प्रामाणिकपणाचा एक तेजस्वी अनुभव

तुर्रमखान यांच्याशी सहमत,

नाव-नंबर देण्यामागे त्याचा नक्कीच काहीतरी स्वार्थ असावा,
कदाचित आपण मायबोलीवर त्याच्या नावाला प्रसिद्धी द्याल हा स्वार्थ असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही.. पण रेव्यू आपण त्याचा हा स्वार्थ ओळखून तसे केले नाही याबद्दल आपले अभिनंदन

असो, हल्लीच माझ्या बायकोचा फोन हरवला, थोड्याच वेळात तो योग्य व्यक्तीच्या हातात पडला आणि स्विचऑफ झाला.... जर तो अश्याच एखाद्या स्वार्थी मनुष्याच्या हाती पडला असता आणि मला परत मिळाला असता तर मी त्याचे नाव-नंबरच काय त्याच मोबाईलच्या कॅमेर्‍याने फोटोही काढला असता.... बिचारा या सर्वाला मुकला..

अत्यंत सुखद अनुभव अन् तो इथे वाटून घेतल्याबद्दल धन्यवाद.

आणि अहो रेव्यु, अभिषेक त्याचे म्हणणे उपहासाने म्हणत आहे.

अहो रेव्यु, अभिषेक त्याचे म्हणणे उपहासाने म्हणत आहे >>>>>> हर्पेन यांच्याशी सहमत

अरेरे... मी वाचण्याआधीच इथला मजकूर उडवला गेला
खरच इथल्या लोकांना कदर नाही... तुम्ही तो आपला मुक्तपीठला पाठवून द्या

रेव्यु, उडवू नका. सुखद बातमी. वाईट बातम्यांच्या पार्श्वभूमीवर दिलासा देणारी.
तर्कविसंगत आणि खोडसाळ पोस्ट्स कडे पूर्ण दुर्लक्ष करा. अशां चा हेतूच हा.

तुर्रमखान, तुमच्या अत्त्युच्च निकषांनुसार कुणीच सज्जन, प्रामाणिक नसणार. पण असे आहे की ज्या जगात आज काही लोक तुम्हाला मारून, तुमच्या खिशातले पैसे चोरून नेणारे लोक आहेत, तिथे अशी अपूर्ण का असेना थोडीशी चांगली वृत्ति दर्शवली तर त्याचे कौतुक केलेच पाहिजे.

धागा का उडवला ?

केवळ एका आयडीच्या पोस्टमुळे धागाच उडवला ! इतके संवेदनशील असणे बरे नव्हे.
असो. धागा आवडला होता.

लोग जब तुम्हारे बारें मे बोलने लगे, तो समझो तरक्की कर रहे हो....

जस्ट चिल... असं लोकं लिहितच असतात...

एकाच id ने तर तिरकस प्रतिसाद दिला. बाकी लोकांनी तर चांगलंच म्हंटलं होतं. तरी धागा का उडवला?
अभिषेक त्याचे म्हणणे उपहासाने म्हणत आहे.... सहमत.

मजकुर उडवायला नको होता.
आचरट एकतर्फी आक्षेपान्ची दखल घेऊ नये.

प्रतिसादातून काय विषय होता हे लक्षात आलं. सकारात्मक होता अनुभव.

<<ज्या प्रकारचे विक्षिप्त प्रतिसाद काही जणांकडून मिळाले ते याचे कारण आहे, इतर विचारवंतांचे मनःपूर्वक आभार.>>

तुमच्याशी असहमत असलेले विक्षिप्त आणि सहमत असलेले विचारवंत काय....

मी पण आता रागवलो आणि रुसलो आहे. आमी नै जा....

मी पण आता माझे सगळे प्रतिसाद संपादीत करून, "प्रतिसाद देण्याचा मनस्ताप होत आहे" असं लिहीवं म्हणतोय.

@ रेव्यु,
मी तुम्हाला वेळीच तशी विपु केली होती की माझी पोस्ट उपहासात्मक होती म्हणून, तसेच खुसपट काढणार्‍यांकडे दुर्लक्ष करायला देखील सुचवले होते... तरीही आपण..

