अलास्का!

जागतिक महिला दिनानिमित्त सोसायटीची पिकनिक मी arrange करतेय, तेव्हा आपल्याला कोणाला महिलांसाठी पिकनिक मध्ये खेळता येणारे खेळ माहिती असल्यास जरुर कळवावेत.

"बस एक चुप सी लगी है, नही उदास नही" सन्नाटा चित्रपटातल हे गाणं परवा अगदी अचानक पणे रंगोलीत ऐकायला मिळालं. रंगोलीत अधून मधून अजून ही बर्‍यापैकी जुनी हिंदी गाणी लावतात. कधी कधी अस अचानक ऐकायला मिळालेल आवडीच गाणं, मुद्दाम ठरवून ऐकलेल्या गाण्यांपेक्षाही जास्त आनंद देऊन जातं तसच काहीस झाल.

श्रद्धा

"श्रद्धा" या एका शब्दाचा आपण जेव्हा विचार करतो तेव्हा सगळ्यात आधी विचार येतो तो म्हणजे हि एक देव, संत, महात्मे झालच तर अगदी अलीकडल्या काळातले अमुक अमुक बाबा, तमुक तमुक माता यांच्याशी जवळीक साधणारी काहीतरी भानगड असावी असा.

पण मग श्रद्धा म्हणजे नेमक काय असाव ? श्रद्धा म्हणजे विश्वास का ? श्रद्धा म्हणजे एखाद्या व्यक्तीविषयी किवा वस्तूविषयी वाटणारी प्रेम किवा आपुलकीची भावना का? का भीती? का श्रद्धा म्हणजे देव या संकल्पनेविषयी वाटणारा आदर ? माझ्यामते श्रद्धा म्हणजे यापैकी काहीच नसाव.

पाऊस.. तुझा माझा
---------------------------

मुसळधार पाऊस..
गुलजारच्या सिनेमामधला
आपण उभे वळचणीला एका पडवीत
भिजायचं का ?
या प्रश्नावर तुझा नकार असणार..
माहीत असतं,.. मलाही नि तुलाही
पावसाने झालेली नजरबंदी, दमून जमिनीवर टेकलेलं आकाश..दिसू देत नाही..
त्या क्षितिजरेषेपाशी धरेला कुजबुजत दिलेलं वचन हिरवंगार होऊन फुलतं
नजर तुझ्या टिकलीपाशी स्थिरावते..नकळतच
या विश्वासाला मी ही जपलंय
खरंचच...!
कुठुनतरी गाण्याची लकेर हवेवर तरंगत येते
छोटीसी कहानी से.. बारीशों के पानी से... सारी वादी भर गयी
आणि मनात नाजूक घंटा किणकिणतात

तेव्हाही पाऊस असाच असतो.. मुसळधार

आश्विन पौर्णिमेची वाड्यात धूम असायची. सर्व 'ज्येष्ठ' मुला-मुलीना घरी आणि शेजारीपाजारी काही ना काही 'अश्विनी' मिळायची. दिवेलागणीच्यावेळी आम्ही सगळी 'नकटी' धाकटी दादा तायांच्या मागेमागे या घरातून त्या घरात, या वाड्यातून त्या वाड्यात...'अश्विनी' सुद्धा काय तर एखादी वही, पुस्तक, बिस्कीटचा पुडा असले काहीबाही.. सर्वात आधी घरी आई गौरीला ओवाळीत असे आणि हमखास एखादा ड्रेस 'अश्विनी' म्हणून देई. वाड्यातल्या अंधार्‍या खोल्यात निरांजनातल्या दिव्याने आई आणि बहिणीचा चेहरा उजळून निघे, उपडी मांडी घालून ईतर चिल्लर पार्टी तो सोहळा एकटक बघत बसायची... मग शेजारच्या दादा तायांना आई ओवाळी आणि छोटीशी भेट देई..

रोज सकाळी सात - साडेसातला आवरून उठून बाहेर पडणे व थोड्या अंतरावर असलेल्या हायवे वर जाऊन जी-२ बस पकडणे व आडीगुडी नाहीतर बिटीएम ऑफिसला पोहचणे हे रोजचे रुटिंग. दिवसभर कामे करून संध्याकाळी परत जी-२ पकडणे व परत इलेक्ट्रॉनिक सिटी कडे परत... येथे प्रत्येक बसला दोन दरवाजे आहेत, एक पुढील स्त्रियांसाठी राखीव व दुसरा मधला मोठा दरवाजा, जसा एअरपोर्ट वरील बसमध्ये असतो तसा, स्वयंचलित व त्या दरवाज्या पुढील ड्रायव्हर पर्यंतच्या सर्व सीट स्त्रियांसाठी राखीव. सकाळ सकाळी बसला आमच्या स्टॉपवर गर्दी नसते, बस तशी रिकामीच, थोडीफार माझ्या सारखी लवकर बाहेर पडणारी काही जणं सोडली तर, बसमध्ये शुकशुकाटच असतो.

शिशिरचे लग्न तर झाले. आता परत जाण्याची घाई करण्याचे कारण नव्हते. शिशिर आणि अ‍ॅनला कितीही बाता मारल्या तरी पुण्याला माझी वाट पाहत एकही प्रॉजेक्ट बसलेला नव्हता. आणि बाता मारून फायदा नव्हता, ते दोघे मला (विशेषतः शिशिर; पण एक-दोन भेटीतच अ‍ॅननेदेखील ते साध्य केले होते) आरपार वाचू शकत होते. त्यामुळे 'येतो येतो' अशा चार महिने मारलेल्या थापांचा त्यांनी पुरेपूर वचपा काढला आणि कमीत कमी दोन आठवडे असा माझा मद्रासमध्ये राहण्याचा कालावधी निश्चित करून टाकला.

घरोघरी मातीच्या चुली - १

घरोघरी मातीच्या चुली - २

----------

"ए, जरा मुलांकडे बघशील ना दुपारी? माझी ब्यूटिशियन येणारे घरी."
"पुन्हाऽऽ?"
"ओरडायला काय झालं इतकं?"
"अगं, पंधरा-वीस दिवसांपूर्वीच आली होती ना?"
"छे! महिना होत आला."
"अगं, पण मग इतक्यात पुन्हा?"
"हो, मग! असंच जाणार आहोत का आपण?? बरं दिसेल का ते?"
"कुठे जाणार आहोत? आणि आपणऽऽ?? म्हणजे मी पण??"
"(जरासा त्रासिक चेहरा करत) ओरडत जाऊ नकोस रे साध्या साध्या गोष्टींत..."
"पण जायचंय कुठे?"

सुरुवातीला आत शिरताच एका प्रचंड भिंतीवरुन एक लहानसा धबधबा येत होता.

तिसर्‍या मजल्यावरु हा घेतलेला फोटो.

प्रत्येक शोरुम ही खरोखर डोळयांना मेजवानी होती. खास करुन चॉकलेटसच्या शोरुमस तर अफाट कल्पनाशक्तीने सजवलेल्या होत्या.