ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २५

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २४
पूर्वभाग
आरव देशमुख, माया सेन, कबीर आणि समीर नायर दुष्यंतच्या “हिडन आर्किटेक्चर”ला पूर्णपणे सक्रिय करतात आणि Black Ember विरुद्धचे पुरावे जगभरातील नियामक, विमा आणि तपास यंत्रणांकडे योग्य वेळी पोहोचवतात.
या पुराव्यांमुळे सिंगापूर, लंडन आणि झुरिचमधील विमा व आर्थिक संस्थांनी स्वतंत्र चौकशा सुरू केल्या. Black Ember च्या व्यवहारांना मिळणारं संरक्षण तुटू लागलं आणि त्यांची जागतिक आर्थिक साखळी डळमळू लागली.
फ्रँकफर्टमध्ये एलेना व्होल्कोव्हा स्वतःचा जीव धोक्यात घालून महत्त्वाची अधिकृत मंजुरी आणि गुप्त दस्तऐवज बाहेर पाठवत राहते. पण त्याचवेळी तिचा माग काढला जातो आणि तिची अटक जवळ आल्याचं स्पष्ट होतं.
दरम्यान “डायरेक्टर” पहिल्यांदाच अशा परिस्थितीत अडकतो जिथे त्याचे आदेश थांबवले जातात, कारण चौकशी आणि ऑडिट प्रक्रिया आधीच सुरू झालेल्या असतात. त्याच्या नियंत्रणाबाहेर गेलेली ही प्रतिक्रिया Black Ember साठी मोठा धक्का ठरते.
शेवटी आरवला “गार्डियन ओव्हरराईड” आणि एका रहस्यमय “सील्ड रेफरन्स कम्पार्टमेंट”चा सुगावा लागतो. डॅनियलने मृत्यूपूर्वी सूचित केलेलं गुपित, डायरेक्टरचं रहस्य आणि हा सीलबंद विभाग यांचा परस्पर संबंध असू शकतो, अशी पहिली स्पष्ट खूण समोर येते.
************************************************************************************************************************
ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २५ - गार्डियन नेटवर्क
माया समोरच्या स्क्रीनकडे एकटक पाहत बसली होती. गेल्या काही तासांत आलेल्या अलर्ट्सचा आता एक वेगळाच पॅटर्न तयार होत होता.
"हे बघा," ती शांतपणे म्हणाली.

आरव, कबीर आणि विनायकराव तिच्या मागे उभे राहिले. एका इन्शुररने इमर्जन्सी रिव्ह्यू सुरू केली होती. दुसऱ्याने नवीन अप्रूव्हल्स थांबवले होते, तर तिसऱ्याने आधीच्या क्लिअरन्सेस पुन्हा तपासायला सुरुवात केली होती.

माया पुढे म्हणाली, "त्यांनी एकमेकांवर विश्वास ठेवणे बंद केले आहे."

विनायकराव काही क्षण स्क्रीनकडे पाहत राहिले, आणि ते पुढे म्हणाले, "जोपर्यंत सगळे एकाच प्रवाहात असतात, तोपर्यंत ती यंत्रणा अभेद्य वाटते. पण जेव्हा प्रत्येक जण स्वतंत्र चौकशी सुरू करतो, तेव्हा भीती थेट व्यवस्थेच्या आत शिरते आणि त्या यंत्रणेला तडे जायला सुरुवात होते”
************************************************************************************************************************
झुरिचमधील एका कॉन्फरन्स रूममध्ये वातावरण तणावाने भरले होते. समोरच्या स्क्रीनवर लाल अलर्ट्स सतत वाढत होते. फंडिंग रिव्ह्यू पेंडिंग, कोलॅटरल रीअसेसमेंट आणि पोझिशन फ्रीझ अशा गंभीर सूचना एकामागून एक येत होत्या.

एका अ‍ॅनालिस्टने खुर्चीतून उठून खिडकीपाशी जाऊन उभे राहणे पसंत केले. तो बाहेर पाहत म्हणाला, "हे तात्पुरतं आहे." पण त्याच्या आवाजात अजिबात आत्मविश्वास नव्हता.

