ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २६

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २५
पूर्वभाग
माया सेन आणि तिची टीम पाहते की Black Ember च्या जागतिक जाळ्यातील समन्वय पूर्णपणे ढासळू लागला आहे. विमा कंपन्या, निधी व्यवस्थापक आणि आर्थिक भागीदार आता स्वतंत्र चौकशा सुरू करत असल्याने त्यांच्यातील परस्पर विश्वास तुटू लागतो.
दरम्यान फ्रँकफर्टमध्ये एलेना वोल्कोव्ह स्वतःचे सर्व गुप्त बॅकअप्स आणि वर्षानुवर्षे जपलेले पुरावे नष्ट करते. तिला माहीत असतं की आता मूळ सत्य तिच्या हातात नसून ते आरवपर्यंत पोहोचण्याच्या मार्गावर आहे.
युरोपमधील एका गुप्त बैठकीत प्रथमच उघड होतं की दुष्यंत देशमुखचा आर्काइव्ह अजूनही जिवंत आहे आणि त्याच्यामुळे Black Ember च्या सर्वोच्च स्तरावरही भीती पसरली आहे.
मुंबईत आरव देशमुख ला “Reference Compartment” आणि “Guardian” यांच्याशी संबंधित नवे संकेत सापडतात. त्याचवेळी जगभरात चौकशा, खाते गोठवणे आणि ऑडिट्स सुरू झाल्याने Black Ember चे साम्राज्य वेगाने कोसळू लागते.
शेवटी आर्काइव्हमधील जुन्या नोंदींमधून धक्कादायक नाव समोर येतं - Adrian Keller. जगभर मानवतावादी नेता म्हणून गौरवला गेलेला हा व्यक्तीच दुष्यंतच्या मते त्याच्या आयुष्यातील “सर्वात मोठी चूक” होता, आणि “Guardian Network” चं खरं रहस्य आता त्याच्याभोवती फिरत असल्याचे संकेत मिळतात.
************************************************************************************************************************
ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २६ - Contact Path
त्यांनी नजर स्क्रीनवरून हटवून आरवकडे पाहिले आणि पुढचा प्रश्न विचारला, "पण जर हे खरोखरच प्रोटेक्शन नेटवर्क असेल... तर हे नक्की कोणासाठी तयार केलं होतं?"

आरव काही बोलला नाही. त्याच्या मनात डॅनियलचे ते शेवटचे शब्द सतत घुमत होते:
"काही गोष्टी तुझ्यापासून लपवल्या गेल्या."
त्या शब्दांचा संबंध आता थेट या फाईलशी जोडला जात होता. तेवढ्यात फाईल मधला पुढचा भाग रिकव्हर झाला. यावेळी कोणतेही दस्तऐवज नव्हते, तर तो एका ऑडिओ फाईलचा ट्रान्स्क्रिप्ट होता. स्क्रीनवर सोर्स दिसत होता:
SOURCE: D. DESHMUKH

मायाने लगेच प्लेबॅक सुरू केला. सुरुवातीला काही सेकंद फक्त पार्श्वभूमीतील गोंधळ ऐकू आला. मग अचानक दुष्यंतचा आवाज स्पष्ट झाला.
"जर हा रेकॉर्ड उघडला असेल...तर याचा अर्थ आपल्या सिस्टीमच्या काही लेयर्स फेल झाल्या आहेत."

ते ऐकून आरव खुर्चीत एकदम सरळ बसला. हे आधीच्या नेहमीच्या रेकॉर्डिंग्जसारखे नव्हते. या वेळी दुष्यंतचा आवाज अधिक गंभीर आणि सावध वाटत होता.

"गार्डियन प्रोटोकॉल हा केवळ सिक्रसी किंवा गुप्ततेसाठी तयार केलेला नाही."
मधेच पुन्हा स्टॅटिक आवाज आला.
"तो सुरक्षेसाठी, एका प्रोटेक्शनसाठी तयार केला आहे."

