कवितासंग्रह

आठवणींमध्ये रमणारे,
गाण्यांच्या त्या सुरावटीत...
वेड्यासारखे डुलणारे,
मन आता त्या वाटेवर जात नाही.

तासनतास गप्पांमध्ये रंगणारे,
निखळ, निर्मळ संवादांतून...
स्वतःचा शोध घेत बसणारे,
आता कुणाची वाट पाहत नाही.

कवितांचे मर्म जाणणारे,
कथांमधील पात्रांतून...
स्वतःचे प्रतिबिंब शोधणारे,
या मनाला आता काहीच सुचत नाही.

भौतिक सुखाच्या गराड्यात,
आणि एकटेपणाच्या सावलीत...
मन कशातच गुंतत नाही,
अन एकांतातही आता मन हे झुरत नाही.

(भारतीताईंचा लेख वाचला अन हा लेख इथे द्यावा वाटला. लेख जुना आहे पण तरीही...)

विका मंगळसूत्राला
छापा पुस्तक तुमचे
समजावले मी त्यांना
धागे तोडा संकोचाचे

मंगळसूत्राच्या विना
फिरले मी दिस काही
कविता संग्रहा साठी
कशाचीच चिंता नाही

गाजे कविता संग्रह
राज्य पुरस्कार त्याला
स्वप्न पूर्ण होता त्यांचे
जन्म माझा आनंदला

पुरस्काराच्या पैशाने
मंगळसूत्र नि कुडी
आणली त्यांनी, मला ही
ठेव अमूल्य केवढी