बकेट लिस्टः ती काहीच रिस्क घेत नाही!!!

हृदय फेल होण्याचा कर्व माणसाच्या वयावर असतो का हृदयाच्या ? अशा अर्थी.>>हो. बरोबर अमितव. मला हेच विचारायचे होते.

उषा किरण यांनी उमेदीच्या काळात स्त्री जन्मा ही तुझी कहाणी, शिकलेली बायको यासारखे काही चांगले मराठी चित्रपटही केलेत. त्या मुंबईच्या नगरपाल (शेरीफ) देखील होत्या.

उषा किरण यांनी उमेदीच्या काळात स्त्री जन्मा ही तुझी कहाणी, शिकलेली बायको यासारखे काही चांगले मराठी चित्रपटही केलेत. त्या मुंबईच्या नगरपाल (शेरीफ) देखील होत्या.>>>
कन्यादान हा त्यांचा अतिशय गाजलेला चित्रपट. त्या काळाच्या मानाने बराच प्रोग्रेसिव्ह होता. पोस्टातली मुलगी हाही अजून एक चित्रपट. हे बहुतेक सगळे त्यांच्या उमेदीच्या काळातलेच होते.
मला तर पतिताचा अपवाद वगळता त्यांचे बरेचसे हिंदी चित्रपट माहितीच नाहीत. मराठी चित्रपटच जास्त लक्षात राहिलेत

मराठी बद्दल्च प्रेम ऐन उमेदीच्या काळात कधी दिसलं नाही>>>>>>> सगळा पैशाचा खेळ आहे, ज्या निर्मात्यांना तिचा भाव परवडतो त्यांच्याकडेच ती काम करणार. कथा आणि इतर गोष्टी वगैरे सगळं नंतर...... ८०-९० च्या दशकातल्या कोणत्या मराठी निर्मात्याला तिचा भाव परवडणार होता? आज ही फार वेगळी परिस्थिती नसावी.

बाकी ती मराठी बोलताना अडखळते हे जाणवतं.

अमा ! एक गमत तुम्ही दिलेल्या टायटल मधे च कुठेही लावला तरी काहिच फरक पडत नाही
बकेट लिस्टः तीच काही रिस्क घेत नाही
बकेट लिस्टः ती काही रिस्कच घेत नाही
बकेट लिस्टः ती काही रिस्क घेतच नाही
बकेट लिस्टः ती काही रिस्क घेत नाहीच

मराठी बद्दल्च प्रेम ऐन उमेदीच्या काळात कधी दिसलं नाही
>>>>

तिच्या ऐन उमेदीच्या काळात मराठीत एक सो एक बंडल चित्रपट बनायचे.
आणि माधुरी म्हणजे काही कसलेली अभिनेत्री नाही की तिने मराठीतल्या कलात्मक चित्रपटात काम करावे. ती हवी तर कमर्शिअल सिनेमाच हवा. कश्यात काम करणार होती? महेश कोठारे आणि लक्ष्याच्या धडाकेबाज, झपाटलेला आणि थरथराटमध्ये? आणि तिचा मराठीचा प्रॉब्लेम आहे. मग तेव्हाही तो असताच. तसेही मला नाही वाटत की माधुरीने मराठीत काम न केल्याने मराठी चित्रपटसृष्टीचे फार काही नुकसान वगैरे झाले. आणि केले असते तर काही फायदा वगैरे झाला असता..

अगदी. परवा फेसबुकवर रैनाने लिहिल्याप्रमाणे ही बाई अगदीच 'आवली सरोज खरे' टाईप वाटते. सगळं मोजकंच करायचं, आणि आव असा आणते की मराठी पोरी/ बायकांना हे सगळं माहितंच नाही. त्या ह्या गोष्टी करतच नाहीत. नवीनच काही करते आहे.

Eye Candy Madhuriम्हणून सर्च केलं की ह्या बाईंचेच विचार दिसतात, आणि वागणे मात्र विपरीत.. तुमच्या नंतर आलेल्या पोरींचे पिक्चर्स पहा म्हणावेसे वाटते.

ट्रेलर पाहिल्यावरच बघायचा नाही हे बर्‍यापैकी ठरवलं होतं. हे परिक्षण वाचून नक्की केले. इकॉनॉमिक टाईम्समधला रिव्ह्युही मस्त आहे. ह्या पिक्चरवर उतारा म्हणून श्रीदेवीचा इंग्लिश विंग्लिश पहावा असा सल्ला आहे त्यात.