समीर आणि कबीरने काही न बोलता एकमेकांकडे पाहिले. प्रकरणाचे गांभीर्य आता वाढू लागले होते.

"जर कोणी ही फाईल शोधत असेल..." दुष्यंत पुढे म्हणाला. "...तर त्याला सत्य नको आहे."
रेकॉर्डिंगमध्ये पुन्हा एकदा सिस्टीमचा गोंधळ ऐकू आला.
"त्याला संपूर्ण नियंत्रण हवे आहे."
आणि ऑडिओ अचानक संपला.

जुन्या शेडमध्ये पुन्हा एकदा जड शांतता पसरली. आरवच्या मनात आता एकच प्रश्न चक्रावून टाकत होता की, हे प्रोटेक्शन नक्की कोणासाठी होते? कोणाचे संरक्षण केले जात होते?

त्याच क्षणी स्क्रीनवर एक नवीन फ्रॅगमेंट दिसला:
RECOVERY PROGRESS: 71%
त्यानंतर लगेचच एक नवीन डेटा फील्ड स्क्रीनवर उघडले गेले:
SUBJECT REFERENCE AVAILABLE
OWNER CLASSIFIED
SECONDARY AUTHORIZATION PRESENT

माया स्क्रीनच्या अधिक जवळ झुकली. "सेकंडरी ऑथरायझेशन." ती आश्चर्याने म्हणाली.
विनायकरावांच्या चेहऱ्यावरील भावही एका क्षणात बदलले. ते गंभीर होऊन म्हणाले, "याचा अर्थ दुष्यंत या सगळ्या प्रक्रियेत एकटाच नव्हता."
************************************************************************************************************************
फ्रँकफर्ट.
एलेना व्होल्कोव्ह खिडकीपाशी शांतपणे उभी होती. खिडकीबाहेर पसरलेल्या शहराच्या लुकलुकणाऱ्या दिव्यांकडे तिची नजर खिळली होती. तिचा मुख्य सिस्टीममधील सर्व ॲक्सेस आता पूर्णपणे सस्पेंड करण्यात आला होता. तिचा अधिकृत फोन पूर्णपणे शांत होता आणि समोरचे टर्मिनल बंद पडले होते. तिच्यासाठी सर्व मार्ग बंद झाले होते आणि सगळं संपल्यासारखं दिसत होतं.

तेवढ्यात, टेबलवर ठेवलेल्या तिच्या पर्सनल डिव्हाइसची स्क्रीन अचानक उजळली आणि त्यावर एक नोटिफिकेशन चमकले.
Unknown Source
त्या मेसेजमध्ये कोणतेही तपशील नव्हते, फक्त शब्द लिहिले होते.
GUARDIAN FILE ACCESSED
RECOVERY IN PROGRESS

एलेना ते शब्द वाचून काही क्षण जागेवरच स्तब्ध उभी राहिली. तिच्या हातात असलेला फोन किंचित थरथरला. अनेक वर्षांच्या प्रतीक्षेनंतर आणि इतक्या प्रदीर्घ काळानंतर, ती अत्यंत गोपनीय फाईल अखेर उघडली गेली होती.
************************************************************************************************************************
मुंबई.

आर्काइव्हमधली रिकव्हरी हळूहळू पण पुढे सरकत होती.

72%...
73%...
74%...

शेडमधील प्रत्येकाची नजर स्क्रीनवर खिळली होती. खोलीतल्या अंधारात फक्त प्रोग्रेस बारचा आकडा बदलत होता. मग अचानक सिस्टीमने पुढचा डेटा डिकोड केला आणि एक नवीन लाईन स्क्रीनवर उमटली:
SUBJECT STATUS: ACTIVE

त्याखाली लगेचच दुसरी लाईन प्रकट झाली:
SUBJECT UNAWARE

मायाने स्क्रीनकडे पाहत त्या शब्दाचा अर्थ लावला, "याचा अर्थ असा की ज्या सब्जेक्टचे रक्षण केले जात आहे, त्याला स्वतःलाच या संपूर्ण प्रोटोकॉल बद्दल आणि त्याच्या सुरक्षेबद्दल काहीही माहिती नाही."

