मायबोली

म्हणी - कोणत्याही भाषेचा सगळ्यात सुंदर अलंकार. एकच वाक्य, पण समयोचित आणि नेमके! म्हणतात ना की, a picture is worth a thousand words; तसेच म्हणींचे आहे. एक म्हण ही एका परिच्छेदापेक्षा अधिक परिणामकारक असते. मराठी भाषेत तर कित्येक सुंदर सुंदर म्हणी आहेत.

पण अडचण अशी आहे की आजच्या या Gen Z, Gen Alpha ला जुन्या म्हणी कळत नाहीत. एक म्हण सांगितली, तर त्यातल्या शब्दांचे अर्थ, त्यांच्या छटा, स्थळकाळाचे संदर्भ हे सगळे त्यांना माहीत असेल व कळेलच असे नाही. म्हणींचा वारसा आपल्याला पुढे न्यायचाच असेल तर जरा आजच्या पिढीला समजतील, 'क्लिक' होतील अशा म्हणी तयार करायला काय हरकत आहे?

गजल: दूर आहे आज गंगा

दूर आहे आज गंगा पाहून आलो
अर्घ्य माझे चंद्रभागे देवून आलो !

येत नाही आठवांना तो गंध आता
काय मी हा श्वास तेथे ठेवून आलो ?

ओलवे संदर्भ आभाळा वेदनेने
दूर ओझे मी ढगांचे वाहून आलो !

थांबले आता धुमारे या माझ्या व्यथेचे
धुमसतांना एकदा मी पेटून आलो !

थांबवावे गोंधळाला कंटाळलो मी
आज एकांतास माझ्या विनवून आलो !!

वाहली श्रद्धांजली मग माझ्या मनाला
आज आशा कोणती मी लावून आलो !

विलास खाडे

नमस्कार मित्रांनो

व्यावसायिक कामानिमित्ताने मी मुंबईमध्ये भायखळा येथे आलेलो आहे.
फक्त उद्या संध्याकाळच - सहा तारीख माझ्यासाठी मोकळी आहे. म्हणून
सोमवार दिनांक ६ जानेवारी २०२५ रोजी संध्याकाळी ६ नंतर भायखळा येथे एक माबो गटग करण्याचे ठरत आहे. सोमवारचा, म्हणजे कामकाजाचा दिवस असल्याने फार लांबून कोणी येऊ शकणार नाहीत ह्याची कल्पना आहे. घाईत कळवल्याबद्दल क्षमस्व !

परंतु भायखळा परिसरात किंवा मुंबई उपनगरांत रहाणारे कोणी माबोकर येऊ शकत असतील तर त्यांचे सहर्ष स्वागत आहे. (केवळ एकमेकांची सदिच्छा भेट आणि गप्पा-टप्पांचा कार्यक्रम एवढाच ह्या कट्ट्याचा मूळ उद्देश आहे.

त्यांची माझी प्रत्यक्ष ओळख नव्हती. माझा आयडीही त्यांच्या आयडीला जुजबीच ओळखत होता. त्यांच्या मायबोलीवरच्या वावरातून, लेखनातून, अभिप्रायांतून, गप्पांमधून एक प्रतिमा मनात घडत गेली होती. विविधरंगी कागदी कपटे जोडून चेहरा जुळवावा तशीच आणि तेवढीच ओळख.

शब्दभ्रमर = https://marathigames.in/index6.html
यामध्ये दिलेल्या अक्षराचा समावेश असलेले शब्द तयार करायचे आहेत. या खेळ साधारण "Spelling Bee" या इंग्रजी खेळासारखा आहे. याच्या तीन कठीण्य पातळ्या आहेत ज्यात अनुक्रमे चार, आठ व बारा शब्द तयार करायचे आहेत.
चित्रखेळ = https://marathigames.in/index5.html

ती बस स्टॉपजवळ येत होती तेव्हा लांबूनच तिने त्याला ओळखल, कॉलेज मधे पॉप्युलर, विशेष करून तिच्या वर्गातल्या मुलींमध्ये.. तशी झपाट्याने पावलं टाकत ती तिथे पोहोचली.
“एकटाच दिसतोय.. वा काय संधी मिळलीये.” स्वतः च्या नशिबावर ती भारीच खूष झाली
आता ह्याला कसं हाय म्हणून बोलायचं असा विचार करत असतानाच.. अचानक पाऊस सुरू झाला. .तेही पावसाळ्याचे दिवस नसताना.
अर्थात त्याच्याकडे छत्री नव्हती. पण नेहेमी सगळ्या परिस्थितीसाठी सुसज्ज असणाऱ्या तिने सुहास्य वदनाने बॅगेतून लाल छत्री काढली..
“ जभी देता.. देता छप्पर फाडके.. “ मनात गुणगुणतच..

हे नेहमीचच होत त्यांचं…
हा पेटीवर बसणार, एक धून वाजवणार .. “ओळख..”
मग ती पक्की असुर/ बेसूर.. आठवून आठवून एखादा guess करणार.. बहुदा ते चुकलेल असणार.
दोन तीन वेळा प्रयत्न फसला की दुसरी धून…
परत “आता हे ओळख..”
परत तिचे तर्क- वितर्क..तिचं चुकीचं उत्तर..
असा अर्धा एक तास तरी चाले.
त्या रविवारी सकाळी हा कार्यक्रम सुरू झाला.
“ओळख..”
या वेळेला पहिलाच टुका बरोबर लागलेला..
हर्षभरित ती त्या पेटीच्या सुरांवर मात करून गाऊ लागली.. आणि काही क्षणातच तो चित्कारला…

इकडे ते अंधारात दबा धरून बसलेले. घोरपड बुरुजावर पोहोचली, तसा एकेक जण दोरखंडाला धरुन वर पोहोचला.
खालच्या अंगाला मेजवानी आणि नाच गाण्यात मश्गूल असणाऱ्या गानिमाकडे तुच्छ कटाक्ष टाकत त्यांनी आपापल्या मशाली पेटवल्या आणि हातात नंग्या तलवारी घेऊन ते सज्ज झाले.
सरदाराने ध्वज फडकवला…
नाचणाऱ्या गानिमातील एकाचे सहज वर लक्ष गेले.
डोंगरावरील ते दृश्,
शेकडो मशालीच्या त्या धगधगत्या प्रकाशात तळपत्या तलवारी आणि शत्रूचा ध्वज फडकताना, बघून त्याची चांगलीच तंतरली..
भागो भागो म्हणत त्याने खाली रस्त्याकडे धाव घेतली.

नाव : इरा दिग्विजय देसाई
वय वर्ष : ७ वर्ष

माशा अँड दि बेअर हे आवडते कार्टून आहे. माशा आम्हाला सगळ्यांनाच आवडते.
बेअर काढायचा पण विचार होता पण जरा खाडाखोड झाली मग एवढेच चित्र राहू दिले

गणेश चतुर्थीच्या दिवशीचा नैवेद्य.