दुसऱ्या अ‍ॅनालिस्टने त्यावर काहीच उत्तर दिले नाही. त्याने फक्त एक नवीन रिपोर्ट त्याच्यासमोर पुढे सरकवला. त्या रिपोर्टमध्ये तीन इन्शुरर्स, तीन स्वतंत्र रिव्ह्यूज आणि तीन वेगवेगळे निर्णय स्पष्ट दिसत होते.पण या सगळ्याचा एकत्रित निष्कर्ष एकच होता कि आता को-ऑर्डिनेशन पूर्णपणे संपले होते.
************************************************************************************************************************
फ्रँकफर्ट.
एलेना वोल्कोव्ह समोरच्या टर्मिनल स्क्रीनकडे एकटक पाहत बसली होती. खोलीत फक्त मॉनिटरचा अंधुक प्रकाश पसरला होता. तिच्या डोळ्यांसमोर, एकामागून एक सिक्युरिटी ॲक्सेस लेयर्स गायब होत होत्या. अनेक वर्षांचे तिचे जाळे क्षणात विस्कळीत होत होते.
सर्वात आधी मरीन लेयर बंद झाली. जहाजांचे ट्रॅकिंग आणि समुद्रातील तिचे नियंत्रण संपुष्टात आले. त्यानंतर इन्शुरन्स लेयर नाहीशी झाली, ज्यामुळे आर्थिक व्यवहारांचे कवच तुटले. शेवटी ॲडव्हायझरी लेयरही गायब झाली. ज्या यंत्रणेने आणि अधिकाराने तिला वर्षानुवर्षे ताकद दिली होती, ते सर्व दरवाजे आता एकामागून एक कायमचे बंद होत होते. ती पूर्णपणे एकटी पडत होती.

तेवढ्यात स्क्रीनच्या मध्यभागी लाल रंगात एक नवीन मेसेज चमकला: SOURCE TRACE EXPANDED

तिने काही क्षण स्क्रीनवरील त्या शब्दांकडे पाहिले. तिचा ठावठिकाणा शोधला गेला होता. तिने संथपणे तिचे डोळे मिटले. आता पळायला जागा नव्हती आणि लपायला वेळ. तिला स्पष्टपणे जाणवले की तिची उलट गणती सुरू झाली आहे.

एलेना काही क्षण पूर्णपणे शांत बसून राहिली. खोलीत आता फक्त एअर-कंडिशनरचा एक संथ, मंद आवाज घुमत होता.

तिने तिच्या डेस्कचा खालचा ड्रॉवर ओढला. आत एका कोपऱ्यात एक लहान एन्क्रिप्टेड स्टोरेज ड्राईव्ह ठेवली होती. काळ्या धातूच्या कडक कवचात बंद असलेली ती ड्राईव्ह पूर्णपणे कोरी होती, त्यावर कोणताही लेबल किंवा खूण नव्हती. काही क्षण ती त्या ड्राईव्हकडे पाहत राहिली, जणू काही जुन्या आठवणींचा वेध घेत होती.

मग ती हळूहळू टर्मिनल स्क्रीनजवळ गेली. तिने स्क्रीनवर एक जुनी, दुर्लक्षित मेन्टेनन्स युटिलिटी सिस्टीम उघडली आणि ती ड्राईव्ह पोर्टला जोडली. काही सेकंदांच्या लोडिंगनंतर स्क्रीनवर एक संदेश चमकला: ARCHIVE BACKUP DETECTED

एलेनाची बोटं कीबोर्डवर क्षणभर थांबली. त्या एका लहान ड्राईव्हमध्ये तिच्या अनेक वर्षांच्या गोपनीय नोंदी होत्या. महत्त्वाचे कॉन्टॅक्ट्स, ऑथोरायझेशन ट्रेल्स आणि आणीबाणीच्या काळात वापरण्याचे इमर्जन्सी रिकव्हरी पाथ्स त्यात सुरक्षित होते. त्याशिवाय, काही अशाही गोष्टी होत्या ज्या जर चुकीच्या हातात गेल्या असत्या, तर जगभरातील अनेक लोकांचे आयुष्य एका क्षणात धोक्यात आले असते.

