एअर रायफल शुटींग (माहिती हवी आहे)

चांगला धागा..

छान माहिती दिलीत, बागुलबुवा

तुमच्याकडची माहिती लिहा बरं आता.......

आणि बंदूक काढा आता शमीच्या झाडावरुन.

तेजस्विनी सावंत इज गुड.
युज्ड टु नो हर ऑन मराठी चॅटरूम इन याहू. भारी शूटर आहे ती.

अरे वा!!
मस्त आहे माहिती.

सावंत बाई लै भारी निशाणेबाज हैत. होऊन जाउ द्या.

कोणी पाहिल्या न पाहिल्याने काय फरक पडतो ? पण मला हा अनुभव ड्रायव्हिंगच्या वेळी आला होता.

डॉक्यूमेन्ट मेल करतो सगळे. ईमेल आयडी टाका इथेच.

पण एक गोष्ट लक्षात ठेवा. टेक्निक हे फक्त पर्फॉर्मन्स उंचावण्यासाठी. बेसिक म्हणजे तूम्ही बंदूक आणि टार्गेट.

अरे व्वा... मस्त बाफ...

माझी गोळीबार करायची सुरुवात लहानपणीच झाली. बाबांची डायना ची ०.१७७ बोअर लाईट एअरगन होती त्यानी ते दर रविवारी व्हरांड्यात प्रॅक्टिस करायचे, तिसरी-चौथीत असताना मी पण जॉईन झालो. हळू हळू चांगला नेम बसायला लागला.
मग एकदा शिवाजी मंदिरवर झालेल्या काँपिटिशनमधे भाग घेतला. लोकांच्या सीओटू रायफल्स च्या तुलनेत माझी डायना फारच कमजोर ठरली. तिथेच भेटलेला गनमार्क आर्मरीवाला मला म्हणाला की सर्व्हिसिंग आणि स्प्रिंग चेंज करून देतो, मस्त फायर करेल.
सुमारे वर्षभर गन त्याच्याकडे होती. स्प्रिंग मिळाली नाही, अमकीकडे पाठवलिये वगरे करत त्यानी भरपूर वेळ खाल्ला अन शेवटी नाही जमत म्हणून गन परत दिली. त्यात त्याची नेम धरायची व्ही नॉच हरवली अन स्प्रिंग ची आणखीन वाट लाऊन ठेवली.

पुढे मी ब्लँका ची एक ०.१७७ बोअर पिस्टल घेतली (वजन अन शेपवर भाळून).

त्यात ८ बॉलबेअरिंग्स किंवा एक छरा बसायचा. यानी गच्चीवर भरपूर गोळीबार केला. गेल्याच महिन्यात त्याची लॉकिंग पिन तुटली. संपूर्ण गन कास्ट केलेली असल्यानी रिपेअर होणं अवघड आहे.

आता परत नवी गन्/पिस्टल घ्यायचं मनात आहे, पण ते बंगलोरातून कायमचा पुण्याला येईन तेंव्हाच.

एअर रिव्हॉल्वर वापरलं आहे का कुणी? काही अनुभव?

पुढे मी ब्लँका ची एक ०.१७७ बोअर पिस्टल घेतली (वजन अन शेपवर भाळून).
कुठून अन केवढ्याला घेतली?

कॅम्पात वंडरलँड मधे एक आर्मरी आहे, तिथून १७००ला घेतली होती (२००६ मधे).

शेप, वजन, लोडिंग मेकॅनिझम, सेफ्टी लॉक वगैरे एकदम खर्‍याखुर्‍या पिस्टल सारखं आहे...

इथे बर्‍याचश्या air revolver pistols च्या किमती आणि वेगवेगळे ब्रँड दिलेत.

एकदम तोंपासू आहे. नेक्ष्ट टाईम तिथे गेलो की नक्की घेणार!
धन्यवाद. @ अँकी

आंग्रे साहेब, धन्यवाद, पण ते फिरंगी पान आहे. आम्हा घाटी लोकांच्या कामाचे नाही
(तुम्ही येणार का घेउन नेक्ष्ट टाईम येताना?)

निवान्त पाटिल, रायफल चा नेम सेन्टर च्या थोडा खाली धरा. आणि त्रिगर दाबा. जर्क बसुन नेमक सेन्टर ला नेम लागतो. प्रयत्न करुन पाहा.फक्त हाताचे कम्पन होउ देउ नका.

एकदम तोंपासू आहे.
>>>>
हेच... अगदी हेच्च झालं होतं मला... (आणि हेच्च होणं अपेक्षित होतं फोटो टाकला तेंव्हा...)
म्हणून तर हजार-बाराशेला असलेली ७००-७५०फु/से वाली साधी एअर पिस्टल्स न घेता ही ४५० फु/से वाली घेतली...

