बाप.

आरजात ,काकविळ हे शब्द पहिल्यांदाच वाचले.
चटका लावून गेली कविता.

सगळे सा॑गतात म्हणून नाही ! खरच आवडीली कविता !

देवघराच्या तुळईला टेकून उभा हसतोस आजही...
पोरगं मोठ्ठं झालं म्हणत

इथेच जिंकलस रे भाउ. पूर्ण कविताच मस्त उतरली आहे. सही. खरच चटका लावून गेली कविता

निवडक १०.
नो डाऊट!

कितीदा वाचली तरी तितकीच आर्त..

एव्हाना तिचा थरथरता हात
पदर घेऊन पुसतो माझा कढ...
आणि मी वळतो,
तूच दिलेल्या पोटासाठी!!

मयुरेश, खुपच छान !

सुरेख कविता !

<<आजही चार घास तुझ्या नावाचे काढते ती काकविळ भरून...
आणि मी निरखतो कावळे तुझ्या चेहरयाचा शोध घेत...<<< अगदी अगदी...

माझ्याही निवडक १० त!

माझ्याही निवडक १० त!

मयुरेश, ही तुझ्या सर्वोत्कृष्ट कलाकृतींपैकी एक आहे.
पु.ले.शु.

काळजापर्यंत भिडली.

मग तिच्या पायाला हात लावला की
सरावाची किण-किणहि ऐकू येत नाही...>>>> जबरी कविता.

आतपर्यंत भिडली.

मनाला चटका लावते ही कविता.... डोळ्यांसमोर चित्र उभे ठाकते आणि घशात आपसूक एक आवंढा दाटतो!

फार छान शब्दात मांडली आहे कविता. अगदी नेमक्या भावना उतरल्या आहेत ..........

अप्रतीम कविता

सुरेख कविता.. कविता विभागातली चक्कर सार्थकी लागली

मी थोडंसं सुचवू का?
त्या दुसर्‍या वाक्यात उभा नंतर एक स्वल्पविराम टाकाल का?
नाहीच.. नंतर तुम्ही वापरलेलं चिन्ह : हे बदलायला हवंय असं वाटलं. माझं व्याकरण खूप चांगलं नाही त्यामुळे कदाचित तुम्हीच ठरवू शकाल.

मला खाली लिहीलेल्या शब्दांचे अर्थ नाही कळलेत
आरजात? - आरज?
काकविळ
पाडा

कविता भिडली

अप्रतिम...

शब्दच नाहीत...

गहिवर आणणारी कविता...

......

छान. भिडणारी. मला माझी 'बाबा आहेत ना' आठवली. मित्रा, 'हृदयातले हृदयी घातले' अशी अवस्था झालीय वाचून. असेच मनापासून लिहीत रहा.

(पुणेरी) अशक्य आहे, मयुरेश काय बोलावं सुचत नाहीये खूप सुंदर कविता.

अरे काय रे हे. काळीज पिळवटून टाकलेस. बाकी काही उरलेच नाही म्हणायला.

वडिलांच्या जाण्याचे दु:ख इतक्या समर्थपणे उतरलंय की शब्द्च सुचत नाहीत तुमच्या कवितेचं कौतुक करायला.