तिने डोळे मिटले, एक खोल श्वास घेतला आणि स्क्रीनवरील 'DELETE' या पर्यायावर क्लिक केले.

सिस्टीमने नेहमीप्रमाणे कन्फर्मेशन विचारले:
ARE YOU SURE?
यावेळी ती क्षणभरही थांबली नाही. तिने लगेच 'YES' निवडले.

स्क्रीनवर प्रोग्रेस बार हळूहळू पुढे सरकू लागला.
DRIVE SANITIZED

एलेना बराच वेळ स्क्रीनवर उमटलेल्या त्या दोन शब्दांकडे पाहत राहिली. तिच्या भूतकाळाचा एक मोठा हिस्सा आता कायमचा पुसला गेला होता. तिने ती पूर्णपणे रिकामी झालेली ड्राईव्ह पोर्टमधून बाहेर काढली आणि हातात घेतली.

खिडकीबाहेर कोसळणाऱ्या मुसळधार पावसाकडे पाहत ती स्वतःशीच पुटपुटली, "आता उरलेलं सत्य फक्त एकाच ठिकाणी आहे."
तिला पूर्ण कल्पना होती की तो मूळ आर्काइव्ह आता तिच्या नियंत्रणात नव्हता. तो वेगाने आरवच्या दिशेने सरकत होता.
************************************************************************************************************************
त्याच वेळी.
युरोपमधील एका अज्ञात शहरात, बाहेरील जगापासून पूर्णपणे विलग असलेल्या एका बंद कॉन्फरन्स रूममध्ये गंभीर शांतता पसरली होती. खोलीतील मोठ्या डिजिटल स्क्रीनवर जगभरातील संवेदनशील रिपोर्ट्स एकामागून एक उघडत होते. इन्शुरन्स रिव्ह्यूज, वेगवेगळ्या देशांमधील रेग्युलेटरी इन्क्वायरीज आणि अत्यंत गोपनीय मॅरीटाईम ऑडिट्सची पाने स्क्रीनवर स्क्रोल होत होती.

त्या सर्व विखुरलेल्या डेटाच्या आणि तपासाच्या केंद्रस्थानी एकच नाव वारंवार चमकत होते: D. DESHMUKH ARCHIVE

खोलीतल्या मुख्य खुर्चीवर बसलेला माणूस बराच वेळ शांत होता. बॅकलाईटच्या अंधुक प्रकाशामुळे त्याचा चेहरा स्पष्ट दिसत नव्हता. तो पूर्णपणे शांत बसला होता, फक्त त्याच्या हातातील एक जुना फाउंटन पेन तो बोटांमध्ये हळूवार फिरवत होता. तो स्क्रीनवरील एकेक ओळ काळजीपूर्वक वाचत होता. वाचता वाचता त्याचे लक्ष एका विशिष्ट ओळीवर येऊन थांबले: ARCHIVE CORRELATION DETECTED

तो ओळ वाचून तो काही क्षण पूर्णपणे स्थिर झाला. खोलीतील वातावरण अधिकच जड झाले. स्क्रीनवरील इतर सर्व जागतिक ऑडिट्स आणि अब्जावधींच्या घोटाळ्यांचे महत्त्व त्याच्यासाठी अचानक संपले होते. त्याने नजर फिरवून समोर उभ्या असलेल्या वरिष्ठ अधिकाऱ्याकडे पाहिले.
"आर्काइव्ह कुठपर्यंत पोहोचलं आहे?" त्याचा आवाज अतिशय शांत पण तितकाच भेदक होता.

अधिकाऱ्याने काही क्षण आढेवेढे घेतले आणि सावधपणे उत्तर दिले, "आम्हाला अजून अचूक माहिती मिळालेली नाही."

त्या उत्तराने, पहिल्यांदाच त्या माणसाच्या चेहऱ्यावर भीतीची एक हलकी रेघ उमटली.

"That archive was supposed to disappear years ago." तो पुटपुटला.

