ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग १९

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग १८
पूर्वभाग
आरव देशमुख Black Ember च्या surveillance algorithms ला फसवण्यासाठी “cargo shadows” आणि phantom routes वापरून खोटे movement signals तयार करण्याचा धाडसी प्लॅन आखतो.
दरम्यान मुंबईत पेट्रोल पंपांवरील छोट्या रांगांचे व्हायरल व्हिडिओ आणि वाढत्या panic buying मुळे कृत्रिम भीती वेगाने पसरू लागते, तर Black Ember ची recovery team कुर्ला यार्डमधील त्या जुन्या वॅगनपर्यंत पोहोचते.
त्या तणावपूर्ण क्षणी डॅनियल क्रॉस अखेर दुष्यंत देशमुखच्या मृत्यूमागचं सत्य उघड करतो, रशियातील नोव्होरोसिस्क टर्मिनलमध्ये दुष्यंतने मुद्दाम स्वतःला “visible target” बनवत डॅनियलला वाचवलं होतं.
डॅनियल जुन्या रेल्वे relay grid मध्ये encrypted module जोडून तीन वेगवेगळे phantom escape trails तयार करतो, ज्यामुळे Black Ember ची टीम काही काळासाठी गोंधळून जाते आणि त्यांचा पाठलाग विभाजित होतो.
शेवटी डॅनियल स्वतःला आमिष बनवत बाहेर जाण्याचा निर्णय घेतो आणि आरवला सांगतो की दुष्यंतची खरी शिकवण फक्त शत्रूचा pattern समजून घेणं नव्हे, तर तो कायमचा मोडून काढणं होती.
************************************************************************************************************************
ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग १९ - पहिला तडा
आरवच्या डोळ्यांत काही क्षण राग, पराकोटीची भीती आणि कमालीची असहायता एकत्र चमकून गेली. पण मग अचानक, एका सेकंदात त्याच्या डोक्यात प्रकाश पडला. त्याला डॅनियलच्या या आत्मघातकी वाटणाऱ्या चालीचा खरा अर्थ समजला होता.
डॅनियल इथे शत्रूच्या संपूर्ण नेटवर्कला एका अपुऱ्या खात्रीच्या, केवळ आभासी अशा चक्रव्यूहात अडकवत होता. तो शत्रूला अशा एका जाळ्यात ओढत होता, जिथे त्यांना विजय दिसत तर होता, पण तो कधीच मिळणार नव्हता. हुबेहूब... जसं पंचवीस वर्षांपूर्वी रशियाच्या त्या गोठवणाऱ्या थंडीत, एका अत्यंत कठीण प्रसंगात दुष्यंतने केलं होतं! इतिहासाची पुनरावृत्ती होत होती, फक्त खेळाडू आणि रणांगण बदललं होतं.

त्याच क्षणी मायाच्या टॅब्लेटवर एक नवीन, भीतीदायक अलर्ट चमकला WEST COAST BUYING SURGE WIDENS पश्चिम किनारपट्टीवरील इंधनाची खरेदी प्रचंड वाढली.

त्याखाली दुसरी ओळ होती: MULTIPLE TERMINALS REPORT PRECAUTIONARY DELAYS अनेक बंदरांवर खबरदारी म्हणून माल उतरवण्यास उशीर

मुंबई आणि आजूबाजूच्या शहरांमधील पेट्रोल पंपांवर आता अक्षरशः मारामार्‍या सुरू झाल्याच्या बातम्या येऊ लागल्या होत्या. पोर्टवर जहाजांचा बॅकलॉग वाढला होता. ब्लॅक एम्बरने पेरलेलं भीतीचं ते भूत आता एक जिवंत, अक्राळविक्राळ रूप धारण करून संपूर्ण शहराला, तिथल्या अर्थव्यवस्थेला आणि मानवी मानसिकतेला गिळंकृत करायला निघालं होतं आणि वेळ वेगाने हाताबाहेर चालली होती. मानवनिर्मित घबराट आता डोळ्यांना दिसेल अशा वेगाने वाढत होती.

