'वेगळेपण' सामावताना... - श्रीमती चित्रा पालेकर

Posted
8 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
8 वर्ष ago

भारतात कलम ३७७अंतर्गत 'अनैसर्गिक' लैंगिक संबंध बेकायदेशीर आहेत. भारतीय कायद्यानुसार समलिंगी संबंध ठेवणंही अर्थातच बेकायदेशीर आहे. इंग्रजांनी एकोणिसाव्या शतकात लिहिलेला, दोन सज्ञान व्यक्तींच्या खाजगी आयुष्यात ढवळाढवळ करणारा, त्यांना गुन्हेगार ठरवणारा हा कायदा भारतात पाळला जातो.

काही वर्षांपूर्वी दिल्ली उच्च न्यायालयानं हा कायदा घटनाविरोधी ठरवला. या निकालाविरुद्ध अनेक धार्मिक संघटना सर्वोच्च न्यायालयात गेल्या. दिल्ली उच्च न्यायालयाचा निकाल भारतात सर्वत्र लागू व्हावा, म्हणून काही सामाजिक संघटना आणि समलिंगी मुलामुलींचे एकोणीस पालकही न्यायालयात गेले. गेल्या महिन्यात सर्वोच्च न्यायालयानं दिल्ली उच्च न्यायालयाचा निकाल रद्द केला.

उच्च व सर्वोच्च न्यायालयात दाद मागणार्‍या पालकांपैकी एक होत्या श्रीमती चित्रा पालेकर. चित्रा व अमोल पालेकर यांची मुलगी शाल्मली समलिंगी आहे. ऑस्ट्रेलियात एका विद्यापीठात ती प्राध्यापक आहे. गेली अनेक वर्षं चित्राताई भारतात समलैंगिकांना गुन्हेगार ठरवलं जाऊ नये, त्यांना समान हक्क मिळावेत, यासाठी लढा देत आहेत.

२०१२ साली 'माहेर'च्या दिवाळी अंकात चित्राताईंनी समलैंगिकतेबद्दल एक लेख लिहिला होता. हा लेख प्रकाशित झाल्यावर अनेकांचे फोन, ईमेल आले. आपला मुलगा / मुलगी समलिंगी असल्याची शंका असणारे पालक, आपला मुलगा / मुलगी समलिंगी आहे, हे माहीत असणारे पालक हा लेख वाचून पुढे आले. भारतात अजूनही या विषयाबद्दल किती अज्ञान, भीती, संकोच आहे, हे या निमित्तानं लक्षात आलं.

सर्वोच्च न्यायालयाच्या निकालानंतर आलेल्या प्रतिक्रियांमधूनही हे जाणवलं. समान हक्क नाकारणार्‍या या कायद्याच्या बाजूनं किती मोठा समुदाय उभा आहे, हे समोर आलं. म्हणूनच चित्राताईंनी लिहिलेला लेख इथे (सर्वोच्च न्यायालयाच्या निकालानंतर काही बदलांसह) पुन्हा प्रकाशित करत आहे.

CP and Shal.jpg

`माझा मुलगा जर समलिंगी असेल, तर समलैंगिकतेला वाईट समजणार्‍या पारंपरिक रूढ कल्पनाच साफ चुकीच्या, असं मी ठामपणे मानतो.'

एका ख्रिस्ती बिशपचे हे उद्गार. मुलानं स्वतःची लैंगिकता उघड केल्यावर त्याची निर्भर्त्सना करण्याऐवजी, त्याला नाकारण्याऐवजी, मुलावर विश्‍वास ठेवून त्याला पूर्ण पाठिंबा देताना काढलेले! दोन वर्षांपूर्वी ’स्ट्रेट पेरेंट्स्, गे चिल्ड्रन : कीपिंग फॅमिलीज टुगेदर’ असं लांबलचक शीर्षक असलेलं पुस्तक वाचताना ते शब्द माझ्या नजरेस पडले. एका धर्मप्रचारकानं त्याच्या धार्मिक नीतिनियमांची तमा न बाळगता अशी भूमिका उघडपणे घ्यावी, याचं खूप बरं वाटलं. त्याचबरोबर, वीस वर्षांपूर्वी माझ्या मुलीनं ती लेस्बियन आहे, असं मला सांगितल्यावर मला काय वाटलं होतं, ते पुन्हा एकवार आठवलं.

त्या काळी समलैंगिकतेबद्दल मला फारशी माहिती नव्हती (आता साठीत असलेल्या माझ्या पिढीला स्त्री-पुरुष संबंधांबद्दलसुद्धा उघड बोलायला संकोच वाटे, तिथे समलैंगिकतेचं काय घ्या?). ही गोष्ट कधीच स्वप्नातदेखील न आल्यामुळे, मुलीनं तसं म्हटल्यावर मी चकित होणं साहजिक होतं, पण मी अजिबात हादरून वगैरे गेले नाही. वर उल्लेख केलेल्या बिशपप्रमाणेच मला वाटलं, की जर माझी मुलगी लेस्बियन असेल, तर ती गोष्ट वाईट असणं शक्यच नाही. लेक म्हणाली, ''तू काळजी करू नकोस. लैंगिकता ही गोष्ट सोडून बाकी सर्व बाबतींत मी अगदी तीच आहे... माझ्या जन्मापासून आत्ता, काही क्षणांपर्यंत मी जी होते, जिला तू जाणत होतीस तीच... तुझी शाल्मली". वास्तविक तिनं हे बोलून दाखवायची गरज नव्हती. तिच्या वागण्याबोलण्यात कुठलाच फरक नाही, हे मला स्पष्ट दिसत होतं. मी केवळ हलकंसं स्मित करून होकारार्थी मान हलवली. शाल्मली बरीच रिलॅक्स झाली.

''अम्मा, समलिंगी असणं हा आजार नाही, बरं का! हे व्यंग किंवा विकृतीदेखील नाही", लेक समजावत होती. "समलैंगिकतेला अनैसर्गिक मानणं तर साफ चुकीचं आहे. तू लहान असताना डाव्या हाताचा वापर वाईट मानला जाई, नाही का? बिचार्‍या डावर्‍या मुलींना पूर्वी फटके मारून उजव्या हातानं लिहा-जेवायला भाग पाडत, हे तूच मला सांगितलं होतंस, पण आज डाव्या हाताला मान्यता मिळाली आहे. त्याचा वापर अनैसर्गिक, असं कुणी म्हणत नाही. अशा लोकांचं प्रमाण कमी असतं. समाजातल्या बहुतेक लोकांहून ते वेगळे असतात, पण त्यांच्या कृती नैसर्गिकच मानल्या जातात. समलिंगी असणं हे एका परीनं डावरं असण्यासारखंच आहे.''

