चारोळी

तो भेटून जातो..पेरुन जातो मनात माझ्या काहीबाही
कविताही अशी अचानक शून्यातून उगवत नाही...

पहिल्या ओळीत दहा शब्दाची अट आहे म्हणून हे वाक्य लिहित आहे. नेमस्तक, कृपया नोंद घ्यावी अशी विनंती.

दिवसाचे फुल कोमेजून
रात्रीची कळी उमलली;
मिटली निजेची पाकळी
चांदण्यांचे मोहर दरवळती

श्रावणातली हिरवी तिन्हीसांज
ऊन-पावसाचा खेळ विसरली
निरभ्र आकाशाला चांदण्यांची
फसवी ओढ देऊन गेली...

कमळपत्रांनी झाकले तळे
त्यावर तृषार्त वैशाख ओघळे
माध्यान्हीचे उन्ह पिऊन
कमळकळी दव निथळे

लिहीणार्‍याने लिहीत जावे वाचणार्‍याने वाचत जावे.
अस लिहाव की जणू मनाच फूलपाखरू कागदावर उतरतय.
अस वाचाव की जणू कोणी शब्दांचे फूलच हूंगतय.
एक वेळ अशी येईल की फूल आणि फूलपाखरू एकच होउन जाईल.