त्याला त्याची यंत्रणा तपासणाऱ्या रेग्युलेटरची अजिबात चिंता नव्हती. त्याला त्या आंतरराष्ट्रीय ऑडिट्सची किंवा इन्शुरन्स कंपन्यांची पर्वा नव्हती. त्याला खरी भीती वाटत होती ती केवळ एका मृत माणसाने मागे ठेवलेल्या त्या आर्काइव्हची, जे आता बाहेर येण्याच्या मार्गावर होते.
************************************************************************************************************************
मुंबई.
आरव अजूनही लॅपटॉपच्या स्क्रीनसमोर बसून गार्डियन ओव्हरराइड क्रॅक करण्याचा प्रयत्न करत होता. त्याच्या बोटांची हालचाल कीबोर्डवर वेगाने सुरू होती. त्याने पुन्हा एकदा सिस्टीमचा मुख्य कणा भेदून आत प्रवेश करण्याचा प्रयत्न केला, पण नेहमीप्रमाणे सिस्टीमने त्याचा ॲक्सेस नाकारला. स्क्रीनवर लाल अक्षरात नकाराचा संदेश उमटला.

पण यावेळी काहीतरी वेगळे घडले. नेहमीसारखा पूर्ण नकार न मिळता, सिस्टीमच्या संरचनेतला एक लहान मेटाडेटा फ्रॅगमेंट अचानक स्क्रीनवर उघडला गेला. एका कोपऱ्यात काही ओळी चमकू लागल्या:
REFERENCE COMPARTMENT DETECTED STATUS: SEALED OWNER: CLASSIFIED

आरव काही क्षण स्तब्ध होऊन त्या शब्दांकडे पाहत राहिला. खोलीतल्या शांततेत डॅनियलचे ते शेवटचे शब्द पुन्हा एकदा त्याच्या मनात जिवंत झाले. "काही गोष्टी तुझ्यापासून लपवल्या गेल्या."

त्या शब्दांचा खरा अर्थ आता त्याला समजू लागला होता. डायरेक्टरचे रहस्य ही एक वेगळी आणि व्यावसायिक गोष्ट होती. पण स्क्रीनवर आता जे दिसत होते, ते काहीतरी वेगळे होते.
"हे फक्त Black Ember बद्दल नव्हतं. काहीतरी वेगळं लपवलं गेलं होतं."

मायाच्या स्क्रीनवर एकाएकी एक नवीन अलर्ट चमकला. खोलीतल्या अंधारात स्क्रीनचा पांढरा प्रकाश तिच्या चेहऱ्यावर पडला.
GLOBAL AUDIT CASCADE EXPANDED

तिने लगेच तो अलर्ट उघडला. स्क्रीनवर एकामागून एक नवीन डेटा फीड होऊ लागला होता. अवघ्या काही सेकंदांत जगभरात वेगवेगळ्या ठिकाणी दहा नवीन चौकशा सुरू झाल्याचे समोर आले. यंत्रणेने तात्काळ कारवाई करत दोन महत्त्वाच्या शेल कंपन्यांची बँक खाती आणि व्यवहार पूर्णपणे फ्रीझ केले होते. त्याशिवाय, संशयाच्या भोवऱ्यात आलेल्या आणखी तीन व्यावसायिक संस्था स्क्रूटनी आणि रिव्ह्यूच्या कक्षेत गेल्या होत्या. संपूर्ण जागतिक जाळे वेगाने विस्कळीत होत होते.

विनायकरावांनी स्क्रीनवर बदलत जाणारे आकडे पाहिले. त्यांनी एक दीर्घ श्वास घेतला आणि अत्यंत गंभीर आवाजात म्हणाले, "आता हे थांबवणं कोणाच्याही हातात नाही."
************************************************************************************************************************
युरोप.
त्या बंद कॉन्फरन्स रूममध्ये तोच माणूस अजूनही एकटाच बसला होता. खोलीतल्या अंधुक प्रकाशात त्याने टेबलावर ठेवलेली एक जुनी, वजनी फाईल स्वतःकडे ओढली आणि ती उघडली. त्या फाईलच्या कव्हरवर धुळीचा एक बारीक थर साचला होता. त्या धुळीच्या मागे लपलेले एक नाव स्पष्ट दिसत होते: GUARDIAN

त्याने बराच वेळ शांतपणे त्या एकाच शब्दाकडे पाहिले. त्याचे बोट त्या नावावरून फिरले. मग, अनेक वर्षांनंतर पहिल्यांदाच, त्याने अतिशय संथ आवाजात स्वतःशीच एक नाव पुटपुटले.
"दुष्यंत..."

