अमानवीय...? - ३

एका गावात एक जुना वाडा होता. लोक म्हणायचे की तिथे भूत आहे, म्हणून कोणीही रात्री तिकडे जात नसे.

एकदा गावातला एक माणूस धाडस करून रात्री त्या वाड्यात गेला. आत पूर्ण अंधार होता. अचानक त्याला वरच्या मजल्यावर पावलांचा आवाज ऐकू आला… टक… टक… टक…

तो घाबरत घाबरत वर गेला. आवाज जिथून येत होता तिथे पोहोचला… पण तिथे कोणीच नव्हतं.

तो परत खाली आला, तेवढ्यात मागून पुन्हा आवाज आला.
तो वळून पाहतो तर… खिडकी हलत होती.

सकाळी कळलं —
रात्री जोराचा वारा होता, त्यामुळे खिडकी आपटत होती.

तेव्हापासून गावात एकच म्हण झाली —
“कधी कधी भूत नसतं… भीतीच भूत बनते.”

चपखल हो लेखकजी
आता जर का अनामिका हा आयडी परत येऊन ईथे त्याच्या स्टोऱ्या सांगायला लागला तर मी इकडे लिहायचा बंद होईन. ते शक्य नसेल तर ज्यांनी त्या आयडीची त्यावेळी चेष्टा उडवली होती त्यांनी माफी मागावी.

तर मी आज तुम्हाला एक सत्य घटना सांगणार आहे. ही घटना माझ्या मित्रासोबत घडली. तर माझा मित्र एका शहरात जॉबसाठी गेला. तो जिथे राहायचा ती सात मजली बिल्डिंग होती. त्याचा शेजारी एक हॉटेल मालक होता. हॉटेलवाला आणि त्याची चांगली मैत्री जमली. हॉटेलवाला त्याला रोज काही ना काही घेऊन यायचा. पुलाव, बिर्याणी, रोटी भाजी असे पदार्थ आणायचा. मित्र खुश होता. एकदा मला भेटला तेव्हा माझ्या लक्षात आलं की हा खूपच अशक्त झाला आहे. मी विचारलं काय रे जेवण वैगरे मिळत नाही का? तर त्याने मला हॉटेलवाल्याची गोष्ट सांगितली. मला संशय आला बोललो हॉटेलचं खाऊन हा एव्हडा बारीक कसा झाला. सहज कुतूहल म्हणून मी त्याच्या रूमवर गेलो. रात्र झाली होती आणि हॉटेलवाला अजून आला नव्हता. थोड्या वेळाने दारावर थाप पडली. दरवाजा उघडला तर बाहेर हॉटेलवाला. त्याने मला रूमवर येताना पाहिलं आणि त्या हुशार मालकाने मस्त फिश फ्राय आणि मटनाचा बेत आखला होता. सगळ्या गोष्टी येताना घेऊन आला होता. त्या जेवणाची चव खूपच अप्रतिम होती. मालकाचं कौतुक करत विषय काढला की हे असं भारी जेवण जेऊन माझा मित्र बारीक कसा झाला तर तो बोलला की अरे हा इथे जेवतो पण दिवसभर कंपनीत बॉसला घाबरून राहतो त्यामुळे खातो ते अंगाला लागत नाही. तेव्हा कुठे खरी गोष्ट समजली. मी बोललो असं आहे होय मला वाटलं तुम्ही भूत बित आहात आणि याला राख नाहीतर माती खायला देताय म्हणून हा बारीक झाला. तर अचानक तो सीरियस झाला लाईट गेली जोरजोरात हसायला लागला आणि भेसूर आवाजात बोलला पाय बघ माझे. आम्ही दोघे घाबरलो ईतक्यात लाईट आली बघतोय तर पाय सरळच होते. तो म्हणाला चेष्टा केली रे. मग काय एकच हाशा पिकला आणि परत एकमेकांना टाळ्या देत पार्टी सुरू झाली.

मानवमामा हो असू शकतं कारण त्या मित्राच्या घरी cctv कॅमेरा होता. दुसऱ्या दिवशी सहज रेकॉर्डिंग बघायला घेतली तर आम्ही दोघेच होतो हॉटेल मालक दिसतच नव्हता. त्यातला एक प्रसंग तर खूपच भयानक होता, आम्हाला तो मालक कालथा घेऊन बिर्याणी वाढत होता तर त्या व्हिडिओत फक्त कालथाच दिसत होता तो माणूस दिसतच नव्हता आणि बिर्याणीच्या जागी दगड गोटे. तो व्हिडिओ बघून मित्राला घाम फुटला. सगळं सामान तिथेच टाकून तो पळत सुटला. खाली येऊन मागे बघतो तर मालक बाथरूमच्या पायपावरून उलटा उतरत त्याच्याच दिशेने येत होता. तो प्रसंग बघून त्याची बोबडीच वळली. त्या अवस्थेत पण तो पळत सुटला मागे मालक ‘अरे जाऊ नको रे मला तुझा लळा लागलाय’ असं ओरडत पाठलाग करत होता. मित्र अजून त्या धक्क्यातून सावरला नाही.