साहित्य

निद्रानाश (कथा)

Submitted by चैतन्य रासकर on 20 July, 2017 - 18:39

मला आज नेहमीसारखी झोप येत नव्हती.
रात्रीचे अकरा वाजले होते, दहा वाजल्यापासून, मी बिछान्यावर लोळत होतो, मग मोबाईल सुरु केला, फेसबुकवर पस्तीस फ्रेंड्स ऑनलाईन होते, हो मी मोजले, तेवढाच टाईमपास!! पण मी कोणाला मेसेज केला नाही, मागच्या आठवड्यात, ऑनलाईन असलेल्या मोजून दहा लोकांना "हाय" असा मेसेज पाठवला, तर चार जण आपोआप ऑफलाईन झाले, दोघांनी रिप्लाय दिला नाही, तर उरलेल्या चार लोकांनी मला ब्लॉक केले, हा शॉक माझ्यासाठी फार मोठा होता.

देव भक्त

Submitted by पुरंदरे शशांक on 18 July, 2017 - 23:23

देव भक्त

पहाटेस झाडलोट
सडा घालूनी अंगणी
रखुमाई लगबगी
शेण्या लाविते चुल्हाणी

पाणी अाणी कावडीने
धारा काढी अावडीने
विठू हरखे अंतरी
संतसंगाच्या ओढीने

दिंडी येता पंढरीस
विठू धावला वेशीत
प्रेम भक्तांचे अद्भुत
ओढी संतांना कुशीत

देवसंतांचे मिळणी
येत भाविका उधाण
गेला गेला जीवभाव
एकमेका लोटांगण

भक्तीसुखे लोभावला
देवे त्यागिले वैकुंठ
युगे अठ्ठाविस उभा
भक्तांलागी तो तिष्ठत...

ती तुझीच चूक होती ..!

Submitted by satish_choudhari on 18 July, 2017 - 12:29

"ती तुझीच चुक होती ..."

सोडून जेव्हा तू गेली तेव्हा
वाटलं माझी चूक होती..
पण पाहून आज तुला वाटलं
ती तुझीच चूक होती ...

प्रेमाचे वारे वाहत होते
माझ्याच मनामध्ये ..
तुला मात्र फ़क्त ती
झुळुक वाटत होती ..
पण पाहून तुला आज वाटलं
ती तुझीच चूक होती ..

पावसाच्या थेम्बांमध्ये सुद्धा
तुझीच चित्रं रंगवीली होती..
पाऊस उत्तरल्यावर आता
तू आठवणीत हरवून बसती ..
पण पाहून तुला आज वाटलं
ती तुझीच चूक होती ...

शब्दखुणा: 

शेक्सपिअरचे “यक्ष”गान"

Submitted by अनन्त्_यात्री on 18 July, 2017 - 02:17

"द टेम्पेस्ट –(झंझावात)".
=================
भाषाप्रभू शेक्सपिअरच्या साहित्यिक कारकिर्दीतले त्याचं (बहुधा) हे शेवटचं नाटक.
त्याच्या इतर प्रत्येक कलाकृती सारखंच - मानवी जीवनाची व्यामिश्रता अन सद्-असद भाव-भावनांचे कंगोरे अलगद उलगडून दाखवणारं.
त्याची प्रत्येक कलाकृती त्रिपुरीच्या दीपमाळेसारखी उजळलेली,भुरळ घालणारी.
त्या दीपमाळेतला मला भुरळ घालणारा एक छोटासा दीप म्हणजे हे “यक्ष”गान.

आम्ही सारे नवशिके !!!!!!

Submitted by अतरंगी on 15 July, 2017 - 05:28

लोकांच्या मते एक वय असतं उत्साहाचं, उमेदीचं, काहीतरी शिकण्याचं, करून दाखवण्याचं........ त्या मताला कधीही काडीमात्र सुद्धा किंमत देऊ नये. Wink

पण कॉलेज संपलं, नोकरी लागली, लग्न संसार यात अडकलं की नवीन काहीतरी शिकण्याचा, करण्याचा उत्साह कमी होत जातो. वय, वेळ, affordability, संकोच, संसाराच्या जबाबदाऱ्या, लोकांच्या नजरा/टोमणे.... एक ना अनेक कारणं....