त्याच्या आवाजात कोणताही राग नव्हता. कोणाविषयीची भीती नव्हती. त्या उच्चारात होती फक्त एक अत्यंत जुनी, खोलवर रुतलेली आठवण.
आणि कदाचित... एका जुन्या चुकीची जाणीव.
************************************************************************************************************************
मुंबई.
पावसाचे थेंब आता बरेच विरळ झाले होते, पण ईस्टर्न फ्रीट यार्डमधल्या त्या जुन्या, अंधाऱ्या शेडमधला तणाव तसूभरही कमी झाला नव्हता. हवेत फक्त लॅपटॉपच्या कूलिंग फॅनचा हलका आवाज येत होता. आरव अजूनही आर्काइव्हच्या डेटा स्क्रीनसमोर तसाच स्तब्ध बसला होता.

गार्डियन ओव्हरराइड.
रेफरन्स कम्पार्टमेन्ट.
क्लासिफाइड ओनर.

हे शब्द त्याच्या डोक्यात चक्रावून टाकत होते. प्रत्येक शब्दामागे दडलेले रहस्य त्याला एका नव्याच वळणावर आणून उभे करत होते.

पण त्याच वेळी माया दुसऱ्या लेयरचा डेटा डिकोड करण्यात व्यस्त होती. दुष्यंत आर्काइव्हमधले आणखी काही अर्धवट राहिलेले Fragments रिकव्हर करण्यात तिला यश आले होते.
"आरव, हे बघ." ती अचानक म्हणाली. तिचा आवाज एरवीपेक्षा गंभीर होता.

शेडमध्ये उपस्थित असलेले सगळे जण लगेच तिच्या स्क्रीनकडे वळले. स्क्रीनवर एक जुनी व्हिडिओ फाईल दिसत होती. त्यावर असलेला टाईमस्टॅम्प जवळजवळ वीस वर्षांपूर्वीचा होता. फाईलला कोणतेही विशिष्ट नाव दिलेले नव्हते.
फक्त एकच कोड होता: ARCHIVAL REFERENCE 17

मायाने काही क्षण थांबून प्लेबॅक बटणावर क्लिक केले. स्क्रीनवर एका मोठ्या सभागृहाचे दृश्य दिसू लागले.

तिथे शेकडो लोकांची गर्दी जमली होती. चोहोबाजूंनी फ्लॅश होणारे कॅमेरे आणि मीडिया प्रतिनिधींची उपस्थिती पाहून ते वातावरण एखाद्या आंतरराष्ट्रीय जागतिक परिषदेसारखे वाटत होते. मंचाच्या मध्यभागी एक उंच आणि अत्यंत आत्मविश्वासी व्यक्ती उभी होती. त्या व्यक्तीच्या देहबोलीत एक वेगळाच दरारा होता.

त्यांनी बोलायला सुरुवात करताच, त्यांचा खंबीर आवाज संपूर्ण सभागृहात घुमू लागला. "गरीबी ही संसाधनांच्या अभावामुळे निर्माण होत नाही."
त्या एका वाक्याने संपूर्ण सभागृहात अचानक शांतता पसरली. तिथे उपस्थित असलेला प्रत्येक जण मंचावरील त्या व्यक्तीकडे एकटक पाहू लागला.
"ती दुर्लक्षामुळे निर्माण होते."

वाक्य पूर्ण होताच संपूर्ण सभागृह टाळ्यांच्या कडकडाटाने आणि आवाजाने घुमून उठले. लोक जागेवरून उठून दाद देत होते.

