क्रिकेट विश्वचषक - २०२३

भाऊ इंग्लंड नाही .......Australia

*भाऊ इंग्लंड नाही ....* हो, चूक सुधारलीय. ( वयम मोठ्ठं खोट्टम , चालायचंच माझं असं! )

भाऊ व्यंगचित्र मस्तच !!

भाऊ
चित्र मस्त आहे

ओसीज 69-5 !!

*मॅक्सवेलला बरेच जीवदान मिळत आहेत.* Fortune favours the brave !
मॅक्सवेल 50+ माझा खूप आवडता खेळाडू : ओसिज 145-7 !

ड्रॉप कॅच भोवणार अफगाणिस्तानला असं दिसतंय. जे पाँटिंगच्या वादळात भारताचं २००३ साली झालं होतं तेच आज मॅक्सवेलच्या वादळात अफगाणिस्तानचं व्हायची लक्षणं आहेत. ह्यातून सावरायला वेळ लागू शकतो.

मॅक्सी ला शॉर्ट बॉल बॅरॅज का ट्राय करत नाहियेत ? मधे एखादा वेल डिरेक्टेड बाउएखादाधमाल उडवू शकतो. पण काय इनिंग खेळतोय राव ! टेक अ बाऊ !

अपसेट्स चा हा वर्ल्ड कप आहे

अफगाणचा अनुभव खूपच तोकडा पडला हे मान्य करूनही मॅक्सवेलने आज जी फलंदाजी केली त्याला तोड नाही ! एका जागेवर, एका पायावर भार देत चौकार, षटकारांची आतषबाजी करणं व तेही एवढ्या दबावाखाली, केवळ चमत्कारच ! आणि समोर कॅप्टन त्याच्या कर्तबगारीवर पूर्ण भरवसा ठेवून स्वतः फक्त चेंडू अडवत ठामपणे उभा ! ग्रेट !!!

चेस करताना पहिलेच द्विशतक आहे का?

चेस करताना पहिलेच द्विशतक आहे का? >> हो !. नॉन ओपनरचे पण पहिलेच आहे. सहाव्या क्रमाकांखाली येऊन केलेले पण पहिलेच आहे. एका पायावर केलेले पण पहिलेच असावे

बापरे!
मला एकदम सईद अन्वर नी ९७ मध्ये आपल्या विरुद्ध १९२ ठोकले होते ते आठवले. किती दिवस आपण देश म्हणून, माणूस म्हणून किरकोळ आहोत असं फिलिंग येत होतं. ती एक इनिंग आणि नंतर मला वाटतं इंडीजच्या रिकार्डो पॉवेलनी अशीच एक हाती हाण हाण हाणून मॅच जिंकली होती ती एक. फार जिव्हारी लागायचे तेव्हा अशा डिफिट्स.

पण हे ७ विकेट नंतर म्हणजे कैच्या कै आहे. मला वाटतं आपल्या विरुद्ध नाही करु शकणार सध्या तरी असं कोणी. एस्पेशली हे त्रिकूट सॉलिड फायर होत असताना. ते सतत काहीतरी प्रयत्न करताना दिसतात आणि मुख्य म्हणजे लाईन लेंत एकदम टाईट असते. ढिसाळ बॉलिंग अजून तरी आढळली नाही मला.

ऑस्ट्रेलिया ५० च्या आत ४ Lol
मी बोललेलो बॉल स्विंग होणार... मजा येणार.. चार स्पिनर आहेत. पण पहिल्या चार विकेट स्विंगवर... अजून एक अंदाज बरोबर>>>>>> ओपन एंडेड स्टेटमेंट्स हा अंदाज नसतो. And you just stop short of actually predicting anything, which is a safe play. सो चुकायचा प्रश्न येत नाही पण... चालू द्या अंदाजाचं गुर्हाळ.

Maxwell रात्री पुष्पा बघून झोपलेला की काय.
मै झुकेगा नही....
अशक्य इनिंग

कॅची किती सोडल्या त्याच्या. मला काय एव्हढी भारी नाही वाटली इनिंग. शेवटी एका पायावर उभा राहून मारत होता ते बघून तर अफगाणी प्लेअर गल्लीतले पोरं वाटत होते आणि खरोखरच गल्लीतले पोरं आहेत ते.

असामी - मॅक्सवेल जखमी होता का? मला फारसा संदर्भ माहीत नाही.

बुवा - १९९७ बद्दल सहमत. तो काळ पाक फार भारी आहे असेच वाटण्याचा होता. कोणीतरी सामाजिक अभ्यास वगैरे करायला हवा क्रिकेटमधेच नव्हे तर इन जनरल, आणि केवळ पाक नव्हे. अगदी शारजा वगैरे मुळे दुबई-पाक वगैरे एक मोठा नेक्सस असल्यासारखी त्यांची एक एकत्रित फार इन्फ्लेटेड इमेज होती.