अरे आता या वयात कुठं जाऊ गाडी शिकायला?

अरे पण वेळ कुठंय? मुलांच्या शाळा, माझा जॉब, घराची कामं, जाणार कधी?

लॉटरी

Submitted by आनन्दिनी on 12 July, 2017 - 04:59

लिफ्टमधून बाहेर पडेपर्यंत तिच्या हातावरची त्याची पकड घट्ट झाली होती. तिचं काळीज धडधडू लागलं. घरी गेल्यावर आपली धडगत नाही हे तिला कळलं होतं. “मी खरच कधीच बोलले नाही तिच्याशी. लिफ्टमधे तिने hi केलं तेव्हा मी फक्त हसले” घरात शिरल्या शिरल्या तिने घाबरून सांगितलं. “खरंच?” संजयने उपहासाने विचारलं. “तू क्वीन एलिझाबेथ आहेस ना! की तू बोलत नाहीस आणि लोकंच आपण होऊन तुझ्याशी बोलायला येतात.... इतकं, इतकं कठीण आहे एक सांगितलेली गोष्ट पाळणं? लोकांशी बोलू नको, बोलू नको कित्ती वेळा सांगितलंय!” चिडून तिच्या अंगावर ओरडत तो पुढे सरकला. तिच्या केसांना हिसका देऊन त्याने तिचं डोकं, केसांना धरून घट्ट पकडलं.

घात????

Submitted by Shivkamal on 10 July, 2017 - 08:04

जव्हा दुधान
ते तोंड माझं पोळलं
ताक बी मी लागलो फुकाया
गत काळाची कहाणी माझी भारी
एका पोरीवर मन माझं भाळल
भेट ती अशी
जणू दुधात साखर
गॉड लागना मला
वीण तिच्या भाकर,
दिस भर चाले
नाम तिचाच घोष
राच्ची सपणात दिसे
गालामधी गोड हसे
कळलं नाही मला ते मरण्या पारीस
हसं नव्हतं ते होतं गोड विष
काल धरला होता
जीनं माझा हात
केलाय तीनच
आज महा घात,

विषय: 

आपल्याला काय करायचय?

Submitted by आर्च on 8 July, 2017 - 15:48

आज शनिवार. सकाळीच उठून आमच्या इथल्या नदिवरच्या नेचर वॉकवर फिरायला जायच हे मी काल रात्रीच ठरवल होतं. आणि चक्क नवरापण यायला तयार झाला होता. नाहीतर माझी एकटीचीच जायची तयारी होती. हा नदीच्या बाजूने केलेला ग्रीनवे कॉरीडॉर फारच सुंदर आहे. निरनिराळी जवळपासची सबर्ब्ज ह्याने जोडली आहेत. सुरेख झाडित लपलेला हा रस्ता फक्त चालण्यासाठी आणि सायकलस्वारांसाठी ठेवलेला आहे. बाहेर कार पार्कींगची मोफत व्यवस्था आहे. साऊथला रहाण्याचा मोठ्ठा फायदा. दुतर्फा मोठी झाडं आणि त्यांची डोक्यावर झालेली कमान त्यामुळे उन्हाळ्यातही चालताना गारवा जाणवतो. तर आम्ही सकाळीच निघालो. घरापासून १० मिनिटांवर एक ट्रॅक सुरु होतो.

शब्दखुणा: 

खेळिया

Submitted by पुरंदरे शशांक on 7 July, 2017 - 04:59

खेळिया

खेळ मांडूनि पुढ्यात
गेला कळेना कोणास
खेळामधे दंग सारे
माथी एक कासाविस

कधी हासूनी मजेत
कधी रडती जोरात
त्याच सार्‍या विवंचना
एकरूप त्यात मस्त

धन्य धीराचे ते कोणी
खेळ देती भिर्काऊन
विचारती अांत अांत
कोण खेळिया महान

खेळियासी ओळखता
मनी कौतुक दाटले
रूप मनींचे अाघवे
उभे पुढ्यात ठाकले

खेळियाने विचारले
कोण व्हावे सांगा फक्त
हासोनिया संत बोले
देव तूचि, मी तो भक्त....

Pages

Subscribe to RSS - साहित्य