वनवास

काही पुस्तकं स्पष्टपणे लहान मुलांसाठी असतात तर काही मोठया माणसांसाठी. प्रकाश नारायण संतांची वनवास, शारदा संगीत, झुंबर आणि पंखा ही पुस्तकं मात्र, वयाने मोठं होता होता प्रत्येकाच्या मनात राहून गेलेल्या लहान मुलासाठी आहेत. ह्या पुस्तकांमधील दीर्घकथांचा नायक लंपन हा लहानपण आणि पौगंडावस्थेच्या सीमेवर असणारा अत्यंत निरागस आणि संवेदनाशील असा मुलगा आहे. ह्या पुस्तकातल्या कथा लंपनच्या साधारण सहा-सात ते बारा वर्षांपर्यंतच्या काळातल्या आहेत. लहानपण संपतंय आणि तारुण्याच्या सुगंधी झुळकांची हलकी जाणीव होते आहे, त्या दरम्यानचे हे अस्वस्थ करणारे दिवस.

भोगले जे दु:ख त्याला दु:ख तरी म्हणू कसे
हरेक क्षणी सुखाची आस होती
तुझी आश्वासक साथ होती
पण हाय रे , दुर्दैव माझे की
नावातच माझ्या वनवास होता
फक्त त्या वाटेवर उब तुझी यादगार होती

आजही ते दु:ख पांघरावे वाटते
दु:खाचेही साजरे करावे म्हणते सोहळे
कारण तूच फुलवलेस ताटवे वनवासी या
म्हणूनच झेलले हे दु:ख त्याला दु:ख म्हणवत नाही रे
शेवटी तू कितीही टाळलेस तरीही
हेच खरे की , नावातच माझ्या वनवास होता .....

-मैथिली