सांज्याच्या पोळ्या

केया, वावे आणि वरची प्रज्ञाची पोस्ट वाचून कळाले. सांजा- सांजा होता है, शिरा- शिरा होता है. सांज्येकी पोळी चाहिए तो सांज्याही बनाओ. पण खरेच उत्सुकता वाढली. धन्यवाद मुलींनो आणि ममो.

वाह! सांज्याच्या पोळ्या!

ह्या फक्त आईच्या हातच्याच आवडल्यात. ती चव, तो लुसलुशीतपणा अजून स्मृतीत आहे.
मी स्वतः कधी केल्या नाहीत.

आई पोळीसाठी शिरा करताना नेहमीसारखा करत नसे. ती गुळाच्या उकळत ठेवलेल्या पाण्यात भाजलेला रवा हळूहळू घालत असे. एकीकडे ढवळत असे. त्याने गुठळी होत नाही.

धन्यवाद ममो .

शेवटी आज केल्या सांज्याच्या पोळ्या.
आज करायच्या असं ठरवलंच होतं तसं. रामनवमीला आमच्याकडे साबा असताना कणकेचा गुळाचा शिरा व्हायचा. आमच्याकडे कुठलेही सणवार हे फक्त खाण्यापुरतेच मर्यादित असतात. जे ना गेल्यापासून तर तेही मी माझ्या सोयीने करते.
तर गुळाच्या शिऱ्या पासून अगदीच फारकत पण नाही आणि कित्येक वर्षात नं खाल्लेल्या सांज्याच्या पोळ्या पण खायच्या होत्याच म्हणून मग त्याच करायच्या ठरवलं.

चार दिवसांपूर्वी बऱ्याच लोकांना ब्रेकफास्टला बोलावलं होतं तेव्हा इडली चटणी आणि उपमा केला होता. तेव्हा बराच रवा तुपात भाजून ठेवला होता त्यातला वाटीभर उरला होता.(गेल्या सत्तर वर्षात एवढा सुंदर उपमा खाल्ला नाही असं आलेल्या एक बाई परत परत म्हणत होत्या. आणि ते अत्रे स्टाईल मधे नव्हतं तर त्यांना खरच खूप आवडला होता उपमा)
तर अनायसे हाताशी असलेला भाजलेला रवा वापरून बाकी कृती अशीच केली.
छान झाल्यात.
(फोटो नाही टाकत मी इथे कधी कारण तो डायरेक्ट येत नाही त्यावर size लहान करणं वैगेरे बरेच सोपस्कार करावे लागतात त्याचा कंटाळा येतो)

शर्मिला, सत्तर वर्षातील सुंदर उपमा याची सविस्तर पाकृ आलीच पाहिजे...