शशक- १- देवमाणूस - देवासारखा धावून आलेला माणूस! - छंदीफंदी

दोन उपक्रम एक प्रवेशिका.
Brilliant!!

चांगली आहे. आवडली.

खूप आवडली.

मी विचारणारच होते ईडी काय? मग कंटेनर पाहिला तेव्हा समजलं(खरेच विसरले की का वय झालय?)

आजकाल भलतेच अर्थ आधी डोक्यात येतात.

आवडली

चांगली आहे. आवडली. >>> +१

मस्त.. आवडली.. आणि महत्त्वाचे म्हणजे फार रिलेट झाली.

कित्येक तासांची मेहनत >>> तासाची?? दिवसांची.. रात्रीची.. महिन्यांची.. स्पेशली आमच्या सिव्हिल इंजिनिअरिंगला.. असे दोन चार किस्से झाले आहेत. काहीना परत मिळाले काहीना नाही.
मी स्वतः तर इतके वेळा विसरलो आहे अशा सगळ्याच गोष्टी की हिशोब नाही. पण मी वस्तू विसरतो हे सगळ्यांना माहीत असल्याने मित्रच चार शिव्या घालून मी विसरलेल्या वस्तू आठवणीने उचलायचे.
आता गेले ते दिवस. आता तसे मित्र नाहीत सोबत. म्हणून दोन बॅग असल्या की त्यातील एक विसरू नये यासाठी मी त्यांची एकमेकांना गाठ मारून ठेवतो

वा कल्पना भारीए! दोन्ही उपक्रम साध्य केलेत!
आवडली!

चांगली आहे. आवडली. >>> +१

खरच देवासारखा धावुन आला. केवढी मेहनत असेल.

आवडली.

छान आहे शशक. आवडली.

छान आहे, कॉलेजला असताना हे कंटेनर पाठीवर टाकून जाताना बाणांचा भाता घेऊन युद्धावर जात असल्याचा फील यायचा.

छान! पण झाकणाशिवाय कंटेनर गटारात पडला तर आत पाणी जाऊन ड्रॉइंग्ज खराब होतील ना?

मलाही यथातथाच कळलेली आहे. तिचे पाय मोडलेले का? त्याने नसती दिली तरी हिने जाउन उचललीच असती ना. अगदी देवत्व बहाल करण्यासारखं काही त्याने केलेले आहे असे वातले नाही. माबुदो.

धन्यवाद . भाषा चुकली.

इंजिनिअरिंग ड्रॉइंग मला इयत्ता आठवी नववी आणि दहावी, त्यानंतर फर्स्ट ईयर असे होते.

त्यामुळे मी इयत्ता नववीतच जी टी मारायला शिकलो.

मला जी टी मारलेले शीट सुंदर वाटत. म्हणून मी माझ्या सगळ्या शीट जी टी मारून पुन्हा ड्रॉ करत असे. अशी डबल मेहनत घेत असे.

फर्स्ट ईयर ला अनेक मुलं जी ट्या मारत. नंतर माझ्या कडे येत.

मग मी सगळी कडे योग्य ठिकाणी नीट कर्कटकांची टोके शीटला घुसवून, योग्य ठिकाणी अर्धे कंस मारुन असे ड्रॉइंग करत असे की कुणीही ही शीट जीटी मारलेली आहे हे ओळखूच शकत नसे.

मग काही मंडळी माझ्याकडून त्याच शीट्स वर सह्या करून घेत!!

अकरावीपासून मी कोणाचीही सही डुप्लिकेट करण्याची कला शिकून घेतली. त्यामुळे सबमिशनच्या वेळेस माझ्याकडे रांगा लागत.

मी इंटर्नल पेपर तपासून मार्क वाढवून सह्या करून देत असे. नंतर मुलं जाऊन शिक्षकांना तुम्ही चुकून कमी मार्क लिहिले असे म्हणून करेक्शन करून घेत.

एकदंदरीत मी अनेकांसाठी देवमाणूस होतो अशा कठीण टायमाला.

छंदीफंदी

भुतांच्या दुनियेत बोकलत यांचा जो दबदबा आहे तोच अभियांत्रिकी मध्ये रॉय यांचा दिसतोय.

पेपर मध्ये छेडछाड पर्यंत ठीक चालली होती पोस्ट
पण ते ही खरे असू शकते. इंजीनियरिंग मध्ये काही अशक्य नाही

आधीचे सगळे रिलेटेबल. माझी तर पूर्ण इंजिनियरींग GT वर झाली. नेमप्लेट आणि टायटल बॉक्स सगळे मी GT मारायचो. त्यामुळे ती ओळखू येता कामा नये यासाठी काय करावे हे सर्व मला ठाऊक होते. माझ्या घरात मोठा सेटअपच बनवला होता त्याचा. चाळीतल्या शेजारच्या बाजारच्या लोकांना वाटायचे मी काहीतरी भारी काम करत आहे. प्रत्यक्षात कॉपी करत असायचो

ज्यांना ज्यांना यात मी मदत केली यात त्यांच्यासाठी मी देवमाणूस होतो म्हणू शकतो. तसेच माझ्यासाठीही बरेच जण देवमाणूस होते जे आपली ओरिजिनल शीट मला GT मारायला द्यायचे. कारण ज्यांना ती नीट मारता येत नाही ते ओरिजिनल शीट सुद्धा तापवून काळी आणि प्रसरण पावल्याने लूज पाडतात. माझ्याकडे अशी लाईट होती जी तापायची नाही.

शिक्षकांची नकली सही करणे हा प्रकार आमच्यात एकाला यायचा. अर्थात त्याच्याकडून ती करून घ्यायची रिस्क जबाबदारी ज्याची त्याची आपापली. फक्त इमर्जन्सीतच या कलेचा वापर व्हायचा.

अश्या प्रकारात महत्त्वाचे असते ते एकदाही पकडले न जाणे. एकदा विश्वास गमावला आणि तशी इमेज झाली तर मग पुढच्या वेळी तुमच्या खरेपणावर सुद्धा कोणी विश्वास ठेवत नाही.

फक्त ऐकून..
मी तर डिप्लोमा पहिल्या सेमीस्टरपासूनच सुरू झालेलो. ड्रॉइंग माझा फारच नावडीचा विषय. इतके कंटाळत स्लो करायचो की असे वाटायचे इंजीनियरिंगचे आयुष्य यातच खर्च होणार. पण पहिल्या सेमिस्टरला उडाणटप्पू मुलांचा ग्रुप जमला ज्यात काही सिनियर सुद्धा होते. त्यामुळे लवकरच हे ज्ञान मिळाले. आणि आयुष्य बदलले. आयुष्यातील कितीतरी वेळ वाचला.

मी तर लॅब जर्नल मध्ये जे स्केच असायचे ते सुद्धा GT मारायचो. आणि वर्गात सुद्धा मारायचो. त्याचा पेपर पातळ असल्याने काचेच्या खिडकीवर कागद ठेवला की सूर्यप्रकाशाचा वापर करून काम व्हायचे