त्या दिवशी मला अचानक भोवळ आली. कदाचित बजेट सेशन लाईव्ह पाहील्यामुळे असेल किंवा राहुल महाजन च स्वयंवर (त्याच स्वयंवर आणि त्याच्या भावी वधूचा स्वयंवध) पाहील्यामूळे असेल. पण आली खरी. सौ ने घाबरून लगेच फॅमीली डॉक्टरला फोन केला आणि सरळ हास्पीटलचा रस्ता धरला.

मी काहि आय टी वाला नाही. प्रोग्रॅमिंग माझा विषयही नाही. हौस म्हणून मी अनेक प्रोग्रॅमिंग लॅग्वेजेस
शिकलो असलो, तरी त्यात मी करियर केले नाही. पण तरिहि, त्या पासून अलिप्त राहू शकलो नाहीच.
तूमच्यापैकी बरेचसे जण या क्षेत्रातले व्यावसायिक आहात, याची कल्पना आहेच, तरिही हे लिहायचा
आगाऊपणा करतोय.

मला वाटते संगणकाचा पहिल्यांदा उल्लेख मी ऐकला, तो शाळेय जीवनात. आमचे परिक्षेचे पेपर आता
संगणक तपासणार, अशी भिती आम्हाला घातली जायची. ती भिती बागुलबुवा म्हणून आमच्यावर
वापरण्यात आली.

माझी एक चित्तरकथा.....

अनेक वर्षांपुर्वी तेंव्हाच्या सायन्स टुडे नामक मासिकात मॉर्फोजेनेटीक फिल्ड्स वरील एक लेख वाचला होता. तो प्रकार म्हणजे वस्तुस्थिती की थोतांड अशी काहीशी विचारणा त्यात केली होती. जेंव्हा केंव्हा कुणीही सायकल चालवायला शिकते तेंव्हा एकप्रकारचे क्षेत्र (field) तयार होते. त्यानंतर जो कुणी सायकल चालवायला शिकेल त्याला त्या आसमंतातील क्षेत्राची मदत होते (त्या 'सिद्धांता'नुसार). त्याचमुळे आजकालच्या मुलांना सायकल शिकणे जास्त सोपे पडते असा दावा होता.

माझा देव या संकल्पनेवर विश्वास नाही. सचिनवर मात्र आहे. हो, सचिन माझ्या देवांपैकी एक आहे. त्याचा स्वभाव, चिकाटी, आत्मविश्वास, व प्रवास करत रहायचा निर्धार यातुन शिकण्यासारखे बरेच आहे. त्याच्या आकडेवारीमधुन एक वेगळाच आनंद मिळतो. त्याचा आणि माझा देश एक असल्याने (निव्वळ योगायोग?) जास्तच गुदगुल्या होतात (किंबहुना त्या एकाच कारणामुळे जास्त छान वाटतं). एकदिवसीय सामन्यातील द्विशतक? त्यामुळे होणारा आनंद तर झालाच, पण त्याचबरोबर तो बाद न झाल्याने त्याची सरासरी अर्ध्या टक्क्याने वाढल्यामुळे जास्तच आनंद झाला. धवांची संख्या तर वाढलीच.

तशी ही काही पहिलीच वेळ नव्हती. पुर्वीही असं झालय. पण हा अनुभव कालचाच आहे. म्हटल शेअर करावा.
परवा रात्री जेव्हा विरारला पोहोचला तेव्हा एका जुन्या मित्राचा फोन आला.
"कुठे आहेस ? "
"आत्ताच उतरलोय विरारला."
"स्वागतवर ये पटकन." स्वागत म्हणजे एक साध, सरळ, कळकट, मळकट चहाचं दुकान. सध्याच्या दिवसात परवडणारं, हक्काचं असं मिटींगपुरतं ठिकाणं. साखरेचे भाव पहाता काही दिवसात तेही परवडेल की नाही ही नवीच शंका !
पोहोचलो. मित्रवर्यांबरोबर एक बुटकेसे गृहस्थ उभे.
"हाच तो." मी दचकलो. "लेखक आहे." शिवी घातल्यासारखं वाटल क्षणभर. "मायबोलीवर लिहीतो." नशीब त्याला नेमकी जागा माहीत होती. हस्तांदोलन झालं.

तर आज सकाळी मि उठलो तेंव्हा हात पाय हलत होते, माझेच! श्वास ही चालु होता.... म्हटले मी जिवंत आहे!.... संदर्भ- पु.लं.

पुण्यात स्फोट झाले (ते कुणी केले हे पण लगेच कळले) अन मग आमचे 'हात' कुठे गेले ते कळले नाही, पण 'दुसर्‍यांचे हात' आमच्या अंतर्वस्रांपर्यंत पोचले हे कळले.

मी मेलो नाही हे पाहुण आनंद वाटला.

***
भावनिक वाद उकरुन फुकाचा गोधळ घालणार्‍यांनी सुरक्षा यंत्रणेला त्यांचे काम करु दिले तर कदाचित मी अजुन बरीच वर्षे दररोज जिवंत राहील. पण कसले काय? धर्माच्या नावावर ते पेटवतात अन प्रांताच्या नावावर हे पेटवतात- शेवटी मरतो मीच! जिवंत असे पर्यंत!

एकदा मेलो कि सगळे प्रश्न सुटतील

माझ्या लहानपणी रेडिओवर दर एक तारखेला 'खुश है जमाना आज पहली तारिख है!' हे गाणे वाजवले जायचे! तेंव्हा त्याचा 'अर्थ' कळत नव्हता. मग जेंव्हा नोकरी सुरु झाल्यावर हाती पगार पडु लागला तेंव्हा त्या एक तारखेची जादु कळु लागली!

ऑस्ट्रेलियात आल्यापासुन मात्र दर दोन आठवड्याला पगार होत असल्याने एक तारखेची मजा च निघुन गेलीय. दर दुसर्‍या गुरुवारी पगार होत असल्याने 'मन्थ एन्ड' चा आर्थिक ताण पडत नाही, पण पगार झाल्याचे / न झाल्याचे काही वाटत नाही.... पगाराच्या गुरुवारी काही दुकाने रात्री ८ किंवा १० पर्यंत चालु असतात (इतर दिवशी ५ ला च बंद!) तेव्हढाच काय तो फरक...!