ते ऐकून आरवच्या पोटात अचानक भीतीचा गोळा आला. एका अत्यंत अस्वस्थ करणाऱ्या विचाराने त्याच्या मनात घर केले. पहिल्यांदाच त्याला आतून तीव्रतेने जाणवू लागले की, ही फाईल नक्कीच कोणत्याही तिसऱ्या अनोळखी व्यक्तीबद्दल नाही.

त्याच्या मनातील अस्वस्थता वाढत असतानाच, स्क्रीनवर रिकव्हरीचे परसेंटेज सातत्याने वाढत राहिले.
75%...
76%...
77%...
************************************************************************************************************************
फ्रँकफर्ट.

एलेना व्होल्कोव्ह तिच्या अपार्टमेंटमध्ये एकटीच शांत बसली होती. अधिकृत सिस्टीममधील तिचा प्रवेश आता पूर्णपणे बंद झाला होता. तिची सर्व खाती आणि संपर्क यंत्रणा गोठवली गेली होती. पण तिच्याकडे अजूनही एक अत्यंत जुना, आणीबाणीच्या प्रसंगात वापरण्याचा इमर्जन्सी मेलबॉक्स होता, ज्याची माहिती कोणालाच नव्हती. तो मेलबॉक्स अनेक वर्षांपासून पूर्णपणे निष्क्रिय पडून होता.
अचानक, त्या अंधाऱ्या खोलीत तिच्या एका जुन्या डिव्हाइसवर एक एन्क्रिप्टेड नोटिफिकेशन चमकली:
SECONDARY AUTHORIZATION ACTIVATED

एलेना काही क्षण पूर्णपणे निश्चल बसून राहिली. त्या मेसेजमध्ये पाठवणाऱ्याचे कोणतेही नाव नव्हते, कोणताही सोर्स किंवा लोकेशनचा उल्लेख नव्हता. स्क्रीनवर फक्त तो एकच संदेश चमकत होता.

एलेनाच्या चेहऱ्यावर हलकीशी चिंता उमटली. अनेक वर्षांपूर्वी वापरलेला तो विशिष्ट ऑथरायझेशन मार्कर आज इतक्या प्रदीर्घ काळानंतर अचानक पुन्हा सक्रिय झाला होता. याचा अर्थ फॅमिली कम्पार्टमेन्टमधल्या संरक्षणाच्या कडक स्तरांपैकी एक स्तर आता अखेर उघडला गेला होता.

तिने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि ती हळूच मागच्या खुर्चीत बसली. खिडकीबाहेरच्या अंधाराकडे पाहत ती स्वतःशीच पुटपुटली, "दुष्यंत... तुझा अंदाज शेवटी बरोबर ठरला."
************************************************************************************************************************
मुंबई.

आरवने पुन्हा एकदा स्क्रीनवर बोटे चालवून तो सीलबंद कम्पार्टमेन्ट पूर्णपणे उघडण्याचा प्रयत्न केला. यावेळी अपेक्षेप्रमाणे सिस्टीमने त्याचा ॲक्सेस थेट नाकारला नाही, पण स्क्रीनच्या मध्यभागी एक नवीन संदेश ठळकपणे उमटला:
ADDITIONAL AUTHORIZATION REQUIRED

आरव काही क्षण स्तब्ध होऊन स्क्रीनवरील त्या ओळींकडे पाहत राहिला.

"याचा नक्की अर्थ काय?" समीरने काळजीने विचारले.

मायाने डेटाची रचना पाहिली आणि ती शांतपणे म्हणाली, "त्या दुसऱ्या ऑथरायझेशनशिवाय या फाईलच्या पुढचा कोणताही भाग उघडणार नाही. सिस्टीम तिथेच लॉक झाली आहे."

