दिशा

उगवणाऱ्या प्रकाशाला
मी नाव दिलं नाही,
तो तरीही येत राहिला
मिट्ट अंधारातून.

वारा वाहत होता
कुठलाही संदेश न देता,
तरीही पानांपानांत
अर्थ हलत राहिला.

सागर खोल होता,
मोजमापाच्या पलीकडे,
पृष्ठभागावरच्या लाटा
मात्र उथळच.

डोंगर उभा होता,
काही सिद्ध करण्याच्या गरजेविना,
उंचीपेक्षा स्थैर्य
जास्त महत्त्वाचं वाटलं.

चंद्र मावळत होता
हळूच, कुणालाही न कळवता,
रात्र स्वतःच
प्रकाश झिरपत होती.

दूर तारे
वाट दाखवत नव्हते,
फक्त भासवत होते —
अंधारही पूर्ण नसतो.

ग़ज़ल : छटा वेगळ्या

मतला:
मजकूर तोच, छटा वेगळ्या।
साध्य तेच, तर्‍हा वेगळ्या।।
शेर २:
गुलाब सारे सुवास भरती।
पाकळ्यांच्या रचना वेगळ्या।।
शेर ३:
जिवनाच्या लाटांमधुनी।
सुख-दु:खांच्या कथा वेगळ्या।।
शेर ४:
आभाळ तेच, तारे तेचि।
चांदण्यांच्या दिशा वेगळ्या।।
शेर ५:
धर्म एक, जगी आदर तो।
धर्माचरणी कथा वेगळ्या।।
मकता:
‘मेघ’ जाणतो सत्य एकच।
पाहणाऱ्यांच्या दृष्टीं वेगळ्या।।

शुक्रवार,५/९/२५ , २:५२ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

वेदना ( शेतकरी मोर्चा )

मुकी वेदना ही माझी
उरातच दबलेली
प्राण कंठाशी हा येता
टाहो फोडत बोलली

नशिबीचे काटेकुटे
फुलं मानून वेचले
कष्टकरी या हाताने
घास तुम्हा भरविले

आता भेगाळला जीव
सारे आभाळ फाटले
मातीतल्या माणसाने
माणसाला हाकारले

दैव दैव कसे असे
देव भिकारी हो झाला
रानोमाळ गोट्यातून
लाल पूर प्रगटला

आता सबूरी असावी
उखडील संरजामी
दिशा दिशा पेटविल
ठिण्गी फुले अंतर्यामी

© दत्तात्रय साळुंके