लेकुरवाळे

फणस खाल्ल्यावर पाणी पिउ नये. आमच्याकडे (कोकणात) फणसाबरोबर खोबरं खाल्लं जातं.

>>>कापा फणस असेल तर त्याचे काटे मोठे असतात व बोथट. बरक्याचे काटे टोकदार व छोटे असतात. एक ढोबळ अन>>><<
बरोबर.

कापा फणसावर पाणी पिवू नये.!
बरका खाल्ला की प्याले तर चालते. थोडा गूळ टाकून पाणी प्यावे.

अगो, अगदी ग. माझ्याही मनात असंच काहीसं आलं होतं.

आमच्या शेजारच्यांनी त्यांच्या दिवंगत मुलाच्या स्मरणार्थ बकुळीचं झाड लावलं. २३ वर्षात त्याला एकही फूल आलं नाही. ते आजी-आजोबा गेले. बकुळीचं झाड नुसतंच वाढलं उंच आणि तिरकं होऊन मागच्या बंगल्याच्या आउटहाउसवर झुकलं. झाड किडीनं पोखरलंही जायला लागलं होतं शेवटी आजोबांच्या मुलीला विचारून ते तोडावं लागलं.

लेकूरवाळे!!! >>> नंदिनी खूपच मस्त आमची पण एक आठवण...

लहान भावाने १०-१२ वर्षाचा असताना अमुलच्या रिकाम्या डब्यात आंब्याचा बाटा ठेवून त्याची माती-पाणी टाकून जोपासना सुरू केली... रोप थोडं मोठं झाल्यावर त्याला दारा समोरील जास्वंदीच्या कुशीत नेऊन ठेवले... कोंबड्यांचा त्रास होऊ नये म्हणून आंब्याच्या रोपाला तारेचे कुंपण घातलं... तिन वर्षात रोप पुरुषभर उंच झाल्यावर त्याला फांद्या फुटू लागल्या पण खोड म्हणावं तस जोर धरत नव्हतं... म्हणून मामाने चप्पल बांधली... त्यानंतर दोन एक वर्षात झाडाने चांगला जोर धरला... झाडावर कावळे, चिमण्यां सोबत बुलबुलचाही संचार असतो... फार मस्त वाट्टं... तसंच गेल्या सात्-आठ वर्षांपासून आंबा चाखायला मिळतोय...

या दिवाळी नंतर रिडेव्हलपमेन्टच्या नावाखाली झाडावर कुर्‍हाडं फिरणार...

नंदिनी - खूपच छान! मला इथल्या थंडीत तुळस, कढीपत्ताही जगवणे जमत नाही. पण माझ्या काही मैत्रिणींनी मात्र अगदी मोगरा, ब्रह्मकमळ ही वाढवलय घरात कुंडीत. माझ्या सासुबाईंच्या हातातही जादू होती. some people have green fingers! त्यांचाही असाच जीव होता बागेवर. बागेच्या काळजीने घराबाहेर कुठे जास्त राहायलाही नको वाटायचं त्यांना.

येल्कम ब्याक नंदिनी.

छान लिहिलयस, त्या दरदरुन फुटलेल्या मोहोराबद्दल अगदी अगदी.

आजच सकाळी आलो गावावरुन, सासूने बाग फुलवलीये, मोठ्ठीच्या मोठ्ठी कलिंगडं लगडलीयेत आणि फुलं तर वेडी फुललीयेत.

कोणी अंधश्रद्ध म्हणायचं तर म्हणा खुशाल, पण माझा संपूर्ण आणि मनापासून विश्वास आहे. झाडाला फळाफुलायला वेळ यावीच लागते. झाड लावणार्‍याच्या आजूबाजूंच्यांच्या भावभावनांचा, झाडावर परीणाम होतोच. तुम्ही खुश असता तेव्हा तुमचू झाडही खुश असतात अगदी तुमच्या पाळीव प्राण्यांसारखीच.

का कोण जाणे पण मला वाटतय, शेजार्‍यांनी तोडल्यामुळे दुखावला गेला होता तो फणस. घरातल्यांच्या प्रेमाने परत खुशालला.

नंदे महिन्याभरात एक रत्नागिरी ट्रीप नक्की आहे..

तेव्हा झाले असतील तर पुण्यातल्या पब्लिकसाठी फणस घेऊन येण्यात येतील..

>>झाड लावणार्‍याच्या आजूबाजूंच्यांच्या भावभावनांचा, झाडावर परीणाम होतोच. तुम्ही खुश असता तेव्हा तुमचू झाडही खुश असतात अगदी तुमच्या पाळीव प्राण्यांसारखीच.<< खरेय.

कोकणात हे उपाय करतात असे मीही चर्चेत एकलेले गावच्या की झाडाला फळं यावी म्हणून,
चप्पल बांधणे,करवंटी बांधणे, शेण थापणे खोडाला, दृष्ट काढणे.

मस्त लेख आणि फणस पण!

..भारीच विषय घेतलाय लिहायला. आमच्या अंगणातही सेम किस्सा आहे. फक्त हिरो बदललाय. फणसाऐवजी सोनचाफा...:) ता.क. - घरात हौशी नि पेशन्स असणारी मंडळी असतील तर गरे तळायला घ्या.

छान

झकाऽस तपच्चर्या फणसाला लागली जनु...

कोणी पुण्याला येणार असेल तर आम्हालाही पाठवा फणस :प

खरं तर आमची बाग म्हणून प्र.चि. टाकायला हरकत नाही. केम??

मस्त लिहीलंय..

मस्त

नंदिनी,
तुझी आई क्यूट आहे.

केळबाईचं डोहाळजेवण म्हणजे हाईट्ट आहे

अतिशय सुंदर. खूप आवडला. छानच लिहीतेस तु !!!

सुरेख लेख!

फार सुंदर लेख.