माबोवर काय बिनसलंय?

राखी सावंत.. >>> यू हॅव गूड चॉईस

अहो, नीट बघा. केस नाहींत ते ! अख्खा दिवस त्या
' मायबोली'वर असता, म्हणून जेवणातही दिसताहेत तुम्हाला चित्रविचित्र धागे !!!

राखी सावंत.

भाऊ

पुलं असते तर म्हणाले असते,
मायबोली हा एक चायनीज फूडचा स्टॉल आहे आणि ऋन्मेषचे धागे म्हणजे नूडल्स..
कधी ते हक्का नूडल्स म्हणून समोर येतात तर कधी ट्रिपल शेजवान सोबत तर कधी चॉप्सी बनते तर कधी सूपसोबत सर्व्ह केले जातात.. त्यापासून सुटका नाहीच

राखी सावंत

*त्यापासून सुटका नाहीच* - धरलं तर चावतं, सोडलं तर चुकचूकल्या सारखं वाटतं !!
ऋन्मेऽऽष, माबोकर व तुम्ही यामुळे ' love- hate relationship' याचा नेमका अर्थ मला उमजला, हें तर आहेच !

नशीबवान आहात शांत माणूस
वर्गात पोरी होत्या

आम्हाला शारीरीक शिक्षणाचा तास वा मधल्या सुट्टीत मैदानातून ॲंगल लावावे लागायचे .. किंवा मग शाळा सुटल्यावर आपला बसस्टॉप आहेच

एक धागा काढूया का यावर?

नको

*कदाचित त्याचमुळे माबोवर अशा धाग्यांची शांतपणे वाट पाहता येत असावी.* - वरची ' वर्गातल्या मुली'ची उपमा चपखलपणे नाहीं बसत इथे, असं वाटतं ! कारण , इथे शांतपणे वाट न पहातां, लोकांनाच उलट आपणहून 'तिच्या ' वाटेला जावंसं वाटतंच ना, असे धागे काढून !!

एक धागा काढूया का यावर?>> काढा हो बिनधास्त. धागे काढायला पैसे लागतात का? आणि परवानग्या कसल्या मागता. इथली जनता नाही म्हटली तर तुम्ही थांबणार आहात का?

लोकांनाच उलट आपणहून 'तिच्या ' वाटेला जावंसं वाटतंच ना, असे धागे काढून !!
>>>
पॉईंट आहे !

धागे काढायला पैसे लागतात का?
>>>
वेळ लागतो. टाईम ईज मनी.
बाकी हा प्रश्न खरे तर मी स्वत:लाच विचारतो.
भूतकाळात शिरून काही छान आठवणीत रमावेसे वाटले तर मी त्या लिहितोच आणि धागा काढतोच. त्या आठवणीत रमायचा आणि त्या कागदावर उतरवायचा काळ फार छान असतो. त्यामुळे यासाठी आपला मौल्यवान वेळ घालवणे फायदेशीर असते

याला निर्वाणास जाणे असे म्हणतात.
>>>>
ऋन्मेषचे धागे हेच अंतिम सत्य आहेत. ते तुम्हाला मोक्षप्राप्ती करून देतात वगैरे वगैरे फिलींग आले...
आय माय हॅव सो फार थिस ईज द बेटर दॅन बेस्ट कॉम्प्लीमेंट ईन द मायबोली !
थॅन्क्स टू ऑल ऑफ यू शांत माणूस _/\_

लेखकाला कथा लिहीताना नागडे व्हावे लागते असे एका लेखकाचे मत मी वाचले आहे.
>>>>>

म्हणून मी कथेच्या भानगडीत पडत नाही. आपले धागेच बरे.
शॉर्टस आणि बनियानवर बसून काढता येतात..

शाळेत असताना आमच्या वर्गात एक मुलगी होती. कुणीही तिच्याशी बोलत नसे. तीच आपणहून कुठल्याही घोळक्यात जायची. कुणाला काही तरी चिडवायची. ते खूप बालीश असायचं. त्याच्यावर चिडण्याचा प्रश्नच यायचा नाही. पण ती इतक्या वेळा " चिडलास का ? चिडलास ? बघ चिडलास ना ?" असं विचारत रहायची. शेवटी इरीटेट होऊन कपाळावर आठी आली की "चिडला. चिडला " म्हणायची. त्यात जिंकण्याचा बालीश आनंद असायचा.
शेफाली वैद्य नाव का तिचं?

नाही हो !
बरखा दत्त असेल

तीचं नांव काय असेल तें असेल पण आतां मात्र हें वाचून ती असं तर म्हणत नसेल ना, ' माबोवर भाव खाताहेत पण शिकले तर असं इरीटेट करायला माझ्याकडूनच ना !'

मार्मिक यांच्या ओरिजिनल आयडीकडून काल आणि आज प्रत्येकी एक एक कमेण्ट आली.
दोघांच्या नावातल्या अक्षरांची बेरीज होते सात. आयडीला द्या लिहीता हात.

प्रशांतता कथा वाचायची आहे मला कृपया कुणी शोधून देईल का?