायबोली गणेशोत्सव २००९ " मध्ये असलेल्या संयोजन समितीमधील सहभागामुळे , मायबोलीकडून मिळालेली ही प्रेमाची भेट मी खूप आनंदाने स्विकारत आहे!
त्याचबरोबर इथे लिहीण्यासाठी खरंच उत्तमोत्तम काही सुचुदे ही त्या गणरायापाशी प्रार्थना!

!! गणपती बाप्पा मोरया !!

Your kiss leaves something to be desired. The rest of you.

हे वाक्य कोणी कोणत्या संदर्भात म्हंटले होते कल्पना नाही, पण पुस्तकांमधील उतार्यांना - चांगल्या पुस्तकांमधील चांगल्या उतार्यांना - नक्कीच लागु पडेल. कुठेतरी एखादा चांगला उतारा वाचला तर तो एखाद्या मीम ( meme) प्रमाणे काम करतो. डोक्यात तर बसतोच, पण तो ज्या पुस्तकातुन आला ते वाचायची पण इच्छा होते. आणि त्या लेखिकेची इतर पुस्तके सुद्धा. इतरांना सांगायची आणि ती चांगली गोष्ट इतरांपर्यंत पसरवायची पण इच्छा होते. झाला तर यामुळे लेखकांना व प्रकाशकांना फायदाच होईल.

अनेकदा एखादी चांगली गोष्ट अनुभवली किंवा वाचली की ती अनेक रुपांनी मनात पिंगा घालते. 'ग्लास बीड गेम' प्रमाणे त्या गोष्टीचे वेगवेगळे दुवे सर्वत्र दिसु लागतात. काही दिवसांपुर्वी TED वर Rory Sutherland यांचे Life lessons from an ad man हे talk ऐकले:
http://www.ted.com/talks/lang/eng/rory_sutherland_life_lessons_from_an_a...

माझ्या 'what was I thinking' ब्लॉग मधुन ....
--------------------------------------------------------------------
The colloquium today was about how our Galaxy is actually rotating over 10% faster than what was thought earlier. The speaker, Mark Reid, walked us through the history of parallax in the first part. It is always fascinating to see how there are visionaries in different ages who thing far ahead of their time. Often their guesses are wrong in terms of the magnitude, but the spirit is right. Time bears them out. Slowly but steadily our knowledge increases.

खरं तर हे, असले श्रद्धांजलीवाले लेख लिहायला मला मुळीच आवडत नाही! जमत तर त्याहूनही नाही! मुळात, ज्यांच्या निधनामुळे काही हरवलं आहे असं वाटावं, अशी माणसं बोटांवर मोजण्याइतकीही नसतात, आणि अशी माणसं कायमची उठून गेल्यावर काय सुचणार लिहायला तरी? तेह्वा, मग लिहिणार तरी काय... तरीसुद्धा, सुनिताताई, तुम्हांला, तुमची एक वाचक म्हणून काही सांगावसं वाटलं, म्हणून ह्या लेखनप्रपंचाचा प्रयत्न.

तसा आपला संबंध फक्त लेखिका आणि वाचक ह्या कुळीतला. एवढाच. खरंतर, एकतर्फीच संबंध, म्हणजे, मीच एक वाचक म्हणून, प्रथम तुमच्या लिखाणाशी आणि नंतर, लिखाण वाचता वाचताच कधीतरी आपसूक तुमच्याशी जोडलेला.

महाराष्ट्रात नवीन सरकार स्थापन झाल्यानंतर हे सरकार पुढे काय करणार? असा प्रश्न पडलेल्या काही मायबोलीकरांसाठी एक कल्पना मांडाविशी वाटते... शॅडो कॅबिनेट अर्थात प्रती मंत्रीमंडळ!

आपापली आयुष्य असतात. दिनक्रम असतात. ते सुरळीत चालू असतात. आणि मग चुकून एखादा रिकामा क्षण समोर येतो.. आणि नेमकी या माणसाची अशी ही जीवघेणी कविता वाचली जाते.
शब्दांवर काट मारण्याच्या सहजतेने नाती मिटवता येत नसतात. हे उशिरा आलेलं शहाणपण अशावेळी नव्याने जाणवतं फक्त!

मैं अपने बिझनेस के सिलसिले में,
कभी-कभी उसके शहर जाता हूं तो गुजरता हूं उस गली से |

वो नीम तारीक-सी गली,
और उसी के नुक्कड पे उंघता-सा
पुराना इक रोशनी का खंबा,
उसी के नीचे तमाम शब इंतजार कर के,
मैं छोड आया था शहर उसका !

बहुत ही खस्ता-सी रोशनी की छडी को टेके,
वो खंबा अब भी वहीं खडा है !