विनायकरावांनी एक दीर्घ श्वास घेतला आणि ते अतिशय हळू आवाजात म्हणाले, "आणि ती ऑथरायझेशन अजूनही जगातल्या कोणा एका व्यक्तीकडे सुरक्षित आहे."

तिथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाला तीव्रतेने जाणवले होते की, दुष्यंत देशमुख यांनी मागे ठेवलेल्या या रहस्याची अंतिम किल्ली या आर्काइव्हमध्ये नव्हती. ती अजूनही बाहेरच्या जगात कोणाच्यातरी हातात सुरक्षित होती.

कोणीच काही वेळ बोललं नाही. कारण पहिल्यांदाच त्यांच्यासमोर अशी एक अडचण उभी राहिली होती, जी कोणत्याही हॅकिंग, आयपी ट्रेसिंग किंवा डेटा ॲनॅलिसिसने सोडवता येणे शक्य नव्हते. हा तांत्रिक अडथळा नव्हता, तर मानवी पातळीवर लावलेले एक कुलूप होते.

"म्हणजे आपल्याकडे या रहस्याची अर्धीच किल्ली आहे," समीर शांतपणे म्हणाला.

मायाने होकारार्थी मान डोलावली. "आणि दुसरी अर्धी किल्ली जगाच्या पाठीवर नक्की कोणाकडे आहे, हे आपल्याला ठाऊक नाही."

आरव समोरच्या स्क्रीनकडे एकटक पाहत राहिला. त्याच्या डोक्यात मागच्या काही दिवसांत घडलेल्या सर्व घडामोडी वेगाने फिरू लागल्या. एलेनाचे आलेले मेसेजेस, प्रत्येक फाईलमध्ये येणारे गार्डियन रेफरन्सेस, सेकंडरी ऑथरायझेशन आणि आता समोर आलेला हा फॅमिली कम्पार्टमेन्ट. विखुरलेले एकेक तुकडे आता त्याच्या डोक्यात जागेवर बसू लागले होते, पण तरीही त्या विचारांना भक्कम आधार देणारा कोणताही पुरावा अजून त्यांच्या हातात नव्हता.

कबीर अचानक गंभीर होऊन म्हणाला, "आपण सगळे चुकीचा प्रश्न विचारतोय."

शेडमधील सगळे जण लगेच त्याच्याकडे वळले.
"म्हणजे तुला काय म्हणायचं आहे?" विनायकरावांनी विचारले.

कबीर काही क्षण विचारात पडला, मग म्हणाला, "आपण दुसरी ऑथरायझेशन कुठे आहे हे शोधण्याचा प्रयत्न करतोय. पण त्याआधी, ती ऑथरायझेशन नक्की कोणी तयार केली, हे आपण विचारायला हवे."

त्याच्या या प्रश्नाने शेडमध्ये पुन्हा एकदा शांतता पसरली.
मायाने कीबोर्डवर बोटे चालवत तो मेटाडेटा पॅनेल पुन्हा उघडला.
PRIMARY AUTHORIZATION: D. DESHMUKH
SECONDARY AUTHORIZATION: RECORD PRESENT
IDENTITY SEALED

"रेकॉर्ड प्रेझेंट," ती अतिशय हळू आवाजात म्हणाली. "याचा अर्थ आर्काइव्हला त्या दुसऱ्या व्यक्तीचे नाव नक्की काय आहे हे माहित आहे. सिस्टीममध्ये तो डेटा आहे, पण तो आपल्यासमोर उघडण्याची परवानगी मात्र सिस्टीम देत नाही."

आरवचा चेहरा अधिकच गंभीर झाला. "बाबांनीच ते नाव ब्लॉक करून ठेवले असेल."

त्यावर विनायकरावांनी मान हलवून उत्तर दिले, "किंवा, त्या दुसऱ्या व्यक्तीने स्वतःहून आपली ओळख या सिस्टीममध्ये लॉक केली असेल."
************************************************************************************************************************
फ्रँकफर्ट.