आरव काही क्षण लॅपटॉपच्या स्क्रीनवरील त्या चेहऱ्याकडे पाहत राहिला. तो चेहरा, तो आवाज पुसटसा ओळखीचा वाटत होता. पण त्याच वेळी, शेजारी बसलेले विनायकराव अचानक ताठ झाले. त्यांच्या शरीरात जणू एक विजेचा करंट धावला. कबीरच्या चेहऱ्यावरचे भावही एका क्षणात बदलले. दोघांच्याही डोळ्यांत धक्का आणि ओळख पटल्याचे भाव स्पष्ट दिसत होते.

"काय झालं? कोण आहे हा माणूस? मी याला कुठेतरी पाहिलं आहे." आरवने दोघांच्या बदललेल्या चेहऱ्यांकडे पाहत विचारले.

"हा UN food summit वर नव्हता का?" माया म्हणाली.

विनायकराव लगेच काही बोलले नाहीत. त्यांनी स्क्रीनवरील त्या चेहऱ्याकडे पाहत एक दीर्घ श्वास घेतला. उत्तर देण्याआधी ते काही क्षण पूर्णपणे शांत राहिले. खोलीतली शांतता अधिकच जड झाली.

"हा माणूस..." विनायकराव अतिशय हळू, पण गंभीर आवाजात म्हणाले. "जगातल्या सर्वात प्रभावशाली ह्युमॅनिटेरियन व्हॉइसेसपैकी एक होता."

मायाने लगेच पुढची क्लिप उघडली. स्क्रीनवर त्या माणसाचा एक जुना फोटो झळकला, ज्यामध्ये तो संयुक्त राष्ट्रांच्या (UN) मुख्य सभागृहात काही जागतिक नेत्यांसोबत उभा होता.

तिने तिसरी क्लिप प्ले केली. तो एका मोठ्या रेफ्युजी समिटचे नेतृत्व करताना दिसत होता.

चौथी क्लिप. एका आंतरराष्ट्रीय फूड सिक्युरिटी इनिशिएटिव्हचे उद्घाटन त्याच्या हस्ते होत होते.

पाचवी क्लिप. एका हाय-प्रोफाइल क्लायमेट रिस्पॉन्स कॉन्फरन्सच्या मंचावर तो मुख्य वक्ता म्हणून उपस्थित होता.

गेल्या दोन दशकांत जिथे जिथे जागतिक संकटांवर मोठे निर्णय झाले, जिथे जिथे मानवतेच्या रक्षणावर चर्चा झाली, त्या प्रत्येक महत्त्वाच्या जागतिक व्यासपीठावर हा माणूस आघाडीवर दिसत होता.

स्क्रीनवरील ते सगळे रेकॉर्ड्स पाहून समीरच्या तोंडून नकळत शब्द बाहेर पडले, "हा तर जगाला विनाशापासून वाचवण्यासाठी लढणारा माणूस दिसतो.”

त्या जुन्या शेडमध्ये पसरलेल्या शांततेत त्याच्या या वाक्याला कोणाकडूनच उत्तर आले नाही. विनायकराव आणि कबीर अजूनही गंभीर चेहऱ्याने स्क्रीनकडे पाहत होते.

तेवढ्यात चालू असलेला व्हिडिओ अचानक थांबला. स्क्रीन पूर्णपणे काळी पडली. काही सेकंदांच्या शांततेनंतर, त्या काळ्या स्क्रीनच्या खालच्या बाजूला दुष्यंतची एक हाताने लिहिलेली नोट उमटली. ती जुनी, स्कॅन केलेली फाईल होती. तिची शाई काळाच्या ओघात थोडी फिकी पडली होती, पण अक्षरे स्पष्ट ओळखता येत होती.

"मी त्याच्यावर विश्वास ठेवला होता."

शेडमध्ये जणू श्वास रोखला गेला. कोणाचाही आवाज येत नव्हता. सगळे जण डोळे न मिटता त्या ओळीकडे पाहत होते.
"ती माझ्या आयुष्यातली सर्वात मोठी चूक होती."

