मराठी_कविता

उंबर्‍यावरील माप ओलांडून,
माझीच एक सावली होऊन आलीस,
माझ्या संसाराच्या वेलीवर,
सुखाचं फूल होऊन फुललीस.

दिवसाची सुरुवात तू,
अन् रात्रीचा अंतही तूच,
तुझ्याविना व्यर्थ आहे सारं,
असा माझा पूर्ण संसार तूच.

स्वभाव तुझा इतका प्रेमळ,
जणू अमृताची धार,
माझ्या अनेक चुका पचवूनही,
मला सावरणारी तूच माझा आधार.

संसाराच्या या व्यापात,
तू स्वतःला झोकून देतेस,
स्वप्न आमची फुलवताना,
स्वतःलाच मात्र विसरून जातेस.

अंतःकरणात जे आहे ते सहज बोलता यावे,
आपल्याला जे सांगायचे आहे ते मांडता यावे।

लोकांचे काय? ते तर गरजेनुसार बदलतात,
सोयीचे असेल तेव्हाच शब्दांचे खेळ मांडतात।

चेहऱ्यावर मुखवटे किती दिवस लावणार?
कधीतरी जगाला आपले खरे रूप कळणार।

जे हृदयात साचलंय ते ओठांवर येऊ दे,
भावनांची ही कोंडी शेवटी निघून जाऊ दे।

मनुष्य हा निसर्गाचा श्रेष्ठ असा आविष्कार,
पण जगाच्या भीतीपोटी झालाय किती लाचार!

डोंगर-दऱ्यांतून वाहणारी नदी ही प्रवाही,
अस्तित्वाची नवी वाट आपल्याला सापडावी।

पूर्ण भरलेल्या त्या वर्गात,
मी मधल्या रांगेत बसत होतो,
कॉलेजच्या त्या दिवसांत मात्र
आपल्याच विश्वात मग्न होतो.

मोठी मोठी पुस्तके पाहून,
एकच विचार पुन्हा पुन्हा येई,
"हे सारे आपल्याला जमेल का?"
फक्त याचीच चिंता मनी होई.

कितीही मारला रट्टा तरी,
भौतिकशास्त्र काही कळेना,
कितीही केल्या व्याख्या पाठ,
पण दुसऱ्या दिवशी काहीच आठवेना!

गणिताची ती कठीण सूत्रे,
डोक्यात मुळीच घुसेनात,
अल्फा, बीटा, गामा रटले,
तरी उत्तर काही जमेनात.

जे हातात आहे, फक्त त्याचीच काळजी असावी
आणि वाढणाऱ्या वयाला रसिकतेने मात द्यावी
छंद असे जोपासावे, ज्यामुळे आयुष्याला अर्थ मिळावा
आणि आपल्या प्रकाशाने समोरचाही उजळून निघावा

चेहऱ्यावर कितीही सुरकुत्या पडू देत
आणि डोक्यावरचे कितीही केस गळू देत
पण शरीराचे अति लाड करताना मात्र
मनाच्या शुद्धीकरणाची सद्बुद्धी घडू देत

फक्त सौंदर्यावर जमणारे प्रेम फार काळ टिकत नाही
वयासोबत कमी होत जाणाऱ्या गोष्टींवर गर्व करून चालत नाही
जे विचारांनी आणि भावनांनी जवळ येतात
ते मात्र कधीच एकमेकांना विसरत नाहीत