असो, आतापावेतो बरेच जणांनी हे वाचले असले, तरीही शक्य असल्यास आपण पुन्हा धागा पूर्ववत करावा.. अन्यथा एक चुकीचा पायंडा पडेल, कृपया

धागा का उडवला???? त्याचा नाव नंबर देण्यात इतकं काय मोठ्ठं ईश्यु होण्यासारख आहे????? चांगल्यामधे पण वाईट पणा का शोधत राहतात माणसं??? की कोणाचं चांगलं झालेलं किंवा बोल्लेलं आवडुन घ्यायची वृत्ती संपत चाल्लीये???

<<<< अलबत! मी स्वतः कितीतरी वेळा अशा वस्तू परत केल्या आहेत आणि माझं नाव आणि माहिती न सांगता. माझ्या विसरलेल्या/हरवलेल्या वस्तू परत करणार्‍याला मी काहिना काही पैसे दिलेत. काहींनी नाकारले पण कोणत्याही व्यक्तीचं नाव आणि फोन नंबर मी लिहून घेतला नाही. जी काही परत फेड करायची असेल तर तिथल्या तिथे. परत फेड करून घेण्याची अपेक्षाच नसेल तर वस्तू सापडलेली व्यक्ती फोन नंबर वगैरे देणार नाही.>>>>>

म्हणजे ज्याचे त्याचे उपकार तिथल्यातिथे संपवुन टाकायचे , त्याची झालेली ओळख तिथल्यातिथे मिटवुन टाकायची.....असा अलिप्त पणा ( मला इथे दुसरा सोबर शब्द सुचत नाहिये ) अंगी बाणायला वेळ लागेल......

चांगला अनुभव!

पण त्या तरुणाने त्याचं नाव आणि नंबर दिला नसता तर मला कौतुक वाटलं असतं.>>> तुर्रमखान पण यात त्याने पाकीट आणून दिले यापेक्षा त्यानंतर नाव आणि नंबर दिला, आणि तो ही मागितल्यावर, याला जास्त महत्त्व दिले जात आहे असे वाटत नाही का? दिलाच नसता तर आणखी कौतुक होते यात शंकाच नाही. पण यांनी तो मागितल्यावर दिला असेल तर एक स्वाभाविक प्रतिकियाही असू शकते. तेवढा बेनिफिट ऑफ डाउट द्यायला हरकत नाही (तुम्ही. मी मुळात शंकाच घेत नाहीये ). त्याने पैसेही नाकारले, हे ही महत्त्वाचे.

वाईट वागलो तर कोणाला कळायची अजिबात शक्यता नसताना जे चांगले वागतात त्यांच्याबद्दल नेहमीच आदर वाटतो मला.

आणि ते लहान मुलांबद्दल - लहान मुले केवळ गोग्गोड वगैरे दिसतात म्हणून त्यांना निरागस म्हणत नसावेत (त्यांचे पालक सहसा म्हणत असतील). मला वाटते स्वतःच्या गोष्टी दुसर्‍याला न देणे, आपल्या वस्तूंवर, पालकांवर दुसर्‍याने (अगदी सख्ख्या भावा-बहिणीनेही) हक्क दाखवलेले न आवडणे वगैरे चुकीचे आहे याची जाण त्यांना नसते म्हणून निरागस म्हणतात. त्यात इतक्या लहान मुलांच्या तशा वागण्याने कोणाला त्रास होण्याची शक्यता नगण्य असते. सहसा ते असे काही मागत नसतात जे आपण स्वतःहून खुशीने त्यांना देणार नाही. आता त्यांच्यापेक्षा लहान बाळालाही आपल्या आईने घेऊ नये वगैरे हट्ट केला तर आपण गोडीगुलाबीने त्यांना पटवतोच की.

याउलट मोठी माणसे जेव्हा तशी वागतात तेव्हा बहुतांश दुसर्‍याचे नुकसान असते म्हणून ती निरागस वगैरे वाटत नाहीत. हे आपले माझे मत.

(मागच्या पानावरची अश्विनीके ची पोस्टही आवडली).

@फारएंडः तुमचं म्हणणंही रास्तच आहे. पण ही एक छोटीशी घटणा होती आणि चांगला अनुभव होता. पाकीट परत मिळाल्याच्या आनंदात आणि एक्साईटमेंट मध्ये, "प्रामाणिकपणाचा एक तेजस्वी अनुभव", "भारतात अजूनही प्रामाणिकपणा हे एक जीवनमूल्य आहे" वगैरे जड वाक्य वाचून खुसपट काढली.

रेव्यु, लेख का काढलात?