''समाजात बहुतांश लोकांची लैंगिकता स्त्री-पुरुष संबंधाशी निगडित असते. त्यांच्या तुलनेत समलिंगी लोकांची संख्या कमी; पण ते बहुतेकांपेक्षा वेगळे आहेत म्हणून समाजानं त्यांच्यावर अनैसर्गिक असा शिक्का मारणं योग्य आहे का? खरंतर लैंगिकता केवळ बायोलॉजिकल फॅक्ट आहे. डोळ्यांच्या रंगांप्रमाणे. सर्व माणसांचे डोळे जसे एकाच प्रकारचे असत नाहीत - काळे, निळे, राखाडी असे वेगवेगळ्या रंगांचे असतात, त्याचप्रमाणे लैंगिकतादेखील केवळ एकाच प्रकारची - स्त्री-पुरुषसंबंधी नसते. समलैंगिकता हे ऐतिहासिक वास्तव तर आहेच. त्याशिवाय आता समाजशास्त्रीय, मानसशास्त्रीय, तसंच जीवशास्त्रीय संशोधनांतून या विषयावर अधिकाधिक प्रकाश पडत चाललाय आणि अशा सगळ्या अभ्यासांतून जो निष्कर्ष निर्विवादपणे निघालाय, तो हाच, की गे किंवा लेस्बियन (होमोसेक्शुअल) असणं हे स्ट्रेट (हेटेरोसेक्शुअल) असण्याइतकंच नैसर्गिक आहे.''

वीस वर्षांची माझी लेक तर्कशुद्ध विचार अतिशय सुसंगतपणे मांडत होती. वास्तविक मी व तिचे वडील अनेकदा तिच्याबरोबर वेगवेगळ्या विषयांवर वाद घालत असू, चर्चा करत असू, पण आज केवळ तात्त्विक चर्चा होत नव्हती. तिच्या-माझ्यातला हा संवाद अतिशय नाजूक होता... आम्हां दोघींचं नातं, जवळीक पारखणारा, आणि म्हणूनच अतिशय महत्त्वाचा होता. शाल्मली पोटतिडिकीनं बोलत होती, पण मधूनच अम्माला हे पटतंय का, अशी शंका तिच्या चेहर्‍यावर उमटून जात होती... कधी निराशेचा सूर डोकावत होता. मी तिला कुशीत घेऊन म्हटलं, ''तू मुळीच काळजी करू नकोस. या सगळ्या गोष्टी सांगण्यापूर्वी तू जी माझ्यासाठी होतीस, तीच अजूनही आहेस... माझी लाडकी लेक. बस्स...'' आणि मग एकमेकींना मिठी मारून आम्ही खूप हसलो आणि थोडंसं रडलोसुद्धा. आपल्या वडलांना, जवळच्या कुटुंबीयांना व मित्रमंडळींना तिनं सांगितल्यावर सगळ्यांनी तिचा सहजपणे स्वीकार केला. माझ्यासारखंच सर्वांना वाटलं, तिचं-आपलं जे प्रेमाचं, आपुलकीचं नातं आहे, त्यात तिच्या लेस्बियन असण्यानं काय फरक पडतो? तो तिचा खासगी प्रश्‍न आहे! तिला आपल्या पुढच्या आयुष्यात सोबती म्हणून स्त्री हवी आहे, पुरुष नाही, इतकंच. सर्व जवळच्या, प्रिय लोकांनी स्वीकार केल्यामुळे माझ्या लेकीचं मानसिक बळ खूप वाढलं, यात शंका नाही. आज ती परदेशात एका महत्त्वाच्या विश्‍वविद्यालयात प्राध्यापक आहे. स्वतःच्या विषयात आंतरराष्ट्रीय स्तरावर तिला मान्यता मिळाली आहे. इतकंच नव्हे, तर तिचं खासगी जीवनदेखील अतिशय सुखी, समृद्ध आहे. याचं श्रेय तिच्या आत्मविश्‍वासाला आणि कर्तृत्वाला जातं, तिच्या सहचरणीच्या प्रेमाला जातं, तसंच तिच्या जवळच्या सर्व माणसांच्या पाठिंब्यालाही जातं, अशी माझी खात्री आहे.

''आपण लेस्बियन आहोत हे जाणवल्यावर तू लगेच मला का नाही सांगितलंस? मध्ये इतका काळ का जाऊ दिलास?'' मी लेकीला विचारलं. बालपणापासून कुठलीही गोष्ट तिनं माझ्यापासून लपवली नव्हती, पण या बाबतीत ती चार-पाच वर्षं गप्प राहिली, हे मला थोडंसं खटकलं होतं. ''मी तेव्हा चौदा-पंधरा वर्षांची असेन. एव्हाना माझ्या मित्रांना मुलींबद्दल आणि मैत्रिणींना मुलांबद्दल 'गुलुगुलु' वाटायला सुरुवात झाली होती. सगळे मला त्यांची गुपितं सांगत. आवडणार्‍या मुलीशी किंवा मुलाशी ओळख करून द्यायची विनंती करत! मी सगळ्यांची दोस्त! त्या वेळी माझ्या लक्षात आलं, की मला स्वतःला मुलांबद्दल निर्भेळ मैत्रीपलीकडे काही वाटत नाही... मी इतर मुलींपेक्षा वेगळी आहे. त्या वयात वेगळेपणाची भीती वाटते, तशी मलाही वाटली. मी लेस्बियन तर नसेन, अशी शंका मनात डोकावल्यावर तर फारच. अर्थात, हे सगळे शब्द तेव्हा माझ्या परिचयाचे नव्हते. माझ्या मनाचा गोंधळ उडाला. कुणाशी तरी बोलणं आवश्यक होतं, पण आजूबाजूच्या माणसांत कुणीही समलिंगी नव्हतं, किंवा कुणी असल्याचं मला माहीत नव्हतं. मी कुणाचा सल्ला घेणार?'' 'म्हणूनतर माझ्याकडे यायचंस ना...' असं मी म्हणणार, इतक्यात शाल्मली पुढे म्हणाली, ''तुझं व बाबांचं या विषयी नेमकं काय मत आहे, मला ठाऊक नव्हतं. आपल्या घरी अनेक कलात्मक, राजकीय, सामाजिक, साहित्यिक विषयांवर चर्चा चालत, पण समलैंगिकतेचा कधी कुणी उच्चारही केला नाही. तुम्ही केवळ या विषयाकडे दुर्लक्ष करत होतात, की त्याच्या विरोधात होता, हे मला कसं कळणार? मी तुम्हांला सांगितलं, तर तुमची प्रतिक्रिया काय असेल? तुम्हांला माझा राग येईल का... शरम वाटेल का... तुम्ही माझ्यापासून दूर जाल का... माझ्यावर पूर्वीसारखं प्रेम कराल का? नाहीनाही त्या शंकाकुशंका मला सतावत होत्या. तुमच्यापाशी यायला मी धजावत नव्हते. याशिवाय अनेकदा अनेक ठिकाणी गे किंवा लेस्बियन माणसांबद्दल गलिच्छ कुजबूज, विनोद माझ्या कानी येत होते. अतिशय वाईट शब्दांत, अश्‍लील पद्धतीनं त्यांचा उल्लेख होताना मी ऐकलं होतं. क्लबमध्ये वा शाळेत नाजूक दिसणार्‍या मुलांना इतर मुलं किती वाईट वागवत, हे मी पाहिलं होतं. साहजिकच मी लेस्बियन आहे असं कळलं, तर माझ्याशी सगळे असंच वागतील, अशी भीती माझ्या मनात घर करून होती. हे सगळे धोके पत्करण्यापेक्षा गप्प राहणंच शहाणपणाचं होतं, नाही का?'' मी सुन्न होऊन तिचे अनुभव ऐकत होते.