बर्‍याचजणान्नी महत्वाचे सान्गितले आहेच, मी पण काहि मोजके सान्गू पहातो
१. माझ्याकडे १९८८ मधे ईन्डियन ह्युम पाईप कम्पनीची एअर गन होती. (म्हणजे अजुनही आहे पण बिघडलेल्या/गन्जलेल्या अवस्थेत )
२. गन मधे खराबी खास करुन आऊटलेट पाशी असेल, तर तुम्ही म्हणता तसा प्रोब्लेम येऊ शकेल, मात्र ते सुनिश्चित करण्यासाठी बागुलबुवाने सान्गितल्याप्रमाणे गन पक्क्या आधारावर ठेऊन (फिक्स करुन) शॉट्स मारुन बघुन मग ठरवावे लागेल, नॉर्मली असा डिफेक्ट असणे लाखात एखादवेळेसही अशक्य असते. हाताचे कंपन व हात हलणे, दोन्ही बाबी स्वतःस जाणवल्या नाहीत तरी होत असतात व नेम चूकतो.
३. श्वास नियन्त्रण अतिशय महत्वाचे, मात्र यास एक असा नियम नाही, कारण व्यक्तिव्यक्ति नुसार, किती श्वास किती वेळाकरता रोखून धरला तर थरथर थाम्बेल, वा वाढेल याचे गणित बदलत असते.
४. प्रत्येक गनची "सरळ रेषेतील" मारक क्षमतेचे अन्तर ठरलेले असते, व साधारणतः २५ फूटांपर्यन्त सरळ रेषेत फरक पडत नाही. मात्र त्यापुढे, दर फूट अन्तरागणीक टारगेट पर्यन्त पोचेस्तोवर छर्रा सूक्ष्म पणे पण निश्चितच गुरुत्वाकर्षणात सापडून खालच्या दिशेस वळतो. सबब, माशी अलिकडील व्ह्यु सेट करताना विशिष्ट भान बाळगावे लागते (ते भान इथे शब्दात सान्गणे अवघड होतय) तरी बघतो प्रयत्न करुन, पॉईण्ट (आय व्ह्यु) ए पाशी तुमचा डोळा, बी म्हणजे माशी, टी म्हणजे टारगेट हे तिन बिन्दु एका रेषेत आले तर नेम अचूक लागेल पण टारगेट मारक क्षमतेच्या अन्तरात असले पाहिजे, जस जसे टारगेट मारक क्षमतेपेक्षा दर फुटागणीक जास्त अन्तरावर राहिल त्याप्रमाणे माशी तर बदलता येत नाही, पण डोळ्यापासच्या आयव्ह्यु चे सेटीन्ग असे केले जाते की जेणेकरुन वरील तिन्ही बाबी एका रेषेत दिसतील तर खर्‍या, पण प्रत्यक्षात ब्यारल काही अंश वर उचललेले असेल, जेणेकरुन गोळी सुटताना टारगेट पेक्षा वरील दिशेस सुटेल, अन्तरातील प्रवासादरम्यान गुरुत्वाकर्षणामुळे थोडी खाली येऊन नेमकी टारगेटला लागेल (व्हेलोसिटी की असाच कायसासा शब्द त्याला आहे.). स्थिर आधारावर गन ठेऊन याचे टेस्टीन्ग व सराव केल्यावर अचूक अन्दाज येऊ लागतो.
५. हाताची थरथर थाम्बविण्यासाठी मन एकाग्र करता येणे अत्यावश्यक आहे, मनातील सूक्ष्म विचारही रक्ताभिसरण वाढवुन थरथर निर्माण करतात ज्याचा विपरित परिणाम नेम साधण्यावर होतो.
६. शेवटच्या क्षणी ट्रिगर / खटका दाबताना नवशिक्याची बन्दुक हमखास हलते व ती डावीउजवीवरखाली अशी कुठेही असू शकते. याकरता, डाव्या हाताने गन खान्द्याच्या खोबणीत रोवुन चेपुन धरलेली असणे आवश्यक असते, मात्र इतकाच जोर लावलेला असावा की खटका दाबण्याच्या दाबामुळे गन हलू नये, हे प्रेशर सातत्याने ठेवुन चालत नाही, हात हलका करुन ऐनवेळी दाबून धरुन मिनिटासेकन्दाच्या काही भागात नेम धरुन खटका दाबणे हे समजुन उमजुन केलेल्या सरावानेच जमते.
आपणांस शुभेच्छा!
कोणे एके काळी मी ४५ फूटांवरुन एखाद इन्च व्यासाचा आपटबार फोडू शकायचो.

अ‍ॅन्की बरेच दिवसानी.
एवढे पिक्चरं बघुन तुला नेमबाजी करायला वेळ मिळत होता होय

पिस्तुल मस्त आहे.

