मायबोली गणेशोत्सव

संयोजकांनी अतिशय कल्पक अशा पाककृती स्पर्धांचे आयोजन करून चांगलीच धमाल आलीये यावेळी.
तर ह्या तिसऱ्या स्पर्धेत अगदी शेवटच्या क्षणी हि प्रवेशिका.

नमस्कार. _^_
ह्या स्पर्धेची घोषणा झाली तेव्हाच ठरवले कि शक्य झाले तर या स्पर्धेत भाग घ्यायचाच पण पदार्थ सुचत नव्हते. आई म्हणाली तिखट मोदक किंवा मटार करंजी करतेस का तर मी नको म्हणाले. नेहमीचे पदार्थ सोडून काहीतरी वेगळे हवे होते. मग जाऊदे नको घेऊया म्हणून रद्द केले आणि एका प्रवासात हा पदार्थ आठवला. जरा शोधाशोध करून रेसिपी आणि साहित्य पाहिले. दहीवडा / दही भल्ला तसाही केला / खाल्ल्या जातोच पण त्याचे रूप पालटून करायचा होता.

शशक - कालवा अलंकार - अनुप्रास, श्लेष ;रस - सौम्य हास्य /(उपहास)

हॉस्पिटलबाहेर पावसाने जोर धरलेला असताना ती खिडकीतून पश्चिमेला नजर लावून उभी होती, असाच इंद्रधनू, पण अवकाळी पावसातला. आणि अवकाळी पावसासारखा तो त्यांचा धुंद प्रणय..
"मला नाही जमणार आताच ही जबाबदारी, अबॉर्ट कर.."
लॅपटॉपबाहेर तोंडही न काढता तो म्हटला होता..
5 महिन्यात सात जाऊन एकच रंग उरला होता, काळपट करडा.. दुखणारे ओटीपोट आवळत असतानाच तिला खोलीतल्या कोपऱ्यातून हाक ऐकू आली..

"आई"

आणि तिने विस्मयचकित नजरेने त्याच्याकडे पाहिले.

पातळशी त्वचा, अर्धवट डोळे नाक कान इवलेशे बोटं एका अर्थाने सुंदर पण आणि विद्रुप पण त्याच्या हातात, तिच्या नवऱ्याचा लॅपटॉप?

काय छोट्या दोस्तांनो?
कसे आहात सगळे?
बाप्पा आले म्हणून खुश ना सगळे?

उद्धार

मर्मबंधातील नातं.
"बसा गं, शाळेत बाई असले तरी घरात मी आई आहे",
त्यांच्या - माझ्यातील हा पहिला संवाद. संवाद तरी कसा म्हणू! कारण तेव्हापासूनच माझी  त्यांच्यासमोर जी बोलती बंद झाली (म्हणजे लाक्षणिक अर्थाने कमी झाली हो ) ती अद्यापही फार फरक नाही.
माझ्या - त्यांच्या नात्याचं जे व्यावहारिक जगात नाव आहे ते म्हणजे त्या  माझ्या सासूबाई आणि मी त्यांची सून.

गणेशोत्सवात दरवर्षी मी काजू मोदक करतो. यंदा मायबोली गणेशोत्सवात मोदकांचीच स्पर्धा असल्याने काहीतरी वेगळे करणे भाग होते.
बिस्किटांपासून करायचा हा सोप्पा केक अनेकदा केला आहे. कुठल्याशा कुकरी शोमध्ये मारी बिस्किटापासून करंजी केलेली पाहिली होती. तेव्हा बिस्किटांचा मोदक नक्कीच करता येईल असं वाटलं. नेटवर शोधलं तेव्हा अनेक रेसिपीज दिसल्या. त्यांच्यावर नजर फिरवली आणि बिस्किट मोदकांचा बेत पक्का केला.

सोबत...

ती मोठ्मोठ्यानं हाका मारत होती..
"थांबा.. थांबा.. मला नाही राहायचं इथं.."

"मलाही यायचंय तुमच्यासोबत.."

"प्लीज.. मला ईथे एकटीला सोडुन जाऊ नका"

ती रडत रडत आपण कुठे आहोत हे समजण्याचा प्रयत्न करत असते..

नव्या ठिकाणी घाबरलेली ती तिथेच ग्राऊंडवर एका झाडाखाली ग्लानीत झोपी जाते..

आणि इकडे घरी
तिला झोपेतच दरदरुन घाम फुटलेला असतो..

ती झोपेतही बडबडतीये..
"मला नका इथे सोडुन जाऊ"

"मला नाही राहायचं इथे.."