काही क्षण गप्प राहून शाल्मली हसली आणि म्हणाली, ''पण गंमत म्हणजे जसजशी मी मोठी झाले, तसतसं माझ्या लक्षात आलं, की 'आपल्यात काही कमी आहे, तिरस्कार वाटण्यासारखं आहे, आपलं मन गलिच्छ आहे' असलं काही मला अजिबात वाटत नाहीये. मी मित्रमैत्रिणींपेक्षा 'वेगळी' असेन पण माझ्यात कमतरता मुळीच नाही. उलट अभ्यास, खेळ, गाणं सगळ्यांत मी पुढेच आहे. हळूहळू या विषयावरचे अभ्यासपूर्ण निबंध, लेख वाचायला मी सुरुवात केली. त्यावर विचार करायला लागले. माझा आत्मविश्‍वास बळकट झाला आणि वाटलं, अम्मा-बाबाला सांगायला का घाबरावं? शेवटी तुम्हीच तर मला सत्याची चाड धरायला शिकवलं होतं. निर्भय होण्याचे धडे दिले होते. शिवाय लेस्बियन असण्यानं मी कुणाचंही वाकडं करत नव्हते, कुणालाही इजा करत नव्हते! हो ना?''

उत्तरादाखल मी तिला पुन्हा मिठीत घेतलं. माझ्यापाशी शब्द नव्हते. आईच्या नात्यानं मी तिच्या सर्वांगीण वाढीची सदैव काळजी घेतली होती. प्रत्येक बाबतीत तिला प्रोत्साहन दिलं होतं, पण जेव्हा तिच्या किशोरवयात तिला समलैंगिकतेची, स्वतःच्या 'वेगळेपणा'ची जाणीव झाली आणि ती गोंधळून गेली, तेव्हा तिला माझ्या मायेची, आधाराची खरी गरज होती आणि नेमकी तेव्हाच, मुलीची हेटेरोसेक्शुअ‍ॅलिटी गृहीत धरण्याची चूक केल्यामुळे मी कमी पडले होते!

समलैंगिकता मुलीच्या आयुष्यात एक महत्त्वाचा घटक आहे, हे कळल्यावर त्या बाबतीत सर्व काही व्यवस्थित जाणून घेण्याची मला आवश्यकता वाटली. मी तिला प्रश्‍न विचारायला, शंका बोलून दाखवायला सुरुवात केली आणि तीदेखील मनमोकळेपणानं, कसलाही संकोच न करता समजावून देऊ लागली. लेख, पुस्तकं वाचायला देऊ लागली. पुढे बर्‍याच समलिंगी स्त्री-पुरुषांशी माझी ओळख झाली, अनुभवांची देवाणघेवाण सुरू झाली. या सर्व प्रयत्नांतून, पूर्वी धूसर असलेलं समलैंगिकतेचं विश्‍व हळूहळू माझ्यापुढे साकार होऊ लागलं. समाजात त्यांच्याबद्दल ज्या समजुती प्रचलित आहेत, त्यांत वास्तव किती, दंतकथा किंवा फोल कल्पना किती, हे स्पष्ट व्हायला लागलं.

***

माझी या जगाशी ओळख झाली त्या वेळी म्हणजे १९९०च्या दशकात, समलैंगिकतेबद्दल भारतात सर्वसाधारणपणे प्रतिकूल वातावरण होतं. शतकानुशतकं ज्यांच्यावर अन्याय झाला, ज्यांचा आवाज दडपला गेला, हक्क हिरावले गेले अशा दलित, स्त्रिया, आदिवासी इत्यादी घटकांचे प्रश्‍न सोडवण्यासाठी स्वतंत्र भारताच्या चाळीस वर्षांत संघटना उभ्या राहिल्या होत्या, चळवळी सुरू झाल्या होत्या. सामाजिक कार्यकर्त्यांच्या जोडीनं खुल्या विचारांचे बुद्धिजीवी, कलाकार, पत्रकार यांत भाग घेत होते. सरकारवर दबाव आणत होते. अल्पसंख्याकांच्या प्रश्‍नांबद्दलही त्या सर्वांना सहानुभूती वाटत होती. आणीबाणीनंतर घटनेत नमूद केलेल्या व्यक्तिस्वातंत्र्याविषयी व प्रत्येक नागरिकाच्या मूलभूत हक्कांविषयी समाजात अधिक जागरूकता होती; पण समलैंगिक मात्र अल्पसंख्य, अन्यायाचे बळी असून, त्यांचे मूलभूत हक्क हिरावले गेले असूनदेखील उपेक्षित व अंधारात राहिले. एकदा स्त्रीमुक्ती चळवळीशी संबंधित एका प्रसिद्ध कार्यकर्त्रीला ''तुम्ही स्त्रियांच्या प्रश्‍नांबरोबर लेस्बियन्सचे प्रश्‍नही हाती घेता का?'' असं मी विचारलं. यावर त्या बाई म्हणाल्या, ''छे! तो तर वरच्या वर्गातल्या बायकांचा प्रश्‍न आहे. आम्ही ज्या बायकांबरोबर काम करतो, त्यांचा नाही.'' ही त्यांची समजूत साफ चुकीची होती, हे अर्थात मला पुढे कळून चुकलं. (आज मात्र परिस्थिती बदलली आहे. स्त्रीमुक्ती चळवळीत काम करणार्‍या अनेक कार्यकर्त्या एलजीबीटी चळवळींत सक्रीय सहभाग घेतात.) वास्तविक समलैंगिकता दुनियेतल्या सर्व वंशांत, खंडांत, आर्थिक घटकांत, सामाजिक स्तरांत, जाती-जमातींत, तसंच धर्मांत सापडते. पाश्‍चात्त्य-पौर्वात्य, श्रीमंत-गरीब, शहरी-ग्रामीण अशा सगळ्या समाजात अस्तित्वात आहे. अगदी प्राचीन काळापासून आजपर्यंत.

समलैंगिकता मूळ भारतीय नाही, तर ती पाश्‍चात्त्य संस्कृतीतून आपल्याकडे आली, असं आपले संस्कृतिरक्षक सांगतात; पण तेही खरं नाही. प्राचीन भारतीय संस्कृतीत समलैंगिकता प्रचलित असल्याचे पुरावे पुरातन शिल्पांमध्ये व ग्रंथांमध्ये संशोधकांना सापडले आहेत. उलट ज्या नीतिमत्तेच्या कल्पनेतून समलिंगी लोकांवर हल्ला चढवला जातो, ती बुरसटलेली नीतिमत्ता राणी व्हिक्टोरियाच्या काळात आपल्यावर लादली गेली, तेव्हा खरंतर ही नीतिमत्ताच पाश्‍चात्त्य आहे!

समलैंगिकांबद्दलच्या चुकीच्या कल्पनांची यादी लांबलचक. अशी माणसं ठरावीक (बायकी?!) क्षेत्रांत वावरतात, ही अशीच एक गैरसमजूत! वास्तविक, समलिंगी माणसं कुठल्याही क्षेत्रात सापडतील. ती डॉक्टर, इंजिनीअर, वैज्ञानिक, राजकीय पुढारी, अर्थतज्ज्ञ, बँकर, पत्रकार, खेळाडू असे कुणीही असू शकतात. पोलिस, सैन्य वगैरे 'पुरुषी' क्षेत्रांतदेखील ही माणसं आढळतात. कला, फॅशन, जाहिरात यांत वावरणारे अनेकदा ओळखू येतात. प्रस्थापित क्षेत्रांत, करीअरवर घाला येऊ नये म्हणून बहुतेक जण समलैंगिकता लपवतात. देशातला समलैंगिकतेबद्दलचा कायदा, समाजातली सहिष्णुता यांवर या लोकांचं 'प्रकाशात येणं' बरंच अवलंबून असतं.

