कशाला काय म्हणायचं?

मस्त धागा आहे हा..
मराठवाड्यात वरणफळे-चकल्या-डाळढोकळी ला शेंगोळे म्हणतात. कडबोळ्याचा आकार असतो.

उलटपक्षी मराठीतले काही शब्द, उदा. 'खमंग' - इंग्रजीत भाषांतरित करता येत नाहीत >>> अगदी अगदी.
दोन्हीही प्रतिसादांची पूर्णपणे सहमत

पुरणपोळी म्हणजे कानडीत होळिगे >> टेक्निकली होळीगे म्हणजे पोळी किंवा stuffed पोळी. हुरणद होळीगे म्हणजे पुरणाची पोळी. काई होळीगे म्हणजे नारळाचे सारण घातलेली (नारळी) पोळी. इत्यादी.

(सहसा तमिळ शब्द प ने सुरू होणारा असेल तर कन्नडात त्याचा ह होतो. पाल = हालु, पत्त = हत्तु वगैरे. पण पुरण = हुरण असं झालं असेल तर पुरण हा मूळ कुठल्या भाषेतला शब्द आहे बघायला हवं)

कुंडी
म्हणतात
लावतात

ते आदिरसम आहे

उत्तर कर्नाटकात ओब्बट्टु पण म्हणतात होळिगेला. बोब्बटलुशी साधर्म्य दिसतंय या शब्दाचं.

करंजी : नेवरी म्हणतात.. उत्तर कर्नाटक..

गोव्यातपण.

>>> सहसा तमिळ शब्द प ने सुरू होणारा असेल तर कन्नडात त्याचा ह होतो
धन्यवाद, हरचंद हालव!

स्वतःच्या पायावर धोंडा पाडून घेतला मी

धन्यवाद, हरचंद हालव!>>> Too good स्वाती

स्वतःच्या पायावर धोंडा पाडून घेतला मी>>>>>>स्वतःच्या हायावर धोंडा हाडून घेतला मी

हरचंद हालव! >>>
स्वतःच्या हायावर धोंडा हाडून घेतला मी >>>

गपा रे. किती त्रास द्याल!

हरचंद हालव! >>>
स्वतःच्या हायावर धोंडा हाडून घेतला मी >>
आता नावाला जागून प्रत्येक धाग्यावर "हिला दुंगा" म्हणत जा हर्हा

वरची बिगरी ते मॅट्रीकची लिंफुगे

श्रवु, करंजीला नेवरी महाराष्ट्रातही म्हणताना ऐकलं आहे. नेवरी वरून निवग्र्या शब्द आला नसावा ना असं मला वाटतं कधी कधी. मोदक करताना जास्त उकड करून, मोदक झाल्यावर उरलेल्या उकडीत आम्ही आलं मिरची कोथिंबीर ठेचा, जिरे, मीठ घालून पारी थोडी मध्ये फोल्ड करून उकडून घेतो. कधी कधी तिखट मीठ आणि जिरेही घालून उकडून घेतो. काहीजण ह्याला फळंही म्हणतात. आम्ही निवग्र्या म्हणतो.

उकडीचे मोदक, (सोबत एक करंजी) केले की ह्या करतातच आमच्याकडे.

आंबोलीत करंज्यांना न्हेवर्‍या म्हणतात. कढिपत्त्याला पुसपाला म्हणतात. धण्यांना कोथमिरे म्हणतात. मी मागे लिहिले का आता आठवत नाही.

२-३ पाना आधी अस्मिता ने लिहीलाय मुद्दा भाजी , हा शब्द मी माझ्या सासरीच पहिल्यांदा ऐकलाय. पिठ पेरून करायच्या भाज्यांना म्हणतात - >>> हा शब्द मी सायली राजाध्यक्षच्या अन्न हे पुर्णब्रम्ह मध्ये पहिल्यांदा वाचला. त्याआधी मुद्दे गुद्दे हेच माहिती होते. म्हणजे मुद्दे संपले की गुद्द्यांवर यायचे त्यातले मुद्दे. तिने हा कर्नाटकी प्रकार आहे असे लिहिल्याचे आठवतेय. पिठ पेरुन वगैरे काही नाहीय. दोनचार पालेभाज्या मिळुन करायचा प्रकार आहे. मी एकदोनदा बनवलीय. सगळे झाले की वरुन सणसणीत फोडणी. गुलाबजाम चित्रपटात हा पदार्थ आहे.

तिची रेसिपी परत वाचली. तिने बेसनही नंतर घातलेय पण ते घालुन भाजी घोटलीय. आधी उकडुन डाळ, नंतर बेसन.. असो, लागते मस्तच त्यामुळे ठिक आहे.

पिठ पेरुन करायच्या भाज्या मी कोरड्या करते किंवा माझ्या कोरड्या होतात, मुद्दाभाजीसारख्या ओल्या करत नाही. पिठ पेरुन म्हणजे शब्दशः ९० टक्के तयार भाजीवर तिला झेपेल आणि अगदीच कोरडे होणार नाही इतकेच पिठ शिवरुन. भाजी थोडी कोरडी होते, झुणक्यासारखी.

पण तरी अस्मिता किंवा इतर म्हणताहेत तेही बरोबरच असावे.

ज्याच्यावरून घनघोर चर्चा होऊन हा धागा निघाला त्या मराठवाडी वाळकांना मुंबईत मद्रास काकडी म्हणतात. (असं मला चित्र बघून वाटलं.) पण ती काही आंबट नसते फारशी. रादर काही चवच लागली नाही एकदा आणली होती तेव्हा.

रागी मुद्दे - ( कानडी) - नाचणी उकडून त्यांचे गोल लाडू करायचे. गायीला चारा आणि लाडू खायला घालतात त्यातले.

गायीला चारा आणि लाडू खायला घालतात त्यातले.>>>>

कर्नाटकातील कन्नडीग रागी मुद्दे सांबारासोबत खातात हो..

मुंबईत गायींच्या चार्‍यासाठी ज्या गुजराथनी गाय, चारा व लाडु घेऊन बसलेल्या असतात त्यांच्याकडे जे लाडु असतात त्यात अळिवासारखे काहीतरी दिसते, पण भाकड गायींना अळिव का घालेल कोण?

रागी म्हणजे नाचणी.
रागी मुद्दे म्हणजे नाचणीच्या पिठाच्या उकडीचे गोळे. माणसं
सांबार/कडधान्याची सरसरीत उसळ/पातळ पालेभाजी यांच्याबरोबर खातात. छान लागतात.

आम्ही चिकमगळूरु आणि मडिकेरी येथे हॉटेलात मागवले ( आहेत का विचारले) तर त्यांनी सांगितले की हे इकडे वेज हॉटेलात ठेवत नाही. नानवेज हॉटेलात मटण करीबरोबर खायला मिळतील. मंगळुरूतही मिळाले नाहीत.
(>>सांबार/कडधान्याची सरसरीत उसळ/पातळ पालेभाजी यांच्याबरोबर खातात>> हे यूट्यूबवर दाखवतात परंतू आम्ही गेलो त्या हीटेलमध्ये नाही मिळाले.)