घडतं असंही.

घडतं असंही..

“रोहीत .. अरे उठतोय नं..?” आईचा परत आवाज आला.

आता आई चिडलेली दिसतेय.. बरोबरच आहे तिचं.. सकाळी सकाळी घरातलं सगळं अन् स्वत:चं आवरून निघायचं म्हणजे.. तिला घाई होतेय. माझा डबा.. तिचा स्वत:चा डबा.. त्यात आता बाबां करता दुपारचं पूर्ण जेवण बनवून ठेवणं..

पण मला इच्छाच होत नाहीये उठायची... मी तसाच पडून राहिलो, डोक्यावर पांघरूण घेऊन.
मधे किती वेळ गेला माहित नाही.
“रोहित.. उठायचं असेल तर उठ.. डबा भरून ठेवलाय.. विसरू नकोस.. मी निघालेय आता ..” आईचा मोठ्याने आवाज आला. पाठोपाठ दार बंद झाल्याचा आवाज.