भेट

खरं तर हे काम मला करायचं नव्हतं, पण नकार द्यायला काही कारणच नव्हतं. शिवाय
सुलभा, माझ्याच डिपार्टमेंटला होती. त्यामूळे मला जबाबदारी टाळताही आली नसती.
आजवर बहुदा इमेलने आणि फोनवरच संपर्कात होतो आम्ही. वसई ब्रांचला तसा सेल्सही
जास्त नव्हता. आणि जी काहि थोडीफ़ार ऑपरेशन्स तिथे होती, त्याचे अचूक रिपोर्ट्स मला
अगदी वेळच्या वेळी, सुलभाकडून येत असत. एक मोठी केस सोडली, तर डेटर्स लिस्ट पण
मोठी नव्हती. त्या पार्टि बद्दलहि वेळोवेळी मला ती अपडेट करत असे.

पण ती ब्रांच बंद करण्याचा कंपनीचा निर्णय झाला होता. जागेला मोठी किंमत मिळत होती.

सखी,

तुझा वाढदिवस जवळ आलाय. खरंतर वाढदिवस म्हणून काही विशेष सेलिब्रेशन केल्याचं नाहीच आठवत. माझ्या वाढदिवशी तू माझ्या घरी यायचं, तोवर मी नवीन ड्रेस घालून तयार रहायचं, मग आपण दोघी आजोबांकडे जाऊन त्यांना नमस्कार करून तसंच पुढे समुद्रावर जायचं. तिथे भेळ घ्यायची, आणि जरा वेगळं काही म्हणून एखादं आइस्क्रीम! झाला वाढदिवस!

आणि तुझा वाढदिवस तर बरेचदा पुण्यातच व्हायचा. म्हणजे तू पुण्यनगरीत, नि मी रत्नागिरीत. मी पेपर झाले म्हणून सुटीच्या उद्योगात, तर तू एक मोठी परीक्षा संपली तरी टि.म.वि. च्या संस्कृतच्या परीक्षेत गर्क!

म्हणजे कसं ना...
धडाडतं उर,
थरथरता सूर,
नयनी स्वप्नं,
देही कंप...
किंवा अजुन साहित्यिक भाषेत बोलायचं झाल तर,
मनभर श्रावण,
चांदण्यांचं गोंदण,
रानभर थरथर
आणि मोगर्‍याचा दरवळ...
हे सगळं एकत्र होतं,
किंवा यातलं बरच काही झाल्यासारखं वाटतं..
उम्म्म्...
जाऊ दे ना...
नाही जमत आहे..
नाही सांगता येणार आता...
.
.
कभी फुसरतमें मिलो तो बतायेंगे
हम आपको फुरसतमे क्यों याद करते है...