एलेना व्होल्कोव्ह अजूनही जागीच होती. खोलीतल्या अंधारात तिच्यासमोर टेबलावर काही जुनी, पिवळी पडलेली कागदपत्रे पसरली होती. त्यातल्या बहुतेक गोष्टी आणि माहिती आता काळाच्या ओघात निरुपयोगी ठरली होती.

पण एक विशिष्ट दस्तऐवज ती बराच वेळ आपल्या हातात धरून तशीच बसली होती. त्या कागदावर कोणतेही नाव लिहिलेले नव्हते, ना कोणाची स्वाक्षरी होती. त्यावर होता फक्त एक जुना क्लासिफिकेशन स्टॅम्प:
SEALED AUTHORIZATION

तिने संथपणे आपले डोळे मिटले. अनेक वर्षांपूर्वीचा एक विसरलेला दिवस तिच्या आठवणींच्या पडद्यावर अचानक चमकून गेला.
एक बंद कॉन्फरन्स रूम, तिच्यासमोर उभा असलेला दुष्यंत, दोघांमध्ये झालेला एक तीव्र वाद आणि त्या वादाच्या शेवटी दोघांनी मिळून घेतलेला तो एक अंतिम निर्णय.
तो निर्णय खरोखरच योग्य होता की अत्यंत चुकीचा, याचे स्पष्ट उत्तर आज इतक्या वर्षांनंतरही तिच्याकडे नव्हते.
************************************************************************************************************************
मुंबई.

मायाच्या स्क्रीनवर अचानक एक नवीन फ्रॅगमेंट रिकव्हर झाला. तो नेहमीसारखा कोणताही दस्तऐवज नव्हता, तर तो एक जुना व्हेरिफिकेशन लॉग होता. स्क्रीनवर फक्त तीन ओळी स्पष्ट दिसत होत्या:
PRIMARY VERIFIED
SECONDARY VERIFIED
COMPARTMENT SEALED
खाली तारीख लिहिली होती २५ वर्षांपूर्वीची.

कबीरने ती ओळ पुन्हा एकदा काळजीपूर्वक वाचली. मग त्याने आरवकडे पाहिले आणि म्हणाला, "याचा अर्थ दोन लोकांनी मिळून एकत्र येत हा कम्पार्टमेन्ट सील केला होता."

खोलीतल्या कोणाकडेच यावर उत्तर नव्हते, कारण समोर दिसणारे सत्य पूर्णपणे स्पष्ट होते.

समीर अतिशय हळू आवाजात म्हणाला, "एक गोष्ट विचार करण्यासारखी आहे. जर दुष्यंत देशमुख यांचा त्या काळात कोणावरच विश्वास उरला नव्हता, तर जगात अशी एक व्यक्ती नक्कीच होती जिच्यावर त्यांनी आपला पूर्ण विश्वास टाकला होता."

आरवने त्यावर लगेच काहीच उत्तर दिले नाही, पण त्याच्या मनात पहिल्यांदाच एक नाव अत्यंत स्पष्टपणे उमटले. एलेना व्होल्कोव्ह.

तो घाईघाईने कोणत्याही निष्कर्षावर पोहोचू इच्छित नव्हता, पण आता घडणाऱ्या या गोष्टी केवळ एक योगायोग नक्कीच वाटत नव्हत्या.

त्याच क्षणी स्क्रीनवर एकामागून एक नवीन संदेश चमकू लागले:
SECONDARY AUTHORIZATION HOLDER DETECTED

ते शब्द वाचताच सगळे जण खुर्चीत ताठ बसले. मग पुढची ओळ स्क्रीनवर आली:
LOCATION: UNKNOWN
CONTACT PATH AVAILABLE

जुन्या शेडमध्ये एकदम शांतता पसरली. मायाने मान वळवून अतिशय हळू आवाजात आरवला विचारले, "आपण या पाथवरून त्यांच्याशी संपर्क साधायचा का?"