इब्लिसरावबी लयीच शौकी माणुस हैत की.
सायेब भेटा पुण्यात आलात की..

लिम्बुची हातभर मोठी पोस्ट (नेहमीप्रमाणे) पण माहितीपुर्ण.

निवान्त, त्याकरताच हे वाक्य दिले आहे >>>>> हे प्रेशर सातत्याने ठेवुन चालत नाही, हात हलका करुन ऐनवेळी दाबून धरुन मिनिटासेकन्दाच्या काही भागात नेम धरुन खटका दाबणे हे समजुन उमजुन केलेल्या सरावानेच जमते. <<<
माझ्या पद्धतीत मी डाव्या हातात गन ब्यालन्स करुन धरायचो. ब्यालन्स केल्यानेही फरक पडतो.
तुम्ही जी बाब म्हणता आहात ती न होण्यासाठी नियमित व्यायाम व शॉट न मारताही बन्दुक एका हातात पेलुन हात सावकाश वर खाली करण्याचा व्यायाम उपयोगी पडतो.
दाबुन धरताना मसल्सवर ताण येऊन तसेच वाढीव रक्तपुरवठ्यामुळे थरथर वाढते. तरुण वयात हा प्रश्न तितकासा जाणवत नाही, पण वाढलेल्या वयात नक्कीच जाणवतो. सबब त्या त्या "पोझिशनचा" सराव हाच उपाय.

>>> अगदी हेच करायचो मी १० १० मिनटे. बंदुक धरुन उभे राहणे. <<<<
पण बघा बोवा, लोकं वेड्यात काढतात की बघा हा माणूस बन्दुक नुस्तीच हातात घेऊन उभारलाहे, लोकान्ना सिनेमातल्यासारखे ढिश्क्यान्व ढिश्न्क्याव अपेक्षित अस्ते!

अमेरिकेत राहणार्‍यांना इच्छा, आवड आणि रिक्रिएशनल परपजसाठी एअर रायफल शूटिंगची माहिती हवी असेल तर इथे आहे..
http://www.odcmp.com/

बॉल आणि छरा यात नेम बसायला काही फरक पडतो का?

ऑफकोर्स पडतो.
छरा जास्त नीट जाईल, बॉल नाही.

रायफल हा शब्द नळीच्या आतून असलेल्या 'आट्यां'साठी आहे. पाईपच्या जॉईंटला आतून आटे पाडलेले असतात, तसे रायफलिंग म्हणजे बंदुकीच्या नळीला आतून केलेले असते.
यामुळे तो छरा (बाहेरून रेघा असतात बघा त्यावर, त्या रायफलिंग सोबत फिरतात) स्वत:भोवती फिरत मग उडतो. यामुळे it flies true. म्हणजे जास्त सरळ रेषेत प्रवास करतो.

बॉलवाल्या पिस्तुलीला आतून रायफलिंग नसणार. (बहुतेक पिस्तुलिंना नसतेच)

मराठीत छर्र्यालाच बॉल म्हन्तो आपन

अ‍ॅन्क्या, बघू का ट्राय करुन तूझं पिस्तूल रीपेयर करता येतं का ते ? दिसतय बाकी लपलप.

एअर रीव्हॉल्वर्स ? इथे कुठे मिळतात ? रीव्हॉल्व्हर ला रीव्हॉल्व्हींग चेंबर असतो ना ? मग एअर पिस्तूलात जर तसं असलं तर सीओटू वर ऑपरेट करावी लागेल, किंवा प्रत्येक वेळी सेप्रेट लोड करावी लागेल. रीव्हॉल्व्हरमध्ये नवीन गोळी जागेवर येण्यासाठी ट्रीगरची रीटर्न अ‍ॅक्शन वापरली जाते. ऑटोमॅटीकमध्ये हेच काम गोळीतल्या दारुच्या स्फोटाने केले जाते.

निवांता, अजिबात फसला नाहीयेस. डोन्टच वरी. बादवे ट्रीगर लूज करुन मिळतो कारागीराकडून पण सांभाळून हाताळावी लागते मग गन.

इब्लीस ते ठासणीच्या बंदूकींच्या बाबतीत. मराठीत छर्‍र्याला पेलेटस् म्हणतात

लिंबूदा, तुमची पोस्ट वाचूनच दमलो. त्यावेळी हातात बंदूक घेतली असती तर वजन पेलायची प्रॅक्टीस झाली असती.

बर्‍याच दिवसांनी माशी, घोडा आणि कुत्रा आठवले

हेहेहे. आमच्याकडे बॉल्स आहेत. पेलेट्स नाहीत

ढिश्क्यांव! (इब्लिस)

http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/16614912.cms