करवीर्निवासिनी

महालक्ष्मी आणि बालाजी

विष्णूदेव वामकुक्षी घेत होते एकदा
भृगूऋषी स्वर्गात गेले भेटण्याला तदा
ठेवले तिष्ठत समजुन क्रोधिले ऋषीवर
चिडुन केला हरींच्या लत्ताप्रहार छातीवर
श्रीहरी जागे जाहले पण सौम्यतेने साहिले
भ्रुगुॠषींच्या प्रहारे मुळीच ते न क्रोधिले
पाय धरूनी उलट त्यांनी ऋषीवरां आराधिले
क्षमा ऋषिवर, हो दुखापत आपल्या पायास का?
असे म्हणुनी त्यांनी तयाना नजीक आपुल्या बसविले
भृगूऋषींचे पद तयांनी स्वहस्ताने चोळले
क्रोध विसरुन समाधाने भृगूजी मग परतले
वाटले मानापमानाचे नाट्य येथे संपले
पण असे ना जाहले
पत्नी लक्ष्मी हरीच्या हृदयी वास करुनी होती