प्रामाणिकपणाचा एक तेजस्वी अनुभव

सुंदर आणि अगदी "इन्स्पायरिंग" व्हिडिओ लिंक, रेव्यु.

या पट्टीतील मला सर्वाधिक भावलेला प्रसंग म्हणजे तो ऑफिसरसारखा दिसणारा सुटबुटातील गृहस्थ गाडीतील एक जडशीळ बॅग उचलून घेण्यास त्या ड्रायव्हरला मदत करतो तो प्रसंग. सुरुवातीला मला वाटले की बॅग त्या गृहस्थाचीच असणार, पण तो तर तिथून चटकन निघूनही जातो.

खरच फे.बू. द्वारे सर्वत्र शेअर करण्याजोगी फित.

अशोक पाटील

छान आहे लिन्क. साधारण अशीच एक जाहिरातही पाहिल्याचे आठवते

मस्त आहे ती लिंक. मी शेअर केली.
तुमचा अनुभव वाचून फार छान वाटले

छान. (पर्स हरवली की होणारा मनस्ताप २ वेळा झेलला आहे. तरीही त्यानंतर २ वेळा पर्स पार्किंगलॉट मधे shopping-cart मधे विसरलेली आहे व तेव्हा अनामिक प्रामाणिक माणसांनी दुकानात दिल्याने परत मिळाली आहे).. माझे नाव 'पर्सहरवी' करावेसे वाटते केव्हाकेव्हा.

छान , तुमचे पाकिट तुम्हाला मिळाले.
अशी माणसं भेटली कि चांगुलपणा वरचा विश्वास द्रुढ होतो.

पुण्यात एकदा ओफिस मधे च माझे वॉलेट हरवले होते.खुप शोधले, नाही सापडले.दुसर्या दिवशी एन्ट्री जवळच सीक्युरिटीने परत दिले. 850रूपये सोडून बाकी कार्डस मिळाले. पैसे गेले त्याचे काही वाटलं नाही. पण म्हत्वाचे कार्डस मिळाले.
एकदा कोलेजला बसने जात असताना सैक च्या मागच्या कप्प्यातून वौलेट मारले गेले होते.350रू. होते, तेव्हा पैसे गेले म्हणून हळहळले होते.

छान अनुभव. खूप चांगल्या पद्धतीने लिहिला आहे. खूप कौतुक तुमचे असा चांगला अनुभव share केल्याबद्दल. अवतीभोवती अंधार दाटलेला असताना असे कवडसे कोठूनही मिळाले, तरी ते मनाच्या टिपकागदाने टिपून घेतले पाहिजेत, जपून ठेवले पाहिजेत. आपल्यालाही नवी ऊर्जा मिळते, चांगुलपणावरचा विश्वास दृढ होतो. आपल्या नवीन पिढीसमोर असे दाखले देऊन "सगळेच दीप मंदावले आता, "अशी परिस्थिती नाही आली अजून.. हे मांडू शकतो आपण.

क्ष वर्षांपूर्वी मला ट्रेनमधे एक वॅलेट सापडले होते.त्यात त्या बाईचा फर्स्ट्चा पास आणि ७००-८०० रुपये होते.त्या बाईची नी माझी तोंडओळख होती.ऑफिसमधे गेल्यावर,पासवर दिलेल्या नंबरवर मी बरेचदा कॉल केले.तो लँडलाईन नंबर तिच्या आईचा होता.मला खूप टेन्शन आले होते.कारण दुसर्‍या दिवसापासून मी रजेवर जाणार होते.अखेर ५.००च्या दरम्यान तिचा फोन आला की ती माझ्या स्टेशनवर भेटेल म्हणून.भेटल्यावर तिची वस्तू तिच्या सुपूर्द केली आणि मी सुटले.

२०११ साली असेच स्टेशनच्या आवारात ५०० रुपये मिळाले.मी उचलायला नको होते,पण कोण तरी शोधत आलेच तर देऊ म्हणून बरेच दिवस ठेवले.पण नंतर फ्रॅक्चर आणि इतर भानगडी निस्तरता माझे, मिळालेल्या रकमेच्या १५० पट रक्कम खर्च झाली.
३-४ वर्षांपूर्वी नवर्‍याला शिवनेरी बसमधे एक वॅलेट सापडले.त्याच्याशेजारी बसलेल्या मुलीचे होते.ती उतरुन गेली आणि थोड्या वेळाने याच्या लक्षात आले.घरी आल्यावर पाहिले तर ८-१० हजार आणि पॅनकार्डसकट इतर कार्डस होती.तिला एकेठिकाणी बोलावून ते सर्व दिले.

छान केलेत. त्या मुलीला किती आनंद झाला असेल ना..

मुलीला किती आनंद झाला असेल ना..>>>> तो असेल तो असेलही.पण आपल्याला सुटल्यासारखे वाटते.

किती सुंदर अनुभव.

मला तर फार वाईटच अनुभव आहेत. आमचे कित्येक मोबाईल (४ वेळा मिळून ६ मोबाईल) सामानासह गेले आहेत. दरवेळी मोबाईल स्विचऑफच झाले आहेत

मोबाईल सामानासह म्हणजे?
पाकिटात मोबाईल, सामान सगळं गेले काय?

म्हणजे कधी बॅग वा पर्स राहिली तर त्यात मोबाईलही असला की तो सुद्धा त्यासोबत गेल्यावर आपण मोबाईलवर कॉल करून बघतो. थोड्यावेळाने ज्याच्या हाती हा ऐवज पडतो तो मोबाईल स्विच ऑफ करून सगळा माल लंपास करतो

खूप छान वाटलं तुमचा अनुभव वाचून.