शब्द झाले मोती : ३
जवळजवळ १८ वर्षांनंतर मायबोलीवरती पुन्हा लिहायला आलो आहे...
मधल्या काळात लिहीत नव्हतो, असं नाही...
पण इथे नव्हतो.
“शब्द झाले मोती” लिहायला घेतलं, त्यालाही आता १०-११ वर्षे झाली.
“शब्द झाले मोती” म्हणजे मला जे वाटतं, तेव्हा जसं वाटतं, तसंच माझं मन मी लिहितो...
कुठलाही आडपडदा नाही.
डायरी जणू माझी...
आता मागे वळून पाहताना वाटतं,
माणूस तिशीतून चाळिशीकडे येताना किती स्थित्यंतरांतून जातो...
या भागात मात्र मला चाळिशीतल्या माझ्या मनाला उमटणारे भाव शब्दांत उतरवायचे आहेत.
जसं वाटेल, तसं लिहिणार आहे...
आज सकाळी सकाळीच पाऊस सुरू झाला.
सुर्य ढगांनी झाकोळला म्हणून सात वाजले तरी अंधारुन आलेले वातावरण झाले. पावसाची सुरुवातीची संथ रिपरिप आता वेग घेत आसने झाल्यानंतर विश्रामासाठी शरीर शिथिल झाले पण मन?ते पावसाच्या वाढणाऱ्या वेगासोबत धावायला लागले. आवडत्या/नावडत्या आठवणींभोवती फुलपाखरासारखे भिरभिरायला लागले.
अन् पावसातच अचानक एक सुर्यकिरणाची तिरीप आली. त्याचा परिणाम लगेच मनावरही झाला. मनाने खुदकन हसुन आठवणींच्या खजिण्यातील एक आठवण समोर सादर केली.
कविता हा आमचा प्रांत नव्हेच.
पण कोणे एके काळी आम्ही महा कष्टाने दोन चार कविता प्रसवल्या होत्या.
अर्थात मुक्तछंद.
त्यातिल एक:
नि:शब्द रात्र
भयाण भेसूर
अंधारात चाचपडत
शोधताहेत कुणी मोती।
आशेच्या डहाळीवर
वेडी पाखरं
वाट पहाताहेत
कोंबडा आरवण्याची॥