पूर्वार्ध
आदित्य हा एक यशस्वी पण अंतर्मुख शिल्पकार आहे, ज्याच्या कलेत सौंदर्य असले तरी त्याला त्यात 'प्राण' नसल्याची खंत आहे.
शहराच्या गोंगाटापासून दूर, तो आपल्या एकांत वाड्यात येतो, एक अशी अप्सरेची मूर्ती घडवण्यासाठी, जी केवळ सुंदर नसून जिवंत वाटेल. मात्र, महिनाभर प्रयत्न करूनही त्याला त्या दगडावर पहिला स्पर्श करता येत नाही.
भाग १ - रत्नदुर्ग आणि शिल्पकार
कोकणच्या त्या दुर्गम भागात पावसाळा फक्त ऋतू म्हणून येत नसे, तर तो जणू एखाद्या आवेगासारखा, उन्मत्त भावनेप्रमाणे अवतरत असे. समुद्रावरून उसळून येणारे काळे ढग सह्याद्रीच्या कड्यांवर आदळत आणि मग आभाळ जणू फुटल्यासारखे कोसळत असे.
पावसाच्या त्या अखंड पडद्यामागे संपूर्ण परिसर धूसर होऊन जात असे—झाडांची टोके, दूरवरचे डोंगर, अगदी आकाशही.
पावसाच्या थेंबांचा आवाज इतका दाट आणि अखंड असे की, जणू संपूर्ण निसर्ग एकाच वेळी श्वास घेत आहे असे वाटावे.
त्या धूसर, पावसाळी जगाच्या मध्यभागी रत्नदुर्ग नावाचा तो प्रचंड वाडा उभा होता.
खुप मोह मला तुझ्या सहवासातील त्या क्षणांचा
श्वासात नेहमी दरवळतो गंध तुझ्या सर्वांगाचा..
स्वप्नात असतो गुंफुन बोटं नी हात हाती धरुन
स्पर्शातुन कळतं माझ प्रेम तुला काहीच न बोलुन...
स्वप्न नेहमी पाहतो सखे तुला खेटून बसायचे
तुझ्या मधुर श्वासतच मज श्वासांच्या मिलनाचे..
इतकी तु असावीस जवळ कि हृदय एक व्हावे
हृदयाचे ऐकत स्पंदन मी तुझ्यात समरुप व्हावे...
अनुभवतो मोरपंखी स्पर्श तुझ्या रेशमी केसांचा
केसातुनच मग शोध घेतो तुझ्या सुंदर मुखाचा..
केसाआड लपलेला तो गोड चेहरा मी चाचपताना
बिलगतेस हळुच मला अंगी रोमांच ते भिनताना...