"प्रामाणिकपणाचा एक तेजस्वी अनुभव", "भारतात अजूनही प्रामाणिकपणा हे एक जीवनमूल्य आहे" वगैरे जड वाक्य वाचून खुसपट काढली.>>>>>>असल्या खुसपटांना कशाला महत्त्व द्यायचे?

रेव्हू, मस्त आहे लेख. असे आदर्श ठरणारे अनुभव क्वचितच येतात म्हणून त्यांचं महत्त्व. मला शीर्षकही आवडलं.

नाव, नंबर न दिल्यानं नक्की काय प्रुव्ह झालं असतं ते लक्षात आलं नाही. पण असोच.

रेव्हू, असल्या खुळचट ऑब्जेक्शनना इग्नोरास्त्रानं नेस्तनाबूत करता येतं.

धन्यवाद रेव्यु!

रेव्यु, लेख आणि प्रतिक्रिया दोन्ही वाचल्या.

मलाही असाच अनुभव बार्सिलोना, स्पेनमध्ये आला होता. तो तर अचाट म्हणायला हवा, असाच होता. तिकडे आम्ही फिरायला गेलेलो होतो. युरोपात सहसा इंग्रजी फारशी कोणाला बोलता येत नाही. त्यामुळे अडचणी आल्या, तर पटकन मदत शोधणेही अवघडच असते. अशा पार्श्वभूमीवर कशी माहित नाही, माझ्याकडून मोठ्ठी चूक झाली. लोकल ट्रेनमध्ये माझ्या पर्सची चेन उघडी राहून त्यातले नवर्‍याचे पैशाचे पाकिट ट्रेनमध्ये अलगद कसे पडले, कोणास ठाऊक! पण ते पडलेले माझ्या लक्षातही आले नाही. नवर्‍याने मुद्दाम मला ते सांभाळायला दिले होते. कारण अशा पर्यटनस्थळी आणि विशेषतः बार्सिलोनात पाकिटमारी चालते, हे ऐकले होते. तर त्या पडलेल्या पाकिटाची काहीच कल्पना नसल्याने आम्ही ट्रेनमधून बाहेर पडून इलेव्हेटरने वरही आलो, तेंव्हा माझ्या पाठीवर थाप पडली. बघते, तर काय? एका तरुण मुलाने घाईघाईत येऊन ते पाकिट माझ्या हातात ठेवले आणि तितक्याच घाईघाईने तो पसारही झाला! काय झालेय, हे समजायच्या आणि त्याला थॅंक्यू म्हणण्याइतका वेळ मिळायच्या आतच तो निघून गेला!

हे पाकिट आमच्या हातात कसे आले, हे आमच्यासाठी एक मोठे कोडेच झाले होते. नेमके त्याने ट्रेनमध्ये पडतांना पाहिले, की कोणीतरी चोरतांना पाहून त्याच्या हातातून हिसकावून आम्हाला दिले, काही म्हणजे काही समजले नाही.. मात्र त्या अनोळखी ठिकाणी नवर्‍याचे लायसन्स वगैरे महत्त्वाचे जिन्नस असतांना हे पाकिट आम्हाला मिळाले नसते, तर आम्ही काय केले असते, ह्या विचारानेच अंगावर काटा उभा राहतो..

त्या भल्या मुलाने 'थँक्यू'साठीही न थांबता देवासारखी आमची केलेली मदत आयुष्यभर लक्षात राहिल. असे चांगले अनुभव जगायला बळ देतात. कितीही वाईट प्रतिक्रिया आल्या तरी ते शेअर करायचे थांबवू नयेत. उलट आवर्जून सांगावेत.

रेव्यू,
असे कुणि तथाकथित विक्षिप्त लिहीले म्हणून रागावू नका, उदास होऊ नका, (मायूस होऊ नका!) फार चांगला अनुभव लिहीलात.

तुर्रमखान धन्यवाद.

रेव्यू - एक थोडे अवांतर - आपल्याकडे अशा वेळेस कार्ड तात्पुरते ब्लॉक करता येत नाही का?

सानी | 29 July, 2013 - 04:52

रेव्यु, लेख आणि प्रतिक्रिया दोन्ही वाचल्या.

मलाही असाच अनुभव बार्सिलोना, स्पेनमध्ये आला होता.
>>

स्पेन २६ % बेरोजगारी. लकी आहेस.
बाकी असे प्रसंग जरुर शेअर करावेत. १००%