खोलीत कोणीच काही बोलले नाही. त्या जुन्या फाईलवरील त्या अवघ्या दोन ओळींनी, वीस वर्षांच्या त्या संपूर्ण व्हिडिओपेक्षा खूप जास्त सत्य समोर आणले होते. आरवने पुन्हा एकदा स्क्रीनवर असलेल्या त्या चेहऱ्याकडे पाहिले. आता त्याच्याकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन पूर्णपणे बदलला होता.
एक आदरणीय वक्ता, एक जागतिक नेता, एक ह्युमॅनिटेरियन आयकॉन. ज्या माणसाने संपूर्ण जगाचा विश्वास जिंकला होता, तोच माणूस दुष्यंतच्या मते त्याच्या आयुष्यातली सर्वात मोठी चूक होता.

मायाने पुढचा फ्रॅगमेंट उघडला. यावेळी स्क्रीनवर कोणतेही दृश्य नव्हते, तर ती एक ऑडिओ फाईल होती. काही सेकंदांच्या खरखरण्यानंतर शेडमध्ये थेट दुष्यंतचा आवाज घुमला. "जर हा आर्काइव्ह या टप्प्यापर्यंत पोहोचला असेल..." मधेच सिस्टीममध्ये थोडा स्टॅटिक आवाज आला.
"...तर याचा अर्थ तो अजूनही सक्रिय आहे."

तो ऐकून आरवचा श्वास मंद झाला. तो अत्यंत एकाग्रतेने त्या आवाजातील एकेक शब्द टिपत होता.
"त्याची सर्वात मोठी ताकद पैसा नाही." दुष्यंतचा आवाज पुन्हा स्पष्ट ऐकू आला. "त्याची सर्वात मोठी ताकद म्हणजे लोक अजूनही त्याच्यावर आंधळा विश्वास ठेवतात."

रेकॉर्डिंग काही क्षणांसाठी थांबली. खोलीत फक्त एक जड शांतता उरली.

"आणि म्हणूनच तो सगळ्यात जास्त धोकादायक आहे." ऑडिओ फाईल संपली.

मायाने शेवटचा मेटाडेटा पॅनेल स्क्रीनवर उघडला. त्या पांढऱ्या बॅकलाईटमध्ये फक्त एकच नाव ठळकपणे दिसत होते: ADRIAN KELLER

समीर ते नाव वाचून काही क्षण पूर्णपणे स्तब्ध बसला. त्याच्या चेहऱ्यावरील रंगाच उडाला होता. "अशक्य..." तो अविश्वासाने पुटपुटला.

विनायकराव अत्यंत मंद पण तितक्याच खंबीर आवाजात म्हणाले, "नाही. हे अशक्य नाही."

त्यांनी स्क्रीनवर असलेल्या त्या नावाकडे पाहिले, जणू त्यांच्या डोक्यातील विखुरलेल्या कोड्याचे सगळे तुकडे एका क्षणात जोडले गेले होते. "आता कुठे सगळा घटनाक्रम स्पष्ट समजतो आहे."

पण आरव अजूनही स्क्रीनवर चमकणाऱ्या त्या नावाकडे एकटक पाहत होता. खोलीतल्या बाकीच्या लोकांपेक्षा त्याच्या मनात पूर्णपणे वेगळाच प्रश्न निर्माण झाला होता. जर दुष्यंतने एकेकाळी केलरवर इतका आंधळा विश्वास ठेवला होता, तर नंतर त्यांच्यात असे काय घडले होते ज्यामुळे तो त्याला त्याची सर्वात मोठी चूक मानू लागला?

आणि त्याहूनही मोठा आणि गंभीर प्रश्न त्याच्यासमोर उभा होता. गार्डियन फाईलमध्ये एड्रियन केलरचा नक्की काय संबंध होता?

त्या जुन्या शेडमध्ये फक्त संगणकांच्या स्क्रीन्सचा थंड, निळसर प्रकाश पसरला होता. त्या प्रकाशाव्यतिरिक्त खोलीतलं बाकी सगळं अस्तित्व गडद अंधारात हरवून गेलं होतं. एड्रियन केलरसारख्या जागतिक पातळीवर आदराने घेतल्या जाणाऱ्या माणसाचं नाव अचानक या सगळ्याच्या केंद्रस्थानी आल्यामुळे, खोलीतल्या कोणाच्याच तोंडून शब्द फुटत नव्हता.

दुष्यंतची ती हाताने लिहिलेली दोन वाक्यं अजूनही प्रत्येकाच्या डोक्यात फिरत होती. "मी त्याच्यावर विश्वास ठेवला होता." "ती माझ्या आयुष्यातली सर्वात मोठी चूक होती."

केलरच्या नावाचा धक्का मोठा होता, पण आरवने स्वतःला सावरलं आणि तो पुन्हा एकदा आर्काइव्हच्या स्क्रीनकडे वळला. कारण आता त्याच्या मनात केलरपेक्षाही एका दुसऱ्याच गोष्टीबद्दलची उत्सुकता आणि अस्वस्थता जास्त वाढली होती.

गार्डियन. हा एकच शब्द सुरुवातीपासून प्रत्येक फाईलमध्ये, प्रत्येक कोपऱ्यात सतत परत येत होता.

गार्डियन ओव्हरराइड. गार्डियन रेकॉर्ड. गार्डियन कम्पार्टमेन्ट.

आरवला स्पष्ट जाणवत होतं की, हे संपूर्ण आर्काइव्ह स्वतःहून त्याला केलरकडून वळवून एका विशिष्ट दिशेने ढकलत होतं, त्या रहस्यमय 'गार्डियन' या शब्दाकडे.

"हे बघ." माया अचानक म्हणाली. तिने स्क्रीनवर नव्याने लोड झालेल्या एका मेटाडेटा पॅनेलकडे बोट दाखवले.

ARCHIVAL GUARDIAN RECORD
STATUS: PARTIALLY RECOVERED
SECONDARY AUTHORIZATION DETECTED

ते शब्द वाचताच आरवचा श्वास क्षणभर अडकला Secondary Authorization तिथे आधीपासूनच अस्तित्वात होती.

"ओपन इट," तो शांत पण गंभीर आवाजात म्हणाला.

ती अंशतः रिकव्हर झालेली फाईल पूर्णपणे उघडायला सिस्टीमने काही सेकंदांचा वेळ घेतला. प्रोग्रेस बार पूर्ण होताच स्क्रीनवर एक जुने, स्कॅन केलेले डॉक्युमेंट दिसू लागले. त्या कागदपत्राच्या सर्वात वर दुष्यंत देशमुख यांचे डिजिटल ऑथोरायझेशन स्पष्ट दिसत होते. त्याखाली काही ओळी लिहिलेल्या होत्या.

काळाच्या ओघात आणि सिस्टीम क्रॅश झाल्यामुळे फाईलचा बहुतेक भाग करप्ट झाला होता, पण काही महत्त्वाचे शब्द अजूनही पूर्णपणे स्पष्ट वाचता येत होते:
PROTECTION STATUS ACTIVE
IDENTITY COMPARTMENTALIZED
ACCESS RESTRICTED

समीरने काही क्षण विचार केला आणि त्याच्या भुवया उंचावल्या. "हे वाचून तर एखाद्या विटनेस प्रोटेक्शन सिस्टीमसारखं वाटतंय."

त्या शेडमध्ये उपस्थित असलेल्या लोकांपैकी पहिल्यांदाच कोणीतरी या संपूर्ण प्रकरणाकडे एका वेगळ्या दृष्टिकोनातून पाहिले होते.
विनायकराव अजूनही स्क्रीनवर उघडलेल्या त्या अपूर्ण डॉक्युमेंटवर नजर खिळवून बसले होते. त्यांनी एकेक शब्द काळजीपूर्वक वाचला, मग गंभीर आवाजात म्हणाले, "कदाचित तुझा अंदाज बरोबर असू शकतो, समीर."

त्यांनी नजर स्क्रीनवरून हटवून आरवकडे पाहिले आणि पुढचा प्रश्न विचारला, "पण जर हे खरोखरच प्रोटेक्शन नेटवर्क असेल... तर हे नक्की कोणासाठी तयार केलं होतं?"

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २६