पहातेस दरसाल
अतुरतेने माझी वाट
यावेळी तुज छळायचा
घातला मी घाट

वेधशाळेचा अंदाज
ठरवला मी खोटा
चिडवण्या तुला गेलो
झाला माझाच तोटा

उशीरा आलो जरी
शोधले तुला अंगणी
वाटले माझ्यासाठी
येशील सोडुन लेखणी

तुजसाठी पसरवीला
चहुकडे मृदगंध
आतुर झालोय आता
पहाण्या तुज धुंद

आवडे तुज म्हणुन
आणले इंद्रधनुष्य
किती हा रुसवा
का असे दुर्लक्ष

रुसवा तुझा काढण्या
सुर्यकिरणा धाडले
जीव माझा घाबरा
तू नाही समजले

कारण शोधण्या मग
केली वार्‍यास विनवणी
बेधुंद होता जाताना
परतला संथ होउनी

अशुभ मनी भासले
टाहो कुणी फोडाला
अंगणात कुणी तुझा
निश्चल देह आणला

पाहुनी तुझा चेहरा

पावसाच्या निमित्ताने माझीच एक जुनी कविता. अलेक पदमसीच्या घराच्या खिडकीतून पाउस बघताना सुचलेली.
-----------------------------------------
तिची एक छोटीशी गंमत आहे.
तिने स्वत:च गुंफलेली,
स्वप्नाळू डोळ्यांनी कायम बघितलेली.

पाउस येतो ना तेव्हा ती पावसाकडे बघते,
आजूबाजूच्या भिंती
अलगद विरघळून जातात,
सगळेच आकार धुसर होतात,
तिचा कणनकण पाऊस पिऊन घेतो,
हळू हळू पाऊसच होत जातो,
शेवटी तीही विरघळून जाते,
पावसाच्या थेंबासारखी,
अम्लान, अनावृत.

अश्या तिच्या स्वप्नात
तिची तंद्री लागून राहते,
आणि मग कधी कधी
खरंच ती पाऊस होते.

- नी

आत्ता पावसाळा येईल
मन पुन्हा ओलं होईल
छत्री उघडू उघडू म्हणता
चिंब चिंब होऊन जाईल

कुणी तरी पावसा कडे
डोळे लाउन पहातंय
मळभ दाटल्या डोळ्यांचं
मन मात्र गातय

पाउस कधी मुसळधार
पाउस कधी रिपरीप
पाउस कधी संततधार
पाउस कधी चिडीचीप

आभाळभर डोळे आता
शोधत आहेत पाउस
कुणालाच दिसत नाही
पापण्यांमधला पाउस

खोल आठवणीचं बीज
अंकुरून येतं मनावर
वसंतात छाटलं असलं
तरी मन नसतं भानावर !

-सत्यजित

ओल्या मातीच्या वासासवे
मन नकळत भूतकाळात जातं..
जुन्याशा त्या माजघरातून
धावतच मग अंगणात पोचतं..

छोटीशी पावलं तिथे
मातीभर उमटत जातात..
निरागस हास्याच्या लकेरी
अवघं आयुष्य व्यापून टाकतात!

इवल्याशा त्या ओंजळीत
पाउस झेलायचा प्रयत्न असतो..
छोट्याश्या अन् डोळ्यांमध्ये
आभाळाचाच रंग असतो!

एक मोठ्ठ आश्चर्य
मनभर दाटलेलं असतं..
'नक्की या ढगांमध्ये
पाणी कुठून येतं?'

काळ उलटत जातो..
पावसाचं गूढही उकलत..
लहानपणीच सगळं अप्रूप
तिथंच हरवून जातं..

पुन्हा कधीतरी मृदगंध
असाच मागे खेचून नेतो..
सारं काही तसंच असतं..
आपणच तेवढे वेगळे असतो..

अनुभवलीच नाही मी कधी..
पाऊसओली काळीभोर माती..
अन् गावासालीही नाहीत मला कधी..
त्यात भिजलेली नाती..

माझ्या प्राक्तनात नव्हतंच कधी
बरसणाऱ्या सरींमध्ये मनाचं हरवणं..
उधळलेल्या वाऱ्याबरोबर
मुक्त बेभान वावरणं..

माझं प्राक्तन होतं
फक्त गुरफटून राहणं..

गुरफटून राहणं,
माणुसकी हरवलेल्या
माणसांच्या’ जंगलात..
इथे माझं श्वास कोंडलेला..

थिजलेलाच राहिला..
माणूस’ नावाच्या मुखवट्यांकडे पाठ फिरवून
श्वासही मग निघून गेला..

त्याच्याविना निश्चल मी’
त्याच जंगलात..
एक सुखद पाऊस अनुभवत..
भिजत राहिले..

शेत माझं सारं वाहून गेलं

औंदाच्याला पानी आसं पडलं पडलं
शेत माझं सारं वाहून गेलं ||धृ||

पानी घेवूनीया आलं
माझ्या डोळा पानी
साचून राहीलं सारं रानी
वाहून गेलं डोळ्यातूनी
हातातलं पीक सारं
त्यात बुडून गेलं ||१||

कशी फुलल आता शेती?
कशी पिकलं आता माती?
नाही चूल आता पेटणार
भुक पोटाची कशी मारणार?
रातंदिस बसतो
पोटाला फडकं बांधून ||२||

कशासाठी देवा तू रे
पाउस इतका पाडतो?
नशीबाने दिले पिक
तु आता का बुडवीतो?

रिमझीम रिमझीम...पाउस आला

हं...अं.....हं...अं....
हं...अं.....हं...अं....
रिमझीम रिमझीम...रिमझीम रिमझीम
रिमझीम रिमझीम...रिमझीम रिमझीम
पाउस आला...
पाउस आला ||

झाडावरती पक्षी गाती
हिरव्या वेली वरती जाती
नाचाला ताल देवून
आनंद घेवून आला पाउस
आनंद घेवून पाउस आला ||

सुर्यकिरणे वर चमचम करती
दुत रवीचे इंद्रधनू रेखीती
आकाशात बघा उंच एकदा

अविस्मरणीय - ५ व ६ ऑगस्ट २०१०
समीक्षा (माझी पत्नी) आमच्या ११ दिवसांच्या चिमुकल्या बाळाला घेऊन ४ ऑगस्ट रोजी २ महिने आराम करण्यासाठी माहेरी पुण्याला गेली. नागपूरला डॉ.मंगला केतकर यांच्या दवाखान्यात २४ जुलै २०१० ला तिने बाळाला जन्म दिला. तिला व मुलाला ४ तारखेला ला संध्याकाळी नागपूरला रेल्वे स्टेशनवर सोडले. सोबत तिची आई होती.