ब्लॅक मिररार - सॅन जुनीपरो नक्की बघा.

बरे हिला सर्वा यव्हलची काळजी नाही. मग इतका बोटचेपे पणा का? >> सर्व्हायवल ची नाही नंबर सोडण्याची इच्छा नाही, त्यामुळे आपण सतत शिखरावरच असले पाहिजे ही भावना जोवर जात नाही तोवर यांच्याकडून चांगली कामे होणार नाहीत.

मला नाही वाटत की माधुरीने मराठीत काम न केल्याने मराठी चित्रपटसृष्टीचे फार काही नुकसान वगैरे झाले. आणि केले असते तर काही फायदा वगैरे झाला असता >>> बकेट लिस्टचे रिव्ह्यू बघता +१

बरे हिला सर्वा यव्हलची काळजी नाही. मग इतका बोटचेपे पणा का? >> सर्वायव्हलची काळजी नाही असे आपल्याला वाटते. खरे काय आहे कोण जाणे.

अब घबरनेका नै. फ्रंट फुटपे आके खेलनेका बीबी. असे वाटते. >> हे मला पटतेय. तिच्यासारख्या कलाकाराकडून आता जरा वैविध्याची अपेक्षा आहे.

Picture hit vhyayla pahije ka nako pan! Nahitar tila dusrya marathi offers yetil ka?

Mala mahit nahi picture hit jhalay ka nahi? Hit jhalay ka? Kinva mala ha cinema streaming var aalyashivay baghayla milaychi shakyata shoonya

तिच्यासारख्या कलाकाराकडून>>> ती कलाकार नाही. बाहुली होती बाहुली आहे बाहुली राहणार. सुंदर दिसणे आणि सुंदर नाचणे, पुरुष प्रेक्षकांच्या भावना चाळवणे, ड्रीमगर्ल असणे ह्या प्रकाराला कला म्हणत नसावेत.
माधुरीने परिपक्व का काय, गंभीर भूमिका कराव्यात म्हणायला तीचे तेवढे कॅलिबर नाहीये हो. वरच्या प्रतिसादांत ज्या काही तिच्याकडून स्मिता पाटील वगैरेच्या अपेक्षा केल्या जात आहेत. माधुरी फारतर झीनत अमान आणि परवीन बाबी ह्यां दोघींच्या बरोबरीची आहे...

>>माधुरी फारतर झीनत अमान आणि परवीन बाबी ह्यां दोघींच्या बरोबरीची आहे...>> नाही हो. त्या दोघी तिच्यापेक्षा नक्कीच वरचढ आहेत. कॅब्रे करायची वेळ आली तर त्या दोघी जास्त ताकदीने करु शकतील माधुरीपेक्षा. नुसतं गोग्गोड हसणं काय कामाचं?

सायो करेक्ट

ट्रेलर मधे १ मिनिटाच्या आसपास `सईबाईंची बकेट्लिस्ट' म्हणण्णारा आवाज कोणाचा आहे? छान आहे. ओळखीचा वाटतोय.

हा सिनेमा बघितला नाही, पण बघणार आहे. काही हरकत नाही गोड-धोड, टाईमपास, सुंदर निर्मितीमुल्यं असणारा सिनेमा पहाण्यात. उगाच आपलं, उदास, गरीब, संथ काहीतरी पहायचं आणी 'घनता, खोली' वगैरे गोष्टींचं कौतुक करायचं ह्यात काहीही अर्थ नाहीये.

माधुरी दिक्षीत चा सिनेमा आवडला नसेलही, पण उगाचच, ती स्मिता पाटील पेक्षा, झीनत अमान पेक्षा, परवीन बाबी पेक्षा कशी कमी आहे वगैरे टीका अगदीच uncalled for आहे. ती जेव्हा करियर च्या शिखरावर होती, तेव्हा तीचं यश - सिनेमे चालणं, तिला असणारी डिमांड, तिला मिळाणारं मानधन - हे सगळं मोठं होतं. ती स्टार होती. उगाच ह्या गोष्टींना नावं ठेवून, किंवा त्या कशा कमी महत्वाच्या आहेत वगैरे सांगून मनाचा कद्रुपणा कशाला दाखवायचा? कुणीतरी तिच्या 'eye candy' कॉमेंट चा संदर्भ देऊन प्रत्यक्षात ती कशी वेगळी आहे, हे म्हटलय. असणारच. पब्लिक स्टेटमेंट करताना, सेलिब्रिटीज ना ते अवधान संभाळावच लागतं. सिने-नटांनी मुलाखतीत बोललेलं आणी प्रत्यक्ष जीवनात वागलेलं ह्यात एक-वाक्यता असावी ही अपेक्षाच बाळबोध आहे.