आरव बराच वेळ लॅपटॉपच्या स्क्रीनकडे एकटक पाहत राहिला. त्याच्या मनात विचारांचे काहूर माजले होते. त्याला पूर्णपणे जाणवत होते की, जर आता हा संपर्क संदेश पाठवला, तर समोरून नक्की काय उघड होईल याचा अंदाज या खोलीतल्या कोणालाच नव्हता. तो एक असा रस्ता होता जिथून मागे फिरणे अशक्य होते.

त्याने काही क्षण विचार केला आणि आपला हात हळूहळू कीबोर्डच्या दिशेने नेला. आरवचा हात कीबोर्डवर थबकला. एका संदेशामुळे किती गोष्टी बदलू शकतात, याची त्याला जाणीव होती.

"हा ट्रॅप असू शकतो," समीरने शांतता भेदली.

कोणीच त्याच्याशी वाद घातला नाही, कारण त्याची शंका रास्त होती.

कबीर पुढे आला. "जर 'ब्लॅक एम्बर'ला आपण इथपर्यंत पोहोचल्याचं समजलं असेल, तर हा कॉन्टॅक्ट पाथ तयार करणं त्यांच्यासाठी अवघड नाही."

मायाने लगेच लॉग तपासायला सुरुवात केली. काही मिनिटं खोलीत फक्त कीबोर्डचा आवाज घुमत राहिला. कोणीच काही बोलत नव्हतं.
शेवटी मागे सरकत माया म्हणाली, "हा पाथ आर्काइव्हमधूनच जनरेट झाला आहे. एक्स्टर्नल इंजेक्शन नाही. कमीत कमी मला तरी तसं काही दिसत नाहीये."

विनायकराव विचारात पडले. "म्हणजे पुढचा निर्णय आपलाच आहे."

आरवने स्क्रीनकडे पाहिलं. त्याला जाणवत होतं की तो आता 'डायरेक्टर'चा नाही, तर दुष्यंतचा खेळ खेळत होता. असा खेळ, जो पंचवीस वर्षांपूर्वी सुरू झाला होता.
"मेसेज पाठवूया," तो शांतपणे म्हणाला.

"काय लिहिणार?" समीरने लगेच विचारलं.

हा प्रश्न वाटला तेवढा सोपा नव्हता. समोर नक्की कोण आहे, हेच त्यांना माहीत नव्हतं.

कबीरने सुचवलं, "आपण नाव वापरायला नको. 'गार्डियन' किंवा 'फॅमिली कंपार्टमेंट' हे शब्दही टाळायला हवेत."

"का?" आरवने विचारलं.

"कारण हा मेसेज चुकीच्या माणसाच्या हाती लागला तर?" कबीरने उत्तर दिलं. "आधी समोरच्याची खात्री करून घेतलेली बरी."

विनायकराव हलकेच हसले. "दुष्यंतला तू नक्कीच आवडला असतास."

काही क्षणांचा विचार करून आरवने एकच ओळ टाईप केली:
Verification Required. D. Deshmukh Reference Active. Awaiting Response.
त्या शब्दांकडे काही वेळ पाहत राहिल्यानंतर त्याने 'SEND' बटण दाबलं.
स्क्रीनवर नवीन स्टेटस चमकलं: TRANSMITTING...
************************************************************************************************************************
फ्रँकफर्ट.

एलेनाच्या लॅपटॉपवर नोटिफिकेशन फ्लॅश झालं. ती खाडकन ताठ बसली. हा साधा अलर्ट नव्हता. अनेक वर्षांनंतर आलेली ही पहिली डायरेक्ट व्हेरिफिकेशन रिक्वेस्ट होती.

तिने मेसेज ओपन केला. तिथे फक्त तीन ओळी होत्या:
Verification Required. D. Deshmukh Reference Active. Awaiting Response.

एलेना बराच वेळ काहीच बोलली नाही. हा मेसेज कोणीही बनावट तयार करू शकत नव्हतं. दुष्यंतने व्हेरिफिकेशन फ्रेजेस वेगळ्या पद्धतीने तयार केल्या होत्या; ज्या सार्वजनिक नोंदींमध्ये कुठेच अस्तित्वात नव्हत्या. तिने हळूच लॅपटॉप बंद केला आणि खिडकीपाशी जाऊन उभी राहिली. बाहेर शहर जागं होत होतं, पण तिच्या मनात पंचवीस वर्षांपूर्वीचे आवाज जागे झाले होते.

एलेना व्होल्कोव्ह पुन्हा त्या मेसेजकडे पाहत होती. तिने अजून उत्तर दिलं नव्हतं, कारण प्रोटोकॉलचा पुढचा भाग तिच्या स्मरणात अगदी स्पष्ट होता.
व्हेरिफिकेशन. ऑब्झर्व्हेशन. कन्फर्मेशन. काँटॅक्ट.

प्रत्येक टप्पा वेगळा होता आणि प्रत्येक टप्प्यात मोठी जोखीम होती.

या वेळी तिच्या चेहऱ्यावर काळजी नव्हती, तर एक वेगळाच प्रश्न होता. दुष्यंतचा अंदाज खरोखरच इतका दूरपर्यंत पोहोचला होता का?
************************************************************************************************************************

मुंबई.

पाच मिनिटं गेली. दहा मिनिटं गेली. उत्तर आलं नाही. "कदाचित पलीकडे कोणी नाहीये," समीर म्हणाला.

तेवढ्यात स्क्रीन चमकली. सगळे एकाच वेळी पुढे झुकले.
RESPONSE RECEIVED
तिथे एकच ओळ होती:
Identity cannot be verified remotely. Physical confirmation required.

मायाचा श्वास अडकला. कबीरने पुन्हा तो मेसेज वाचला. विनायकराव गंभीर झाले. त्या एका वाक्याचा अर्थ स्पष्ट होता. समोरची व्यक्ती जिवंत होती, तिला प्रोटोकॉल माहिती होता आणि ती कोणताही धोका पत्करायला तयार नव्हती.

तेवढ्यात स्क्रीनवर शेवटची ओळ उमटली:
Vienna. 72 Hours.

शेडमध्ये पुन्हा शांतता पसरली. या वेळी ती भीतीची नव्हती, तर निर्णयाची होती.

पहिल्यांदाच... 'फॅमिली कंपार्टमेंट'च्या दुसऱ्या किल्लीपर्यंत पोहोचण्याचा मार्ग त्यांच्यासमोर उघडला होता. कोणीच काही बोललं नाही. कारण आता प्रश्न "कोण?" हा नव्हता; प्रश्न होता... "का?"

समीरने शांतता भंग केली. "जर ती व्यक्ती खरी असेल, तर तिने थेट लोकेशन का दिलं?"

"आणि जर ती खोटी असेल, तर तिने व्हिएन्नाच का निवडलं?" कबीरने लगेच उपप्रश्न टाकला.

मायाने स्क्रीन बंद केला. "दोन्ही प्रश्न महत्त्वाचे आहेत."

विनायकराव खुर्चीत मागे रेलले. सगळे त्यांच्याकडे पाहू लागले. "माझा अनुभव एक गोष्ट सांगतो कि ज्याला लपायचं असतं तो वेळ देत नाही. ज्याला खात्री करायची असते तोच वेळ देतो."

"बहात्तर तास," आरव हळू आवाजात म्हणाला.

"हो," विनायकराव म्हणाले. "ती व्यक्ती आपल्याला तपासत आहे."

त्या वाक्याने सगळे विचारात पडले. कारण ते खरं होतं. समोरची व्यक्ती घाबरलेली नव्हती, घाईतही नव्हती. ती त्यांची वाट पाहत होती.

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २७