वारसा

घर कुठलंही असो, सकाळी साडे आठ- नऊची वेळ
तव्यावरच्या पोळीला, कुणी बाई लावत असते तेल ।

ओट्यामागच्या खिडकीतून येत असतो सूर्यप्रकाश
पोळ्या लाटून भाजायचं काम, चालू असतं सावकाश ।

ज्याला कधीच 'पोळत' नाही, अशा गोल 'पोळ'पाटावर
भाजली जाणारी प्रत्येक पोळी, लाटली जाते काठावर ।

एखादी पोर जशी वाढते, बापाच्या अंगा-खांद्यावर खेळत
तशीच पोळी गोल होते, पोळपाटावर लोळत ।

सासरी जाताना, लेक रडते बापाच्या गळ्यात पडून
तशीच कधी राहते पोळी, पोळपाटावर अडून ।

तरी जावंच लागतं पोरीला, बापाचं घर सोडून,
पोळीलाही तव्यावर ठेवतात, उचलून अगर तोडून ।

तव्यासारखा तापट नवरा, शेगडीसारखी सासू