पाकचे आपल्याविरूद्धचे बहुतांश सामने वाघ विरूद्ध शेळी असेच वाटत, आणि शारजामधले तर जास्तच. प्रेशर दोघांनाही असे. पण प्रेशरखाली खेळताना आपल्याविरूद्ध ते खेळ उंचावत, तर आपला ढेपाळत असे. गेल्या दोन दशकात ते बदलले. अजूनही अधूनमधून चांगले खेळतात ते आपल्याविरूद्ध पण आता ते पूर्वीचे बॅगेज झुगारून दिले आहे. आता तेच उलटे बिचकून असतील.

माझे अंदाज बरोबर आल्याने इथे इतर कोणाचे क्रिकेटचे ज्ञान कमी होत नाही. मी अंदाज करणार आणि ते बहुतांश वेळा बरोबर येणार.>>>>> कोणाचं ज्ञान नाही कमी होत पण मेंदुतले न्युरॉन्स थोडे कमी होत असतील.

एकदम क्रेक्ट फा. अ‍ॅग्जॅक्टली माय फिलींग्स. सगळ्या पोस्टीला अगदी अगदी!
खरं तर अन्वर नी १९२ करुन सुद्धा आपण पुढे ३५ रनांनीच हारलो हे मी आत्ता स्कोअरबोर्ड बघितला क्रिकइन्फो वर तेव्हा कळलं. द्रविडनी सॉलिड बॅटिंग केलेली आहे. १०० रन ११२ बॉल मध्ये. म्हणजे आपण जबरी टफ दिली फाईट पण ते रेजिस्टर सुद्धा झालं नाही म्हणजे तू म्हणतो तसं आपली कचखाऊ म्हणून इमेज किती मनात पक्की बसली होती बघ.

मॅक्सवेलला काहीतरी गोल्फ रिलेटेड इंजुरी झाली होती आणि म्हणून मागच्या मॅचला नव्हता तो. त्यात हीट मुळे क्रँप्सपण येत होते त्याला.
ह्यावरुन वसिम अक्रमची मी एक मुलाखत बघितली त्यात तो सांगत होता की मी टीम कोच असताना आजिबात कुठल्याही प्लेयरला फुटबॉल वगैरे खेळू द्यायचो नाही. चुकून कुठे पाय मुरगळला, काही झालं तर क्रिकेट राहिल बाजूला. मॅक्सवेलच्या ह्या इंजुरीबद्दल एकलं तेव्हा हेच आठवलं मला. गोल्फ खरं खुप माईल्ड स्पोर्ट वाटत असेल पण त्यातही स्कोप असेलच इंजुरीचा.

पाकचे आपल्याविरूद्धचे बहुतांश सामने वाघ विरूद्ध शेळी असेच वाटत, >> खरय. विशेषतः चेतन शर्मा प्रकारानंतर नि सचिन ह्यायच्या आगोदर . पाकिस्तान होपलेस वाटणार्‍या मॅचेस - कधी मियांदाद, कधी सलीम इलाही (कलकत्ता मॅच आठवा) कधी इजाझ अहमद - कोणी तरी जिंकून देत असे. जाडेजा ने ९५ मधे चोपल्यावर थोडा धीर आला नि मग टोरँटो मधे दादा लो स्कोरैंङ मॅचेस मधे ३-४-५ विकेट्स घेऊन पाकिस्तानची भंबेरी उडवून गेला तेंव्हा पोटातले पाणी कमी होत गेले. पाकिस्तान सिरीज मधे राजेश चौहान ने साकलेन ला शेवटच्या ओव्हर मधे सिक्स मारला तेंव्हा मियांदादचे भूत पूर्ण उतरले होते (जरी आपण सिरीज हरलो होतो तरी). ढाक्क्याच्या तीनशे चेस नंतर पाकिस्तान अनबीटेबल आहे हे वलय गायब झाले होते. त्यांनी एक मारलि तर आपण दहा मारू हा विश्वास वाटायला लागला होता. त्या नंतरही हमखास आपल्याच राशीला लागणारे - जमाई राजा, प्रोफेसर हफिज, कामरान अकमल, मोहसीन खान , रिझवान असे होतेच म्हणा. पण आपल्याकडूनही सचिन, सेहवाग, कोहली असे ठणकावून द्यायला तयार असणारे असत.

भारी असामी. ग्रेट मेमरी!
एकदम सगळा प्रवास डोळ्यासमोरून गेला. हृषिकेश कानिटकरचा लास्ट बॉल चौका पण पाकिस्तान विरुद्दच होता ना?