सगळं काही, सर्व-सामान्यांच्या आयुष्यात घडतं तेच सिनेमात पहायचं असेल, तर घरच्या घरी स्वतःचा व्हिडीओ काढून पहावा. दैनंदिन आयुष्यापेक्षा वेगळं, larger than life, पहाण्यासाठीच तर सिनेमा पहायचा असतो. ऋन्मेष ने म्हटल्याप्रमाणे, प्रसिद्धीच्या आणी यशाच्या शिखरावर असताना मराठी सिनेमात काम करण्याच्या दर्जाचा असा काय ग्लॅमरस मराठी सिनेमा होता? खरं तर आजही नाही. गेली बरीच वर्षं मराठी सिनेमा एका infinite length च्या सापासारखा कातच टाकतोय.

इंग्लिश-विंग्लिश चं कौतुक केलं गेलय म्हणून त्याविषयी थोडसं. ह्या सिनेमात सुद्धा असंख्य तृटी होत्या. मुळात मेड-अप प्रॉब्लेम होता. नवरा-सासू कुणीही काहीही त्रास देत नसताना, एका टीन-एजर मुलीच्या टोमण्यांमुळे पार अमेरिकेला जाऊन, लपुन-छपुन इंग्लिश शिकण्याइतकी हिम्मत असलेली, स्वतंत्र व्यवसाय करणारी बाई, इतकी न्यूनगंडाने पछाडलेली वगैरे असणं ही कल्पनाच हास्यास्पद होती.

प्रत्येकाच्या सिनेमाकडून अपेक्षा वेगवेगळ्या असणं स्वाभाविक आहे. त्या पुर्ण झाल्या / न-झाल्याबद्दल सिनेमाचं कौतुक / टीक हे सुद्धा अपेक्षित आहे. पण उगाच एखाद्यावर वैय्यक्तिक टीका करणं, त्या व्यक्तीच्या यशाला कमी लेखणं अनावश्यक आहे.

फेरफटका बाकी ठिक आहे पण हे नाही पटलं >>सिने-नटांनी मुलाखतीत बोललेलं आणी प्रत्यक्ष जीवनात वागलेलं ह्यात एक-वाक्यता असावी ही अपेक्षाच बाळबोध आहे.

"पण हे नाही पटलं >>सिने-नटांनी मुलाखतीत बोललेलं आणी प्रत्यक्ष जीवनात वागलेलं ह्यात एक-वाक्यता असावी ही अपेक्षाच बाळबोध आहे." - सिने-नटच का, सर्वसामान्य माणसं सुद्धा घरातलं / पर्सनल आयुष्य आणी बाहेरचं / सार्वजनिक / सोशल आयुष्यात वेगळं वागतातच की.

प्रत्येकाच्या सिनेमाकडून अपेक्षा वेगवेगळ्या असणं स्वाभाविक आहे. त्या पुर्ण झाल्या / न-झाल्याबद्दल सिनेमाचं कौतुक / टीक हे सुद्धा अपेक्षित आहे. पण उगाच एखाद्यावर वैय्यक्तिक टीका करणं, त्या व्यक्तीच्या यशाला कमी लेखणं अनावश्यक आहे.>> हे पटलं.
पण इंग्लिश विंग्लिशबद्दलचं तुमचं मत नाही पटलं.
आपल्याकडे इंग्रजी बोलता येणं हे स्मार्टनेसचं लक्षण मानलं जातं. ( भले यात काही अर्थ नसो, मानलं जातं हे खरं आहे). अशा वेळी घरात नवरा, मुलगी फाडफाड इंग्लिश बोलत असताना आणि मोठी होत असलेली मुलगी यावरून आईची चेष्टा/ अपमान करत असेल, तिला आईची लाज वाटत असेल ( पेरेंट टीचर मीटिंगचा प्रसंग) तर आईला न्यूनगंड वाटणं स्वाभाविक आहे. स्वतःचा व्यवसाय करत असताना ती व्यवस्थित आत्मविश्वासपूर्ण दाखवली आहेच. तिथे तिला मान मिळतानाही दाखवलाय. अमेरिकेत गेल्यावर दुकानात झालेली embarassment, बहिणीच्या कुटुंबात इंग्लिशमधे चाललेल्या गप्पांमधे बाजूला पडल्यासारखं वाटणं यातून ती इंग्रजी शिकायचं ठरवते. मला खटकलेली गोष्ट अशी की ती हे सगळं बहिणीपासून गुपित का ठेवते? तिला सांगायला हरकत नव्हती. ( पण मग सपक सरळसोट पिक्चर झाला असता कदाचित )

