यूह नीड ए सायकिअ‍ॅट्रीस्ट !

पण लोकल ट्रेन मधे लटकून प्रवास करा / केला तरी चालेल असे भारतीय रेल्वे अजिबात म्हणत नाही. तेव्हा राष्ट्रीय संपत्ती नागरिकांचा जीव घेते वगैरे अतिरंजित बोलाययची काहीही गरज नाही.
>>>>

मी लोकांनी पाय सीटवर ठेवायचे समर्थन करत आहे आणि तुम्ही ट्रेनमधून पडून लोकं मरताहेत याबाबत सरकारचा काही दोष नाही याचे समर्थन करत आहात

मान्य असेल तर ठिक अन्यथा सविस्तर लिहितो. सध्या मोबाईलवरच असल्याने कमीत कमी लिहायचा प्रयत्न.

अरे मुग्धटली तिने लिहिले तर लिहिले पण तुम्ही कशाला रीपीट करत आहात.. आता मलाही इमॅजिन होऊ राहिलेय की मी ट्रेन मध्ये लेंगा बनियानवर बसून ब्रश करतोय, खिडकीतून डोकावून पचापच चुळा भरतोय, पाणी उडून मागे गेल्याने तिथून एक जण शिव्या घालतोय, आणि मी तोंडात पाण्याची चुळणी भरलेल्या अवस्थेतच त्याला ऊं ऊं करून हातानेच सॉरी बोलतोय.. डिजगस्टींग.. असा नाहीये मी

अंजू हो. ते अनवाणी योग्यच आहे. पण तेवढेच जरा मला लिहिताना राजकुमारचा फील येतो, आप के नंगे पाव इस जमी पे मत रखिये. मैले हो जायेंगे. इसलिये सीट पे रखिये

एक प्रश्न विचारतो सर्वांना - आतापर्यंत या चर्चेत भाग घेतलेल्या सर्वांनी उत्तर द्या हं

लांबच्या पल्ल्याच्या गाड्या जिथे झोपायची सोय असते. तिथे पायांनी सीट खराब होत नाहीत का? वरच्या सीटवर जाणारे तर खालच्या सीटवर पाय देऊनच चढतात. तसेच झोपतानाही पाय सीटवर ठेवला जातोच. कोणी भिंतीला तंगड्या लावून नाही झोपत. मग अश्यावेळी काय ?

वर्षू, अहो एसी फर्स्टक्लासमध्ये असतात अंथरूण पांघरूण. नॉन एसी स्लीपरमध्ये नसतात. काहीवेळा पैसे देऊन मिळतात ती गोष्ट वेगळी. किंवा काही जण घरून घेऊन येतात. अन्यथा लोकं तश्याच तंगड्या पसरतात. आणि हो शिडी अशी नसते. साईडला दांड्या असतात ज्या फार कमी वापरल्या जातात. खालच्या सीटवर आपलाच माणूस असेल तर वापरल्याही जात नाहीत. थोडक्यात आपले घरच आहे अश्या पद्धतीनेच तेव्हा लोकांचा वावर असतो.
आणि हो, जनरलमध्ये तर विचारूच नका. तिथे वरच्या सीटवर कोणाचे झोपायचे रिझर्वेशन नसल्याने तिथे पाय ठेवूनच लोक बसलेले असतात

इथे माझे तेच खरे खोटे असे काही नाही. आपण विविध पैलूंवर चर्चा करत आहोत.

ऋ अरे, हे म्हणजे हा कचरा टाकतोय रस्त्यात तर मी का नको असं झालय
>>>>>>

नाही मनीमोहोर. हे एक्चुअली तसे नाहीये. म्हणजे तो करतो तर मी का नाही असे नाही म्हणत आहे मी. .. तर तिथे चालते तर इथे का नाही असे म्हणत आहे. हा एक बघण्याचा द्रुष्टीकोण आहे. लोकल ट्रेन फक्त बसण्यासाठी असतात आणि तिथे झोपायची सोय नसते त्यामुळे तिथे पाय पसरणे आपण चुकीचे समजतो. पण तेच लांब पल्ल्याच्या ट्रेन झोपायसाठी असल्याने तिथे पाय पसरताना सीट खराब होईल का हा विचार मनात येतच नाही. जे साहजिकच आहे. पण प्रत्यक्षात तिथेही सीट तेवढीच खराब होते जेवढी लोकलमध्ये पाय पसरल्याने. पण ती तशी वापरली जाणारच हे सर्वांनीच गृहीत धरले असते.

इथे कोणाच्या दैवी भावना दुखवायचा हेतू नाही पण स्थळकाळानुसार आपले विचार कसे बदलतात याचे आणखी एक उदाहरण देतो. बरेच मंदीरात आपण पाहतो की दर्शनाला आलेले भाविक तिथे जमिनीवरच मांड्या वगैरे घालून बसतात. त्या जमिनीवर कित्येक जण अनवाणीच नाही तर मोजे घातलेले पायांनीही फिरत असतात. पण तेव्हा तो कुठलाही विचार न करता तिथे बसतातच लोकं

अजून एक गंमतीशीर उदाहरण म्हणजे मला शाळेत असताना बाईंनी कितीवेळा बाकावर उभे केले असेल याची गिणती नाही. मग चुकीची शिस्त शाळेतूनच लागली असे म्हणायचे का

सीमंतिनी अपेक्षित शंका. मी आधीच्या पोस्टमध्येच सविस्तर लिहिणार होतो. पण शंकानिरसन करायचे समाधान/पुण्य मला गमवायचे नव्हते.

आमच्याकडे रोटेशन पॉलिसी होती. दररोज एकेक बाक पुढे सरकायचे. किंवा काही वेळा मागच्याला दिसणार नाही म्हणून मला सर्वात शेवटच्या बाकावर उभे केले जायचे आणि तेथील मुलाला माझ्या जागेवर तात्पुरते बसवले जायचे. पिरीअड संपला की तो आपल्या जागी परत जिथे मी चक्क अर्धा तास उभा असायचो. तसेच त्याला जागा साफ करून द्यावी अशीही काही तरतूद नसायची वा त्याचीही तशी काही मागणी नसायचीम् कारण लहानपणी आपली मनेच साफ असतात

अवांतर - तसेच आणखी एक गंमतीशीर नियम होता. एका बाकावर तीन जण बसायचे ते असे की दोन मुलांच्या मध्ये एक मुलगी आणि दोन मुलींच्या मध्ये एक मुलगा बसणार. त्यातही खोडकर आणि मस्तीखोर मुलगा दोन मुलींच्या मध्ये बसणार या उपनियमाला अनुसरून माझ्या बाजूला दोन मुली बसायच्या आणि मी कंबरेवर हात ठेवून मध्ये बाकावर उभा. शालेय जीवनाच्या आठवणीतील मनावर कोरले गेलेले एक स्वर्गीय अन विलोभनीय द्रुष्य