माणुस

एक सुखद पाऊस

Submitted by भानुप्रिया on 6 April, 2011 - 09:18

अनुभवलीच नाही मी कधी..
पाऊसओली काळीभोर माती..
अन् गावासालीही नाहीत मला कधी..
त्यात भिजलेली नाती..

माझ्या प्राक्तनात नव्हतंच कधी
बरसणाऱ्या सरींमध्ये मनाचं हरवणं..
उधळलेल्या वाऱ्याबरोबर
मुक्त बेभान वावरणं..

माझं प्राक्तन होतं
फक्त गुरफटून राहणं..

गुरफटून राहणं,
माणुसकी हरवलेल्या
माणसांच्या’ जंगलात..
इथे माझं श्वास कोंडलेला..

थिजलेलाच राहिला..
माणूस’ नावाच्या मुखवट्यांकडे पाठ फिरवून
श्वासही मग निघून गेला..

गुलमोहर: 

कविता एका माणसाची

Submitted by कल्पी on 4 April, 2011 - 10:55

कसे सांगा कुणी ऐकावे माणसांचे
हाकलुन मारती थवे माणसांचे

चिमटा कुणी काढला कुणाला
अशाने गोडवे कसे गावे माणसाचे

ओरबडुन गाव माझे उध्वस्त केले
सांगा माणसाने कसे रहावे माणसाचे

आगबंबाळ आता ऐसा होउ नको रे
शांत डोके नेहमी असावे माणसाचे

ईतके कुणीही वाईट नव्हतेच तेव्हा
पशु पक्षी देखिल व्हावे माणसाचे

क्षुद्र कुणाला का समजतोस लेका
असावे सिमेतच हेवेदावे माणसाचे
कल्पी जोशी
०५/०४/२०११

गुलमोहर: 
शब्दखुणा: 
Subscribe to RSS - माणुस