इतिहासात अनेक प्रसिद्ध समलिंगी व्यक्ती होऊन गेल्या. उदा. 'मोनालिसा' या प्रख्यात चित्राचा जनक लिओनार्दो दा विंची. चित्रकला, शिल्पकला, वास्तुशास्त्र, विज्ञान अशा सर्व तर्‍हेच्या विषयांतलं त्याचं श्रेष्ठत्व आज सहाशे वर्षांनंतरदेखील अबाधित आहे; पण त्याच्या काळात (पंधराव्या शतकात) इटलीतल्या कायद्याप्रमाणे, समलिंगी असल्याच्या आरोपावरून त्याला त्रास देण्यात आला, धार्मिक चित्र रंगवण्यास मनाई करून त्याचा अपमान करण्यात आला. एकोणिसाव्या शतकात ऑस्कर वाइल्ड या थोर आयरिश लेखक-नाटककाराला तो समलिंगी असल्याचं उघडकीला आल्यावर व्हिक्टोरियन कायद्यानुसार तुरुंगवास भोगावा लागला; पण विसाव्या शतकाच्या उत्तरार्धात जेव्हा मार्टिना नवरातिलोवा या प्रसिद्ध टेनिसपटूनं आपण लेस्बियन असल्याचं जाहीर केलं, तेव्हा अनेकांच्या भुवया जरी वर गेल्या, तरी तिला क्रीडाजगतात (आणि त्याबाहेरही) मानाची वागणूकच मिळाली. आणि एकविसाव्या शतकाच्या सुरुवातीलाच व्हिक्टोरिया राणीचा वंशज प्रिन्स विलियम याच्या लग्नसोहळ्यात एल्टन जॉन हा प्रसिद्ध समलिंगी गायक व्हीआयपी पाहुणा म्हणून आमंत्रित केला गेला!

आपल्या देशात 'इंडियन पीनल कोड कलम ३७७' खाली समलैंगिकता हा गुन्हा आहे. 'लैंगिक क्रियेचा एकमेव हेतू 'गर्भधारणा व त्यातून प्रजोत्पत्ती' हाच असायला हवा आणि म्हणून, केवळ सुख-समाधान देणारी लैंगिकता पाप आहे', असं मानणार्‍या सनातन धार्मिक विचारांतून, तसंच व्हिक्टोरियन काळातल्या संकुचित नीतिमत्तेतून या कलम ३७७चा उगम झाला. कायद्याच्या पाठिंब्यामुळे बुरसटलेल्या विचारांना पुष्टी मिळाली. समाजानं समलैंगिकांना वाळीत टाकलं. धर्म आणि समाज यांच्या दडपणाखाली कुटुंबीय आपल्या समलिंगी मुलांना नाकारायला लागले, लैंगिकता उघड झाल्यास नोकरी मिळणं मुश्किल, समाजात अवहेलना, वर कुटुंबाचा आधारही नाही! एखादा पुरुष 'गे' असल्याची नुसती शंका जरी आली तरी इतर पुरुषांकडून मारहाण, छळ, बलात्कार होण्याची शक्यता असे. असे समलिंगी पुरुष पोलिसांच्या अत्याचाराचेही वारंवार बळी होत, पण कायदाच प्रतिकूल असल्यावर दाद कुणाकडे मागणार?

लेस्बियन बायकांची कमीजास्त फरकानं अशीच स्थिती होती, पण यांना कुटुंबीयांचीच जास्त भीती होती. आपल्या पुरुषप्रधान समाजात मुलींची किंमत कमीच. मुलींच्या नियमबाह्य वागण्यामुळे कुटुंबाच्या प्रतिष्ठेला किंचित जरी धक्का बसला, तरी मुलीला कठोर शिक्षा करायला (प्रसंगी तिची हत्या करायला) घरचे पुरुष मागेपुढे पाहायचे नाहीत. स्ट्रेट मुलींची ही गत, तर लेस्बियन मुलींना वाली कुठून असायचा? अशा अनेक कारणांमुळे समलैंगिकतेभोवती अंधार पसरला; त्यांच्याविषयी सच्ची, वस्तुनिष्ठ माहिती मिळणं मुश्किल झालं आणि परिणामी चुकीच्या कल्पना, गैरसमजुती वाढत गेल्या. हे दुष्टचक्र चालत राहिलं आणि त्यातून समलिंगी मुलं आईबापांच्या प्रेमाला मुकली, स्वाभिमानास पारखी झाली, खरं रूप लपवावं लागल्यामुळे अस्मिता गमावून बसली, दुहेरी जीवन जगू लागली. अनेकदा त्यांच्यावर लग्नाची सक्ती झाल्यामुळे, त्यांचं स्वतःचं, तसंच त्यांच्या वधू/वराचं आयुष्य उद्ध्वस्त झालं.

२००९ साली दिल्ली उच्च न्यायालयानं ३७७ या कलमात बदल करून सम व अन्य लैंगिकांना न्याय मिळण्याच्या दृष्टीनं पहिलं पाऊल टाकलं. न्यायालयाचा निकाल होता- 'दोन प्रौढ समलिंगी व्यक्तींचा परस्पर संमतीनं खासगीत केलेला संग गुन्हा नाही.' कायद्यातल्या या अतिशय महत्त्वाच्या बदलामुळे देशातल्या एलजीबीटी (लेस्बियन, गे, बायसेक्शुअल, ट्रान्ससेक्शुअल) लोकांत चैतन्याची लाट पसरली, त्यांचा आत्मविश्‍वास वाढला. यांच्या विरोधात सनातन विचारांचे लोक सर्वोच्च न्यायालयात गेले, तेव्हा समलैंगिकांना सहानुभूती दर्शवणारे लोक वेगवेगळ्या शहरांतून, निरनिराळ्या क्षेत्रांतून खूप मोठ्या संख्येत पुढे आले. त्यात वकील, प्राध्यापक, डॉक्टर, मानसशास्त्रज्ञ अशांचा समावेश होता. अनेक तज्ज्ञांनी ऐतिहासिक, वैद्यकीय दाखले देऊन समलैंगिकतेच्या बाजूनं शपथपत्रं न्यायालयात सादर केली. एक महत्त्वाचं शपथपत्र सर्वोच्च न्यायालयात सादर केलं ते एकोणीस आईबापांनी- ज्यांत मीही होते- आपल्या मुलांवर आजपर्यंत (म्हणजे दिल्ली उच्च न्यायालयानं कलम ३७७मध्ये बदल करण्यापूर्वीपर्यंत) कसा अन्याय झाला,त्यांना मानसिक, प्रसंगी शारीरिक छळ समाजात कसा सहन करावा लागला, आई-बाप या नात्यानं आमची कशी घुसमट झाली अशा अनेक गोष्टी त्यात मांडल्या होत्या. त्याचबरोबर लैंगिकता ही आमच्या मुलांची खासगी बाब आहे. त्यामुळे आमच्या मुलांत काहीही कमी आहे, असं आम्हाला वाटत नाही. ते सगळ्या बाबतींत आदर्श नागरिक आहेत. त्यामुळे त्यांना गुन्हेगार मानणं अन्याय्य आहे. आमच्या मुलांना त्यांचे घटनांतर्गत हक्क मिळायला हवेत आणि त्यासाठी कलम ३७७मधला बदल अत्यावश्यक आहे, हे आम्ही ठामपणे शपथपत्रात लिहिलं.

आमच्या या कृतीचा खूप मोठा परिणाम झाला. आई-बापांनी विरोधकांना न भिता उघडपणे मुलांची बाजू घ्यावी, त्यांच्या व आपल्या भावना व्यक्त कराव्यात, हक्कासाठी झगडावं, याचं अनेकांना आश्‍चर्य वाटलं, कौतुक वाटलं. तशातून टीव्ही, वर्तमानपत्रं, मासिकं यांनी आजवर दुर्लक्षित असलेल्या (किंवा केवळ अश्‍लीलतेच्या संदर्भात उल्लेख झालेल्या!) समलैंगिकतेची बाजू उचलून धरली. आई-बापांच्या, मुलांच्या मुलाखती, मान्यवर तज्ज्ञांबरोबर चर्चा, लेख, इत्यादींमधून या लोकांची वस्तुस्थिती, त्यांचे अनुभव, या विश्‍वाबद्दलची शास्त्रोक्त माहिती समाजातल्या इतर लोकांपर्यंत पोचू लागली. समाजातल्या सहानुभूतीचा ओघ काही अंशी वाढला.

आता दरवर्षी निरनिराळ्या शहरांत एलजीबीटी लोकांचे, त्यांच्याबद्दल सहानुभूती असणार्‍यांसह मेळावे भरतात, सार्वजनिक जागेत कार्यक्रम होतात, मिरवणुका निघतात. आई या नात्यानं मी अशा बर्‍याच गोष्टींत भाग घेतला आहे. भोवती जमलेल्या बघ्यांच्या चेहर्‍यावर नवल असतं, कुतूहल असतं; पण तिरस्कार मात्र मी आजकाल कधी पाहिलेला नाही. दगडफेक, अश्‍लील शेरे असलंही काही अनुभवलेलं नाही. तेव्हा एकूण वातावरण बर्‍याच अंशी निवळलंय. निदान मोठ्या शहरांत तरी होमोफोबिया कमी झालाय, यात शंका नाही; पण उत्साहाच्या भरात हे विसरून चालणार नाही, की गुन्हेगारीचा ठप्पा पुसला जाणं ही निव्वळ पहिली पायरी आहे. एलजीबीटींना त्यापुढेही खूप मजल मारायची आहे. नागरिक या नात्यानं लागू होणारे भारतीय संविधानातले सगळे हक्क मिळवायचे आहेत. नोकरी, आईवडलांची मालमत्ता, आर्थिक मदत अथवा सरकारी कर्ज इत्यादी बाबतींत समलैंगिकतेवरून भेदभाव (डिस्क्रिमिनेशन) होऊ नये, यासाठी जागरूक राहायचं आहे. समलिंगी जोडीदाराला साहचर्याचे हक्क मिळावेत, समलिंगी जोडप्याला 'कुटुंब' मानलं जावं, या जोडप्यांना मुलं दत्तक घेता यावीत, अशा अनेक गोष्टींत कायदेशीर तरतुदी करून घ्यायच्या आहेत. निव्वळ मोठ्या शहरांतच नाही, तर छोट्याछोट्या गावांतही समलैंगिकांना स्वीकारलं जावं, यासाठी झटायचं आहे. परंतु या सर्वांपेक्षा अधिक महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे आपापल्या आईवडलांची, भावाबहिणींची, जवळच्या इतर कुटुंबीयांची मानसिकता पालटून, त्यांचा मनापासूनचा पाठिंबा मिळवायचा आहे.

आज समलैंगिकतेविषयीचं संशोधन खूप पुढे जात आहे. समलिंगी असणं म्हणजे पाप आहे, अनैसर्गिक आहे इत्यादी कल्पना चुकीच्या असून, त्या निव्वळ अज्ञानातून उद्भवल्या आहेत, असं मत तज्ज्ञांनी पूर्वीच व्यक्त केलं होतं (आणि माझ्या मुलीनं ते वीस वर्षांपूर्वी मला सांगितलंही होतं). त्याच्यापुढे जाऊन हल्ली वैद्यकीय संशोधनातून हेही सिद्ध झालं आहे, की 'सम अथवा विषम लैंगिकता जन्मतःच निश्‍चित होते.' जन्मतः निश्‍चित झालेली, नैसर्गिक समलैंगिकता ही 'बायोलॉजिकल फॅक्ट' असेल, तर 'आईवडलांना पसंत नाही, समाजाला पटत नाही' असल्या कारणांवरून ते बदलणं कसं शक्य आहे? अशा मुलांवर दडपण आणून, त्यांना साधूंच्या पायांवर घालून, अंगारे लावून, किंवा एखाद्या पैसेखाऊ डॉक्टरकरवी शॉक ट्रीटमेंट देवऊन त्यांची समलैंगिकता नाहीशी होईल, असं मानणंदेखील साफ चुकीचं आहे. खरी लैंगिकता लपवून, खोटं जीवन जगायला भाग पाडल्यास मुलं दुःखी होतात, तणावाखाली जगतात, कधी आत्महत्या करतात. अनेकदा तर आपल्या दबल्या लैंगिकतेला कसा ना कसा वाव देण्याच्या प्रयत्नांत रोगांची अथवा नीच लोकांची शिकार बनतात.

याउलट, आज उपलब्ध असलेल्या आधुनिक शास्त्रीय ज्ञानाचा/माहितीचा आधार घेऊन आईबापांनी जुन्या, चुकीच्या कल्पनांना तिलांजली दिली, तर त्यांना कौटुंबिक/सामाजिक विरोधाची काळजी करण्याचं कारण उरणार नाही. आपल्या समलैंगिक मुलांना तोडून, त्यांचं जीवन नष्ट करण्याऐवजी आईबाप त्यांचा मनापासून स्वीकार करू शकतील. आपल्या इतर मुलांसारखंच प्रेम व आधार त्यांना देऊ लागतील. अशा स्वीकृतीमुळे मुलंही आनंदानं जगतील, कर्तृत्ववान होऊ शकतील. समलैंगिकांना आईबापांचा पाठिंबा लाभल्यास, समाजाच्या मुख्य धारेत सामावलं जाणं त्यांच्यासाठी मुळीच अशक्य नाही, अशी माझी खात्री आहे.

***

समलैंगिक मुला-मुलींच्या पालकांना, किंवा समलिंगी मुलामुलींना काही शंका असतील, किंवा संवाद साधायचा असेल तर श्रीमती चित्रा पालेकर यांच्याशी parents@queer-ink.com या इ-मेल पत्त्यावर संपर्क साधता येईल. तुमचा पत्रव्यवहार, तुमची ओळख यांबाबतीत संपूर्ण गोपनीयता पाळली जाईल.