बहिणीपासून गुपित का ठेवते? तिला सांगायला हरकत नव्हती. ( पण मग सपक सरळसोट पिक्चर झाला असता कदाचित ----- आपल्या प्रत्येक गोष्टीची जशी खिल्ली उडवली जाते तशीच याही गोष्टीची उडवली जाईल याची भीती वाटत असावी शशी ला.

माधुरी मराठी आहे.. मराठी लोक तिला नावं ठेवणारच.

श्रीदेवी ला तामिळ लोक नावे ठेवत असावीत, त्यांना माधुरी आवडत असेल.

"पण इंग्लिश विंग्लिशबद्दलचं तुमचं मत नाही पटलं." - हरकत नाही. माझा मुद्दा असा होता की प्रत्येक सिनेमात प्रत्येकाला आवडणारं / न आवडणारं असं असतच. म्हणून त्या सिनेनटांवर वैय्यक्तिक हल्लाबोल करायची गरज नाही.

इंग्लिश-विंग्लिश बद्दल आणखीन एक मत व्यक्त करतो आणी थांबतो: हे लपून छपून इंग्लिश शिकायला अमेरिकेतच यायची गरज नाही. ते भारतातही करत येतं / आलं असतं. पण उच्च निर्मितीमुल्यं / सुंदर फ्रेम्स वगैरे गोष्टी करण्यासाठी ती कथा वळवून अमेरिका करण्यात आली असं मला वाटतं. तशी सौंदर्यनिर्मिती करणं सिनेमाच्या माध्यमासाठी योग्यच आहे. ग्लोबल ऑडियन्स सुद्धा जोडला जातो. good for them. (त्या गुलाबजामात नाही का तो हीरो इंग्लंडहून भारतात स्वयंपाक शिकायला येतो- कुकिंग वरची पुस्तकं, वेबसाईट्स, यू-ट्यूब वगैरे गोष्टींचा शोध लागायचा होता बहुदा)

"श्रीदेवी ला तामिळ लोक नावे ठेवत असावीत" - मी आत्तपर्यंत तरी कुठल्याही तमिळ देशवासियांना त्यांच्या स्वदेशी: पक्षी तमिळ गोष्टींना - त्यांचा दर्जा कसाही असला तरी नावं ठेवताना फारसं पाहिलेलं नाही.

ओ वॉव... माधुरीवर होणारी चर्चा 'दर्जाचा' मुद्दा येताच हुशारीने श्रीदेवी आणि इंग्लिशविंग्लिशवर का वळवण्यात आली असावी?

'मेघपाल' - way out of the off stump - left alone!

जागरुकपणे मांडलेला मानसिक प्रगतीचा विषय हाताळलेला चित्रपट म्हणता येईल.
—————————

*'द बकेट लिस्ट'*
2007 चा अमेरिकन चित्रपट. कुठलीही मारधाड़ नाही, स्पेशल इफेक्ट्स नाहीत, अॅनिमेशन नाही, कसलाही मसाला नाही, कुठलाही फॉर्म्युला नाही...
मग बघायचा तरी कशाला? बघायचा त्यातील अप्रतीम संदेशासाठी आणि जमलंच तर त्या संदेशाची जशी जमेल तशी वैयक्तिक पातळीवर अंमलबजावणी करण्यासाठी...

तर 'बकेट लिस्ट' म्हणजे नक्की काय?
इंग्लिश भाषेत एखाद्या व्यक्तीच्या मृत्यूसंदर्भात एक बोली वाक्प्रचार आहे - To kick the bucket - त्याचा मराठी समानार्थी उपयोग सांगायचा तर 'त्याने अखेरचे डोळे मिटले' किंवा 'त्याने शेवटचा श्वास घेतला' असा सांगता येईल. मग बकेट लिस्ट म्हणजे काय, तर मरणापूर्वी करायच्या काही महत्वाच्या कामांची यादी. अशी यादी माणूस सहसा करत नाही. काही मोजक्या लोकांना मृत्यूची चाहूल लागते म्हणतात, ते लोक अशी यादी करत असावेत. अन्य काही थोडके लोक मृत्युपत्र करतात. पण बकेट लिस्ट म्हणजे मृत्युपत्र नव्हे. मृत्युपत्रात मरण पावलेल्या माणसाच्या इच्छेनुसार त्याच्या स्थावर जंगम मालमत्तेची विल्हेवाट कशी लावावी याची जंत्री असते. बकेट लिस्ट मध्ये अद्याप जिवंत असलेल्या पण मृत्यूची चाहूल लागलेल्या माणसाच्या अपूर्ण इच्छांची यादी असते. मग यात काहीही असू शकतं. अगदी ५ किलो आईसक्रीम एकट्याने खावं किंवा अमिताभ बच्चन सोबत चहा घ्यावा किंवा आयफेल टॉवर चढून जावा किंवा आयुष्यभर तोंड न पाहिलेल्या भावाशी पुन्हा जुळवून घेऊन मनसोक्त गप्पा माराव्यात यापैकी किंवा आपण कल्पनाही करू शकत नाही अशा कुठल्याही गोष्टी असू शकतात.

(आपल्याकडे काही वर्षांपूर्वी गाजलेल्या जिंदगी ना मिलेगी दोबारा या चित्रपटातून, असाच काहीसा, या क्षणात जगून घ्या असा संदेश दिला आहे.)

'द बकेट लिस्ट' या चित्रपटात असेच दोन अवलिये दाखवले आहेत. दोन तोडीस तोड पट्टीच्या अभिनेत्यांनी या भूमिका समर्थपणे निभावल्या आहेत. *जॅक निकोलसन* आणि *मॉर्गन फ्रीमन* यांनी!
आयुष्यभर इमाने इतबारे कार मेकॅनीकचे काम केलेला कार्टर चेंबर्स (फ्रीमन) आणि अब्जाधीश असलेला रुग्णालय साखळीचा मालक एडवर्ड कोल (निकोलसन) या दोघांनाही फुफ्फुसाचा कर्करोग झाल्याने पुढच्या उपचारांसाठी रुग्णालयात दाखल केले जाते आणि ते दोघेही एकाच दोन खाटांच्या खोलीत एकमेकांना उपचारा दरम्यान भेटतात. दोघांनाही एकमेकांविषयी काहीही ममत्व वाटत नसते आणि आता आपण लवकरच मरणार आहोत ही जाणीव छळत असते. चित्रपटाच्या सुरुवातीलाच दोघांनाही त्यांचे डॉक्टर स्पष्ट पणे सांगतात की ते आता ६ महिने किंवा फार तर फार १ वर्षाचे सोबती आहेत. रुग्णशय्येवर पडल्या पडल्या कार्टर एक बकेट लिस्ट लिहित असतो. डॉक्टरांनी सहा महिन्याची मुदत जाहीर केल्यानंतर आणि पहिल्या तीन इच्छा लिहिल्यानंतर कार्टरचा त्या बकेट लिस्ट मधला रस जातो आणि त्या कागदाचा बोळा करून तो फेकून देतो. (त्याची १३ इच्छांची यादी खाली दिली आहे.)

१. Witness something truly majestic
२. Help a complete stranger
३. Laugh until I cry
४. Drive a Shelby Mustang
५. Kiss the most beautiful girl in the world
६. Get a tattoo
७. Skydiving
८. Visit Stonehenge
९. Drive a motorcycle on the Great Wall of China
१०. Go on a Safari
११. Visit the Taj Mahal
१२. Sit on the Great Egyptian Pyramids
१३. Find the Joy in your life

तो बोळा नेमका कोलच्या हाती येतो. तो ती यादी वाचतो आणि त्याला ती कल्पना भयंकर आवडते. कोल कार्टर ला त्या यादीविषयी विचारतो, त्यांची एक उत्तेजित भावनापूर्ण चर्चा होते आणि दोघांचे ठरते, की आपण ही बकेट लिस्ट पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करायचा. कार्टरची बायको या सगळ्याला खूप विरोध करते. पण कार्टर तिला म्हणतो, "मी माझं सगळं आयुष्य कारच्या उघडलेल्या बॉनेट खाली दुरुस्ती करत काढलं. कुटुंबाप्रती सर्व जबाबदाऱ्या प्रेमाने निभावल्या. आता मला माझ्यासाठी म्हणून काही क्षण जगायचे आहेत. मला अडवू नकोस."

