मंद झाल्या तारका

"सखी मंद झाल्या तारका..
आता तरी येशिल काऽऽ.. येशिल का?"


पहाटे पाच वाजता मी बाहेरच्या झोपळ्यावर बसून गात होतो. "येशिऽऽऽल का? येशिऽऽल का?" राहून राहून सूर इथेच अडकत होते. खालच्या सूरांत मनाला समजाऊन पाहिलं. वरच्या सूरांत दरडावणंही झालं पण नाहीच दोनच शब्द पण त्यातली आर्तता असंख्य, अथांग, अगणित, अमर्याद, अस्वस्थ, असह्य.. पुढे गावसं वाटतं होतं पण मन थांबलेलं तिथेच...अजुनही ती वाट पाहतं...डोळ्यांतल्या बाहुल्यांत नकळत व्याकुळता काठोकाठ भरलेली. इतकी की,
ह्या व्याकूळतेत एक अख्खा समुद्र बुडाला असता.