***
विषय: 
प्रकार: 

उद्याला जर हे सगळ जग मान्य करु लागत तरीही एखादी सेन्सिबल समलिंगी व्यक्ति स्वतःहून पुढे येऊन कधी ती कोण हे सांगायला पुढे येणार नाही. भिती ही नाही की समाज काय म्हणेल पण ह्यातून काहीच होणे शक्य नाही हेच इतके परखड सत्य आहे की कुठलीच बुद्दीमान समलिंगी व्यक्ती ह्यामागे धावणार नाही.
<<<<<
लेखातली शाल्मली पालेकरांबद्दलची माहिती पूर्ण इग्नोर केली आहे का? (किंवा अख्खा लेखच?)

"गे" आहेत म्हणजे सम लिंगी व्यक्तींकडे आकर्षित होणारच. त्यातून एखाद्या गे पुरूषाने दुसर्या एखाद्या स्ट्रेट पुरूषाला काय ते सहेतुक स्पर्श् वगैरे केलं तर काय एवढं बिघडलं? प्रत्येक बाईला आयुष्यात कधीतरी स्ट्रेट पुरूषाकडून असले स्पर्श धक्के सहन करावे लागतातच, म्हणून काय आता आम्ही "स्ट्रेट पुरूष असणंच मुळात अनैसर्गिक आहे" असं म्हटलं तर!!!!! (उपहास समजला असेल अशी अपेक्षा!!!!)>>>>

वेल सेड नंदीनी आणि ह्यासाठी धन्यवाद. आणि म्हणूनच मी वर कंसात हे लिहिले आहे की (स्त्रियांना भावना समजतात पुरुषांना का नाही) जर स्त्रि हे समजू शकते तर पुरुष (स्ट्रेट..बहुतांश) का समजू शकत नाही.

lekh vachalaay ka nakki?

<<याउलट, आज उपलब्ध असलेल्या आधुनिक शास्त्रीय ज्ञानाचा/माहितीचा आधार घेऊन आईबापांनी जुन्या, चुकीच्या कल्पनांना तिलांजली दिली, तर त्यांना कौटुंबिक/सामाजिक विरोधाची काळजी करण्याचं कारण उरणार नाही.>>

समलिंगी संबंधात गुदमैथुन प्रामुख्याने येते जे की अनैसर्गीक या प्रकारात येते व बेकायदेशीर आहे. त्यामुळे पुरुष होमोसेक्स्युल लोकांना कायदेशीर अधिकार देऊ नयेत, लेस्बियन स्त्रियांच्या बाबतीत असे अनैसर्गीक मैथुन करता येत नाही ,त्यामुळे तिथे कायद्याची अडचण येणार नाही. तरीही विकृती व अनैतिकता दोन्ही प्रकारात सारखीच आहे, सो बॅन करा.

बी, आपला समान लिंगी व्यक्ती द्व्वारा लैंगिक अत्याचाराचा मुद्दा रास्त आहे. इथे समान लिंगी शब्द मुद्दामून वापरला आहे कारण भिन्नलिंगी पुरुष समलिंगी पुरुषांवर अत्याचार करीत नाहीत असे नाही (आय अम हा ओनीर यांचा एक चांगला चित्रपट ह्या विषयाला थोडाफार हात घालतो). पण हे दोन वेगळे मुद्दे आहेत -
अ. समलिंगी लोकांचे हक्क - रास्त हक्क मिळायला हवे ब.समान लिंगी व्यक्तीने केलेला लैंगिक अत्याचार - कायदा आणि समाज अधिक सजग हवा.

इथ् किती जण प्रत्यक्ष लेस्बियन आणि गे यांना भेटलेले आहे आणइ त्यांच्याशी बोलले आहे?
ऐकिव माहीती इतत्र बाजून मत बनवलेली दिसतात,,,,, दोन्ही बाजूंकडून

उदयन,
कॅलिफोर्नियातल्या वास्तव्यात (आधी सॅन फ्रान्सिस्को आणि सध्या लॉस एंजलिस ) कित्येकांना भेटलीये , इथे गे पॉप्युलेशन मोठ्या प्रमाणावर आहे.
माझी अनेकांशी चांगली ओळख आहे आणि माझ्या कामाच्या निमित्ताने एंटरटेन्मेन्ट इंडस्ट्री-फॅशन-मेकप इंडस्ट्रीतल्या इव्हेंट्स मधे भरपूर गे लोक कायमच भेटतात.
लेस्बियन (देशी) ब्राइडस सुध्द्दा भेटल्यायेत कामाच्या निमित्ताने.
इथे या बीबी वर इतरही लोकांनी लिहिलय कि प्रत्यक्षात भेटलेत गे लोक म्हणून !

सद्य स्थितीत 'समलैगिक 'असणार्यांपैकी किती लोक जेन्युइन 'समलैंगिक' आहेत? (जेनेटीक,नैसर्गिक I.)

बुप्रावादिना शास्त्रज्ञ, सनातनी लोकाना पुराणातली उदाहरणे देऊन काय साध्य होणार आहे ?
कायदेशीर मान्यता म्हणजे काय अपेक्षित आहे?
सन्मानाने जगणं, समाजात वावरण्याचे हक्क? यात समलैंगिक असल्या नसल्या ने बाधा येते का?

समलैंगिक व्यक्ती जर तेव्हढ्याच मनाने संतुलित असतील तर घरच्यांकडून झालेली लग्नाची जबरदस्ती सहन का करतात? दुसर्याचे आयुष्य का नासवतात? आणि जरी जबरदस्ती ने लग्न झालं तरी मन मारून एकनिष्ठ का रहात नाहीत? याबद्दल समलैंगिक व्यक्तींचे प्रबोधन करणे आवश्यक वाटते का फक्त कायदेशीर मान्यता मिळावी म्हणून ओरड करणे?
प्रो- असलेल्यांच्या म्हणण्यानुसार, दोन व्यक्ती (सम/भिन्न लैंगिक) बेडरूम मध्ये काय करतात याच्याशी तिसर्या व्यक्तीचं घेणे-देणं नसावं... मग कायदेशीर मान्यता नक्की कशासाठी हवी आहे? उद्या कायदेशीर मान्यता असल्यावर कोण छातीठोकपणे सांगणार आहे? तेरी भी चूप मेरी भी चूप असाच attitude तेव्हाही असणार नाही कशावरून?
त्यवयक्तिने समाजाकडे बघण्याचा दृष्टीकोन बदलणे जास्त सोप्पा नाही का? मला नाही आवडत भिन्न लिंगी व्यक्ती, मग सम लिङ्गिच का आवडते? त्यातून काय निष्पन्न होतंय असा विचार करत असतील का हे लोक?
एखाद्या कृतीचे 'हेतू' आणि 'निष्पन्न' लक्षात घ्यायचे झाले तर 'समलैङ्गिकता ' हेतू आणि निष्पन्न काय असू शकतात? निष्पन्न नक्कीच शून्य !
नैसर्गिक आनंद, प्रजोत्पादन, एकसंध समाज यापैकी काहीच नाही..

तंबाखू, दारू, ड्रग्स, पूर्वी फार मर्यादित लोक (शौक ते व्यसन यामध्ये कुठेही ) घ्यायचे..आता ह्या सगळ्या गोष्टींचे प्रमाण कित्येक पटीनी जास्त आहे .. असं का असावं बरे?
आपल्या आधीच्या ४ पिढ्या निरोगी, बहुतांश लोक निर्व्यसनी,बहुतांश लोक एकपती/पत्नी व्रत असणारे होते.. आताचे लोक तेव्हढे निरोगी. निर्व्यसनी ,एकाशी प्रामाणिक का नाहीत?

समलैंगिकतेचेहि प्रमाण पूर्वीपेक्षा आत्ता नक्कीच जास्त असेल...आपल्या पुढच्या पिढ्यामध्ये सगळेच समलैंगिक झाले तर? किंबहुना तेव्हढ्या पिढ्या निर्माण तरी कश्या होतील मग? आपल्या आत्ताच्या वंचित/कुपोषित/दुर्लक्षित समाजातील लोकांची आर्थिक आवक बघता सगळ्या समलैंगिक जोडप्यांना कुठे शक्य होईल दत्तक घेणे/ artificial pregnancy चा खर्च करणे...
आणि IVF/IUI/ICSI जरी केले तरी पुढील येणारी पिढी पण समलैंगिकते ची बीजे घेऊनच येईल.. का तर समलैङ्गिकता नैसर्गिक आहे ना !!! मग कसा उत्क्रांत होईल समाज ?? का मायान कॅलेंडर चा भविष्य २०१२ नाहीतर २२१२ पर्यंत तरी नक्कीच खरा होईल..!!!

मास mentality ही नवीन फॅड आलं की त्यामागे धावणारी आहे.. समाजात कितीतरी असे लोकं आहेत की जे सहज भुलवले जातात..ड्रग्स, समलैङ्गिकता आणि त्या अनुषंगाने येणार्या कितीतरी जीवघेण्या गोष्टी आपण कश्या निस्तरणार आहोत?

माझ्य मते बी यांचं म्हणणं रेसेसिव्ह आणि डॉमिनन्ट पार्टनर संदर्भात असावं..
रेसेसिव्ह गे पुरुषाला स्ट्रेट पुरुष जो हेटेरो आहे वगैरे.. :|

बी,

तुम्ही म्हणता तसं बर्‍याच गे लोकांना स्ट्रेट पुरुषांबद्दल आकर्षण असतं. मात्र गे-गे वा गे-स्ट्रेट अशी विलग प्राधान्ये (exclusive preferences) नसावीत. इथे एक लेख आहे : Why Some Gay Men Are Attracted to Straight Men

आ.न.,
-गा.पै.

उदयन..,

>> इथ् किती जण प्रत्यक्ष लेस्बियन आणि गे यांना भेटलेले आहे आणइ त्यांच्याशी बोलले आहे?

आमच्या शेजारी लेस्बो म्हातार्‍या आहेत. वय ६०+ वर्षे. काही त्रास नाही. कामाच्या ठिकाणी बरेच गे आहेत. काही अडचण नाही.

बायकोचा बॉस (मॅनेजर) गे आहे. काही अडचण नाही. भेटलो आहे त्याला. व्यवस्थित माणूस आहे.

यांचं आणि इतर बर्‍याच गे पुरुषांचं म्हणणं की चांगला गे पार्टनर मिळणं अतिशय दुर्मिळ आहे. त्यामानाने लेस्बो बायकांना जोडीदार गाठण्यास तितकीशी अडचण येत नाही.

आनंदीवनात कुणालाच रहायचं नाहीये. तिथे सगळे तोतये (फेक गे) असतात असं या सर्वांचं म्हणणं पडलं. हे सर्व नमुने मध्यमवर्गीय अत्यल्पसंख्य गे/लेस्बो आहेत. म्हणूनच सारे परम वांछ्नीय (saught after) आहेत. अगदी म्हातार्‍या सुद्धा पैशासाठी का होईना वांछ्नीय आहेत.

आ.न.,
-गा.पै.

गामा_पैलवान, काय मुर्खपणा चालवलाय हा? काय वाट्टेल ती उदाहरणं देऊन तुम्ही वाट्टेल ते निष्कर्ष काढणार का?
अ‍ॅडमीन, जो पर्यंत रिसर्च बद्दल वगैरे चर्चा सुरु होती आणि त्या संदर्भात बोलणं सुरु होतं तो पर्यंत ठीक आहे पण ही असली उदाहरणं देऊन वाट्टेल ते जनरलायजेशन्स करत बरळणं म्हणजे खुपच खालची पातळी गाठली ह्या आयडीनी. काय संबंध ह्या एका घटनेचा आणि त्यावरुन "लैंगिक अल्पसंख्य लोकांनी स्वत:चे हक्क गाजवायला सुरुवात केली देखील.." हा निष्कर्ष काढण्याचा? नुसतं फियर माँगरिंगच नाही तर हे अत्यंत डिसरिस्पेक्टफुल सुद्धा आहे.

गे सारख्या लैंगिक अल्पसंख्य लोकांनी स्वत:चे हक्क गाजवायला सुरुवात केली देखील!! >> गामा, तुमच्या बातमीमधला महेश जाधव गे होता कि अजून काही हा निष्कर्ष कसा निघाला त्या बातमीमधून नक्की ? हे आपल्याला सोयीस्कर असे खोटे निष्कर्ष काढून फियर माँगरिंग करणे थांबवा.

>>मग कायदेशीर मान्यता नक्की कशासाठी हवी आहे?
गीता, या अशा लोकांना जोडपे म्हणुन समाजात मानाने रहायचे आहे मिरवायचे आहे आणि लग्न संस्थेने दिलेले सर्व हक्क हवे आहेत. अर्थात ही मागणी भयंकर हास्यास्पद आहे, पण दुर्दैवाने या असल्या विचित्र प्रकारांना पाठिंबा देणारे लोक वाढत आहेत. येथे येत असलेल्या पोष्टींवरूनच लक्षात यावे.

गा. पै. कृपया फिअर माँगरीन थांबवा.
तुम्ही दिलेल्या लिंक नुसार एका पुरुष पोलीस निरीक्षकाने एका पुरुषावर लैंगिक अत्याचार केले अशी बातमी आहे. पोलीसांनी अत्याचार करायची ही काही पहिलीच केस नाही. बहुतेक वेळा पिडीत व्यक्ती स्त्री असते इथे पुरुष आहे एवढाच काय तो फरक. तेव्हा या घटनेचा आणि गे असण्याचा काय संबंध? काही पोलीस अधिकाराचा गैरवापर करणारे आणि विकृत मनोवृत्तीचे आहेत एवढेच या घटने बद्दल बोलता येइल. हा गुन्हा आहे. याचा गे राईट्सशी दुरान्वयेही संबंध येत नाही.

महेश,
दोन समलिंगी व्यक्तींना लग्न करुन एकमेकंबरोबर उर्वरीत आयुष्य घालवायचे आहे यात हास्यास्पद काय आहे? लग्नसंस्थेत फक्त हक्कच येतात? कर्तव्य येत नाहीत ? वचनांची देवाण घेवाण होत नाही? कमिटेड रिलेशनशिप मधील दोन व्यक्तींनी लग्न करून समाजात जोडपे म्हणून मानाने जगता यावे अशी अपेक्षा केली तर काय चुकले?