मी विचार करत होतो, आपण स्वतःसाठी खरंच किती जगतो? कायम जबाबदाऱ्या, रोजच्या जगण्यातली आव्हानं, मुलांचं मोठं होणं, पालकांचं दुसरं बालपण/ आजारपण, गृहकर्ज चुकवणे या आणि अशा असंख्य व्यवधानात आपलं आयुष्य कसं सरलं हे लक्षातही येत नाही. आपल्या मनातल्या काही इच्छा तरी, मरणाच्या दारात असताना पूर्ण करण्याची तयारी करण्यासाठी मन खंबीर असावं लागतं महाराजा! मला तर म्हणायचं आहे की मरणाच्या दारातच कशाला असं मन खंबीर करावं? एरवी देखील करावं कधी तरी ५ वर्षातून एकदा. आणि दरच वेळी काही महागडी टूर केली पाहिजे असं नाही. काही नाही तर निदान कासच्या पठारावर उमलणारा रानफुलांचा महोत्सव तरी बघावा एकदा डोळे भरून. कुठलेही बुकिंग न करता काशी यात्रा करून यावी. शेतात जाऊन कुणाच्या तरी मस्त मातीत हात घालावेत, भाकऱ्या भाजाव्यात चुलीवर, किंवा थोडा वेळ घालवावा एखाद्या hospice home मध्ये मरणासन्न लोकांचे अखेरचे बोल ऐकण्यात. करतो का आपण असं काही? का नाही करत? हे माझे मला 'बकेट लिस्ट' मुळे पडलेले प्रश्न.

मग निघतात दोघं सफरीला. स्काय डायविंग करतात, ताज महाल, चीनची भिंत, नेपाळ मधून हिमालय, इजिप्तचे पिरॅमीड, टांझानियाचे सिंह अभयारण्य असं आणि बरंच काही. इजिप्त मध्ये त्यांची चर्चा होते 'ममी'विषयी. कार्टर कोल ला विचारतो, की तुला या ममी संस्कृती विषयी काही माहिती आहे का? कार्टर ने या वेळी विचारलेले दोन प्रश्न माझ्या मनात घट्ट रुतून बसले आहेत. अगदी माधामाशीची नांगी त्वचेत रुतून बसते ना, तसे. खाली दिलेत.

Carter Chambers to Edward, (of the two questions asked of the dead by the gods at the entrance to heaven):

1. Have you found joy in your life?
2. Has your life brought joy to others?

एक: तुम्हाला तुमच्या जीवनात आनंद मिळाला का?
दोन: तुम्ही आयुष्यात इतरांना आनंद देऊ शकलात का?

खूप खूप महत्वाचे प्रश्न आहेत हे. वरकरणी सोप्पे वाटतात. पण अर्थगर्भ आहेत. विचार करायला लावणारे आहेत. मी परवापासून गढलो आहे त्यातच. मी ठरवलं आहे की जेव्हा केव्हा माझी 'बादली लाथाडण्याची' वेळ येईल, तेव्हा मी स्वतःला हे दोन प्रश्न विचारेन. त्यांची उत्तरे ठाम, स्पष्ट, आत्मविश्वासपूर्ण हो अशी यायची असतील तर आज, आत्ता पासून सुरुवात करायला हवी. त्यासाठी मला माझी बकेट लिस्ट अर्थात मृत्यूपूर्व डोहाळे यादी करायला हवी. आणि नुसती करून उपयोग नाही, ती अंमलात सुद्धा आणायला हवी.

चित्रपटात पुढे बरंच काही घडतं. दोघे मिळून ती लिस्ट पूर्ण करतात.कार्टर चा कर्करोग मेंदूत पसरतो आणि त्याचे निधन होते. पण मृत्युपूर्वी तो कोल च्या मनातली त्याच्या मुलीविषयी असलेली अढी दूर व्हावी या विषयीची बीजे रोवतो. नंतर कोलचे देखील निधन होते. पण मरणापूर्वी त्याचे आणि त्याच्या लेकीचे मनोमीलन होते. तो त्याच्या नातीचा पापा घेतो आणि बकेट लिस्ट मधली Kiss the most beautiful girl in the world ही गोष्ट पूर्ण करतो.

हा चित्रपट बघाच आणि तुमचीही बकेट लिस्ट बनवाच. आणि, ती पूर्ण करण्याचा सर्वतोपरी प्रयत्न करा.

*एका तरी माणसाला 'बकेट लिस्ट' करायला उद्युक्त करेन, ही गोष्ट मी माझ्या 'बकेट लिस्ट' मध्ये लिहिली आहे!*