बी च्या पोस्टीवरून (थँक्स टू केश्वी. ती बी च्या पोस्टी डिकोड करू शकली म्हणून.) आणि सिमन्तीनीच्या त्या एका मार्मिक वाक्यावरून इथल्या बर्‍याच आयडींची दुखरी नस लक्षात येऊ शकते. गे पुरुष समाजात सहजपणे वावरू लागले तर हेटरो पुरुषांची इज्जत धोक्यात येईल अशी भिती त्यांना वाटत आहे बहुतेक.

नेमके हेच आयडी स्त्रीवर बलात्कार होण्यामागे स्त्रीचं वागणंच कसं जबाबदार असतं हे पटवून देण्यात धन्यता मानत होते. आता तीच वेळ त्यांच्यावर येईल अशी भिती समोर उभी राहताच स्वतःच सार्वभौमत्व धोक्यात आलेलं त्यांना दिसत आहे. त्यामुळे स्वतःच्या सोईची व्यवस्था मोडण्यास ते विरोध करत आहेत.

किती दुटप्पीपणा !!!

स्त्रीयांची छेड, त्यांच्यावर बलात्कार = व्हिक्टिमची चूक = स्त्रियांची स्वतःचं वागणं बदला.
पुरुषांची छेड, त्यांच्यावर बलात्कार होण्याची शक्यता = अत्याचारींची चूक = अत्याचारींवर बंधनं घाला.

महेश,
एक लक्ष्यात घ्या तुम्ही किंवा गामा कोणी अष्टप्रधान मंडळ, पंतप्रतिनिधी, किंवा व्हेटो अधिकार असणारे अधिकारी नाहीत की एलजीबीटी कम्युनिटी किंवा त्यांच्या समान अधिकारांसाठी धडपडणारे अ‍ॅडवोकेटस आम्हाला 'आपले' म्हणा म्हणून तुमच्या निर्णयाची किंवा तुमच्या बुरसटलेल्या सामाजिक जाणीवा आणि भावना बदलण्याची वाट बघत आहेत.
चिनुक्स, पालेकर आणि ह्या कम्युनिटीचे दु:ख आणि त्रास कमी व्हावे अशी आशा करणारा एकेक जण एका शब्दानेही का होईना सगळ्यांना डोळ्स दृष्टीकोन आणि खुल्या मनाने ह्याबद्दल विचार करण्याची अपेक्षा करत, प्रश्नामागील एकेक गोष्टं बैजवार ऊलगडून सांगून , ईमानेईतबारे शंका निरसन करण्याचा प्रयत्न करत आहेत. पण आडमुठी भुमिका घेत तुम्ही अश्या माणूसकीला धरून असणार्‍या बदलाबद्दल नुसते ऊदासीनच नाहीत तर त्याच्याविरुद्ध अपप्रचार देखील करत आहात. मी अशी अपेक्षा करतो की हा अपप्रचार तुमच्याही नकळत एखाद्य्ला काही चुकीचे संदेश, माहिती किंवा चुकीचे पाऊल ऊचलण्यास ऊद्युक्त करू नये.

मी तुम्हाला हेही सांगेन की ज्या समजातून आणि विचारसरणीतून तुम्ही तुमची ही भुमिका बनवली आहे ते समज आणि विचार तुम्ही पुन्हा एकदा तपासून बघाच.
नाही पटले तर सोडून द्या.

आमचे येथे माफक भावात पेपर स्प्रे मिळतील. सम्पर्कातून मेल करा. पत्रव्यवहार गुप्त ठेवला जाइल

आमची इतर उत्पादने : फुल प्य्याण्ट व ७ वाजेचा गाजर करणारे घड्याळ

स्त्रीयांची छेड, त्यांच्यावर बलात्कार = व्हिक्टिमची चूक = स्त्रियांची स्वतःचं वागणं बदला.
पुरुषांची छेड, त्यांच्यावर बलात्कार होण्याची शक्यता = अत्याचारींची चूक = अत्याचारींवर बंधनं घाला. <<

ही डबल ढोलकी आहेच पण
पुरूषांची छेड, बलात्कार होण्याची शक्यता = अत्याचारीच नाही तर सर्वच गे लोकांवर बंधनं घाला असला प्रकार आहे.

मामी, तुम्ही एक संकल्प करा ह्यावर्षी की उगाच कुणाची स्तुती करणार नाही आणि उगाच कुणावर टिका करणार नाही. मी तुमचे काही पोष्ट वाचले तर हे मला प्रकर्षाने जाणवले. वर तुम्ही कंसात लिहिलेले मी वाचले म्हणून हा तुम्हाला संदेश. केश्वीला तिचे पोष्ट सोपे करुन लिहिता आले नाही ती काय माझे पोष्ट डिकोड करेन आणि डिकोड करण्याची यत्किंचितही गरज नाही.

बी, मी माझ्यापरीने ती पोस्ट पुन्हा पुढच्या पोस्टमध्ये सोपी करुन लिहिली होती. तू वाचली नसावीस. ही बघ परत देते आहे. आणि खरंय! तुझी कोडी डिकोड करण्याएवढी माझ्याकडे बुद्धीमत्ता नाही Happy रागावू नकोस...चिल!!

<<<<<अश्विनी के | 26 January, 2014 - 23:06

बी, अरे तुला मी साध्या उदाहरणाद्वारे सांगायचा प्रयास करते आहे. 'गे' वगैरे जरा क्लिष्ट वाटतंय ना तुला? स्मित

माझी वरचीच पोस्ट जरा वेगळ्या पद्धतीने लिहून सांगते----

"बी, अरे ५० गे मुलांपैकी एक मुलगा जर लैंगिक बाबतीत इतरांना त्रास देणारा असेल तर तू उरलेल्या ४९ मुलांना केवळ ते पण गे आहेत म्हणून लैंगिक अत्याचारी म्हणणार का? आणि हेटरो मुलं अत्याचारी नसतातच का? असंयमित लैंगिकता ही कधी कधी कम्पल्सिव्ह डिसऑर्डर असते, त्यामुळे हेटरो मुलंही लैंगिक अत्याचार करु शकतीलच. त्यामुळे सरसकट सगळ्यांना दोषी न ठरवता जो खरोखर दोषी आहे त्यासच बोल लावावा. आपला कायदाही हेच सांगतो की अनेक अपराधी सुटले तरी चालतील पण एकाही निरपराधाला शिक्षा होता कामा नये. ह्याचा शब्दशः अर्थ घेण्यापेक्षा तो कन्सेप्ट लक्षात घे "

मला पाणी द्या कुणीतरी अ ओ, आता काय करायचं >>>>>>

केश्वी, काल तुझ्याशी, असामीशी वगैरे बोलून मला छान वाटल. तुझ्या पोष्ट मला नितांत आवडतात. त्यात कुठलाच ईगो नसतो. तू खूपच सुहृदयी आहेस (आणि हो बुद्धीमान देखील. प्रत्येकाने न्यूटन होउनच बुद्दीमत्ता सिद्ध करावी असे नाही. ) माझ्या वरील मजकुरात तुझा उल्लेख आला तो फक्त त्या पोष्टीपुरताच.

Pages