डॅनियलने स्क्रीनवरचा तो बदलणारा डेटा पाहिला. मग तो शांतपणे आरवच्या अगदी जवळ आला आणि अत्यंत मंद, गंभीर आवाजात म्हणाला, “आरव... डेटाचं हे आर्काइव्ह प्रोटेक्ट करू नकोस...”
“...फक्त टायमिंग प्रोटेक्ट कर.”

...आणि त्या शेवटच्या शब्दांनंतर, आरवला काही बोलण्याची किंवा विचारण्याची संधीच न देता, डॅनियलने वॅगनचं मागचं जड सर्व्हिस हॅच एका झटक्यात उघडलं. बाहेर अंधार आणि मुसळधार पाऊस कोसळत होता. डॅनियलने मागे वळूनही न पाहता थेट त्या पावसाच्या तांडवात उडी घेतली आणि तो अंधारात दिसेनासा झाला.

हॅच उघडं राहिल्यामुळे बाहेरच्या वादळाचा, पावसाचा थरकाप उडवणारा आवाज वॅगनमध्ये घुमू लागला. पाण्याच्या तुषारांनी स्क्रीन आणि कीबोर्ड ओले होत होते. पण आरव आणि मायासाठी तिथे एक गोठवणारी, पूर्ण शांतता पसरली होती. डॅनियलच्या शेवटच्या वाक्याचा अर्थ आरवच्या डोक्यात चक्रावून टाकत होता. डेटा महत्त्वाचा नाही, तर शत्रूला तो डेटा कधी मिळतोय ती वेळ महत्त्वाची आहे! डॅनियल स्वतःला एका जिवंत आमिषासारखं वापरत होता.

मग अचानक... वेस्ट रिले लाईनच्या बाजूने रेल्वेचा फ्रेट सायरन प्रचंड आवाजात घुमला. कारशेडच्या इमर्जन्सी सिग्नल लाईट्स एकामागोमाग एक तांबड्या रंगाने ब्लिंक व्हायला लागल्या. शत्रूच्या वॉकी-टॉकीवरील रेडिओ चॅटर एकाएकी वाढलं.
“Movement confirmed!”
“West line active!”

ती पांढरी व्हॅन चिखल उडवत पश्चिमेच्या ट्रॅककडे धावली. अंगावर राखाडी जॅकेट असलेला एक ऑपरेटर तिच्या मागे पळत सुटला. डॅनियलने त्यांचा अर्धा वेढा तोडला होता.

"पण दुसरा शिकारी अजूनही आपल्या दाराकडेच येतोय," कबीरने खिडकीच्या आडोशाने पिस्तुल रोखत म्हटले. "त्याची नजर वॅगनवरून हटलेली नाही."

"आपल्याकडे वेळ नाही," विनायकरावांचा अनुभवी आवाज वॅगनमध्ये घुमला. "ईस्ट हॅच... आत्ताच बाहेर पडा!"

समीरने वॅगनच्या तळात असलेला लोखंडी पत्रा बाजूला केला. खाली रेल्वे यार्डाच्या खालून जाणारा जुना, अंधारा आणि थंड पाण्याचा ड्रेनेज मार्ग उघडा झाला. मायाने आपली बॅग सांभाळत खाली उडी घेतली. कबीर तिच्या पाठोपाठ गेला. पण आरव देशमुख अजूनही त्या गंजलेल्या वॅगनच्या उंबरठ्यावर उभा होता. त्याचे डोळे दूर पावसाच्या पांढऱ्या पडद्या पलीकडे पाहत होते, जिथे लाल इमर्जन्सी लाईट्सच्या उजेडात डॅनियल क्रॉस ब्लॅक एम्बरच्या शिकारी कुत्र्यांना स्वतःच्या मागे पळवत होता.

कुर्ला रेल्वे मेंटेनन्स सायडिंगच्या खालच्या त्या भुयारी मार्गात संपूर्ण काळोख पसरला होता. डोळ्यांसमोर स्वतःचा हातही दिसणार नाही अशा दाट अंधारात फक्त पाण्याचा आणि श्वासांचा आवाज घुमत होता. मुंबईत कोसळणाऱ्या मुसळधार पावसाचं गढूळ, थंड पाणी जुन्या काँक्रीटच्या ड्रेनेज कॉरिडॉरमधून प्रचंड वेगाने वाहत होतं. पाण्याच्या जोरदार प्रवाहामुळे आणि जमिनीवर साचलेल्या गाळामुळे प्रत्येक पावलागणिक पाय घसरण्याचा सतत धोका निर्माण झाला होता. जराही तोल गेला, तर प्रवाहाच्या वेगासोबत थेट भूमिगत गटारात वाहून जाण्याची भीती होती.

त्यांच्या अगदी डोक्यावर, अवघ्या काही फुटांवर असलेल्या रेल्वे ट्रॅकवरून जाणाऱ्या मालवाहू गाड्यांचा आणि अवजड इंजिनांचा तो अंगावर काटा आणणारा धातूचा प्रचंड गडगडाट अधूनमधून खाली भुयारात घुमत होता. जेव्हा जेव्हा एखादी गाडी वरून जायची, तेव्हा संपूर्ण कॉरिडॉर थरथरत होता आणि छतावरून सिमेंटचे कण खाली पडत होते. या आवाजाने आणि कंपनाने प्रत्येकाच्या छातीची धडधड आणखी वाढवत होती; कारण त्यांना माहीत होतं की वर शत्रू त्यांचा शोध घेत आहे.

तितक्यात, दूर वरून पुन्हा एकदा रेल्वे यार्डाचा तो कर्कश इमर्जन्सी सायरन घुमला. भुयाराच्या छताला असलेल्या व्हेंटिलेशन ग्रेटमधून शत्रूच्या वॉकी-टॉकीचा रेडिओ स्टॅटिक आवाज खाली झिरपत आला,
“Negative confirmation on west relay…”
“Repeat signal inconsistent…”

कबीर अचानक जागीच थांबला. त्याच्या बुटांमुळे होणारा पाण्याचा खळखळाट एकाएकी थांबला आणि त्याबरोबरच मागून येणाऱ्या समीर आणि आरवचे पायही थिजले. भुयारात फक्त वरून पडणाऱ्या पाण्याचा संथ आवाज येत होता. कबीरने आपले कान भिंतीला लावले आणि शत्रूच्या रेडिओ फ्रिक्वेन्सीचा कानोसा घेतला. त्याचा चेहरा क्षणात बदलला, डोळ्यांत एक अवाक करणारी चमक आली.
“डॅनियल त्यांना स्प्लिट करतोय...” तो स्वतःशीच, अत्यंत अचंबित होऊन पुटपुटला.

आरव आणि मायाने अंधारातच एकमेकांकडे पाहिले. कबीरने त्यांच्याकडे वळून डॅनियलची ती अद्भूत खेळी सोप्या शब्दांत सांगितली, “डॅनियलने डेटाचा असा खेळ मांडलाय की त्यांच्या वेगवेगळ्या टीम्स आता वेगवेगळ्या खोट्या सिग्नल्सचा पाठलाग करत वेगवेगळ्या दिशांना धावतायत. त्यांच्या त्या अवाढव्य, अत्याधुनिक सिस्टीमच्या अल्गोरिदमला काम करण्यासाठी जी 'निश्चितता' हवी आहे... ती निश्चितता डॅनियल त्यांना मिळूच देत नाहीये. तो त्यांना सतत बदलणारा, संभ्रम निर्माण करणारा डेटा फीड करतोय.”

वरच्या लोखंडी ग्रेटमधून धावपळीचे आणि बुटांचे आवाज आता अधिकच स्पष्ट ऐकू यायला लागले. एका बाजूने वेस्ट रिले लाईनकडे जाण्याचे आदेश सुटत होते, तर दुसऱ्या बाजूने मेन्टेनन्स यार्डात संपूर्ण शोधमोहीम राबवण्याच्या सूचना दिल्या जात होत्या. शत्रूच्या रेडिओ चॅटरमधील तो गोंधळ आणि एकमेकांविरोधी येणारे इनपुट्स आता सातत्याने वाढत होते. डॅनियलने सिस्टीमवर टाकलेला तो डेटाचा ओव्हरलोड अचूक काम करत होता. पण प्रत्येकाला ठाऊक होतं... हा चकवा जास्त वेळ टिकणारा नव्हता.

त्याच वेळी मायाच्या टॅब्लेटने भुयारातील एक अत्यंत कमकुवत सिग्नल पकडला. स्क्रीन हलकीशी चमकताच ती पटकन खाली झुकली. व्हॉट्सअ‍ॅपवर फॉरवर्ड झालेली एक स्थानिक व्हॉईस नोट प्ले झाली होती. त्यातून एक प्रचंड घाबरलेला आवाज भुयारात घुमला, “भाई, घाटकोपर साईडला पण पंपांवर लांबच लांब रांगा लागायला सुरुवात झाली आहे रे... स्टॉक संपायच्या आधी गाडी फुल्ल करून घे!”

विनायकराव अंधारातच शांतपणे पावले टाकत होते. त्यांनी विचारलं “विमा कंपन्यांचं काय चाललंय? Insurers?”

मायाने साचलेल्या पाण्यात आवाज होऊ न देता पटकन टॅब्लेटवरील फीड्स क्रॉस-चेक केल्या. मग ती म्हणाली, “सगळ्याच कंपन्या नाहीत सर… पण काही मोठ्या खाजगी कंपन्यांनी जहाजांच्या fast-clearance चा वेग मुद्दाम कमी केलाय. आणि बाकीच्या अजूनही wait-and-watch मोडमध्ये थांबल्या आहेत.”

विनायकरावांच्या चेहऱ्यावर एक अत्यंत सूक्ष्म, राजकीय हसू उमटलं. ते म्हणाले, “याचा अर्थ... शत्रूच्या सिस्टीमचं synchronization आता तुटायला लागलंय. वेगवेगळ्या यंत्रणा वेगवेगळ्या पद्धतीने रिअ‍ॅक्ट करतायत. डॅनियलच्या जुगाराने आपल्याला पहिली संधी मिळवून दिलीये.”

त्याच क्षणी टनेलच्या दूरवरच्या दुसऱ्या टोकाला एका अवाढव्य लोखंडी गेटचा धातूचा दरवाजा आदळल्याचा भीषण आवाज घुमला. त्या एका आवाजाने भुयारातल्या सर्वांचे श्वास रोखले गेले. कबीरने एका सेकंदाच्या आत हातातली फ्लॅशलाईट बंद केली. संपूर्ण भुयार एका झटक्यात दाट, जीवघेण्या अंधारात बुडालं. आता ऐकू येत होता तो फक्त खाली वाहणाऱ्या गढूळ पाण्याचा खळखळाट ... आणि भुयाराच्या छतावरून, लोखंडी ग्रेटमधून येणारा शत्रूच्या बुटांचा तो दबा धरलेला आवाज.

वरच्या व्हेंटिलेशनमधून शत्रूचा रेडिओ स्टॅटिक पुन्हा एकदा घुमला “Check lower maintenance grid.”
“Possible east movement.”

समीरचा थरथरणारा आवाज अंधारात कुजबुजला, “त्यांना... त्यांना हा टनेल सापडलाय.”

“हा टनेल नाहीये समीर,” आरव अचानक बोलला. त्याचा आवाज आता पूर्णपणे बदलला होता. त्यात एक अनाकलनीय आत्मविश्वास होता.

सगळे अंधारातच त्याच्या आवाजाच्या दिशेने वळले. आरव त्या काँक्रीटच्या भिंतीवर वर्षांनुवर्षांच्या शेवाळाखाली लपलेल्या एका फिकट, जुन्या रेल्वे मार्किंगकडे एकटक पाहत होता. तिथे गंजलेल्या अक्षरात लिहिलं होतं FA-17. त्या दोन अक्षरांकडे पाहताच आरवच्या डोक्यात काही वर्षांपूर्वी दुष्यंत देशमुखने आपल्या डायरीत हाताने काढलेले ते गुंतागुंतीचे नकाशे एखाद्या विजेसारखे चमकून गेले. जुन्या मालवाहू गाड्यांचे विसरलेले मार्ग... मेंटेनन्स आर्टरीज... आणि छुप्या रेल्वे बायपास वाटा.

आरव ठाम आवाजात म्हणाला,“बाबांनी हे कोड नेम त्यांच्या नकाशामध्ये मार्क केलं होतं...”

कबीर अंधारातच सावध झाला, त्याचा हात पिस्तुलवर घट्ट बसला, “कुठे आरव? नक्की कुठे?”

“त्या जुन्या आर्काइव्ह नकाशामध्ये. त्यांनी याला 'Freight overflow arteries' म्हटलं होतं.”

आरव झटकन पुढे गेला. त्याने त्या ओलसर भिंतीवर लावलेली एक जुनी, गंजलेली लोखंडी मेंटेनन्स प्लेट आपल्या संपूर्ण ताकदीने बाजूला सरकवली. लोखंड घासल्याचा करकर आवाज झाला आणि त्या प्लेटच्या मागे भिंतीत कोरलेलं एक जुनं रेल्वे स्केमॅटिक म्हणजेच रेल्वेच्या छुप्या मार्गांचा नकाशा अर्धवट प्रकाशात उघडा झाला.

मायाने हाताचा आडोसा घेत फ्लॅशलाईटचा अगदी बारीक प्रकाश खाली झुकवला. तो जुना नकाशा पाहताच तिचे डोळे विस्फारले, “हे... हे कोणतंही साधे ड्रेनेज नेटवर्क नाहीये कबीर...”

कबीरचा श्वास एका क्षणासाठी मंद झाला. लष्करी नजरेने तो नकाशा ताडत तो म्हणाला, “हे जुनं मालवाहू गाड्यांचं रेल्वे मेंटेनन्स भुयार आहे. Old freight maintenance artery.”

आरवने त्या गंजलेल्या नकाशावर बोट फिरवत कबीरचं वाक्य पूर्ण केलं,“आणि हा छुपा रस्ता थेट कुर्ल्याच्या मुख्य 'ईस्टर्न फ्रेट ग्रिड'ला जाऊन कनेक्ट होतो. ब्लॅक एम्बरला वाटतंय की आपण ड्रेनेजमध्ये अडकलोय, पण आपण थेट त्यांच्या मुख्य ग्रिडच्या खाली उभे आहोत.”

तितक्यात वरून अचानक शत्रूचा रेडिओ चॅटर प्रचंड वेगाने वाढला. त्यांच्या आवाजातली घबराट आता स्पष्ट जाणवत होती.
“West signal lost!”
“Recheck cargo bypass routes! Immediately!”

कबीरचा चेहरा पूर्णपणे थंड पडला. त्याने मागच्या अंधाऱ्या कॉरिडॉरकडे पाहिले, जिथून मेटल गेटचा आवाज आला होता.
“डॅनियलचा खेळ त्यांनी पकडलाय,” कबीर म्हणाला. “त्यांना समजलंय की वेस्ट लाईनवरचा तो रिले फक्त एक फेक चकवा होता. शिकारी आता वेगाने याच भुयाराकडे वळतायत.”

त्याच क्षणी भुयाराच्या त्या दूरवरच्या गडद टोकाला एका अवाढव्य इंडस्ट्रियल फ्लडलाईटचा तीव्र पांढरा प्रकाश क्षणभर चमचमला... आणि दुसऱ्याच सेकंदाला तिथे पुन्हा गडद अंधार पसरला. हा कोणत्याही साध्या हँड-हेल्ड फ्लॅशलाईटचा प्रकाश नव्हता. कोणीतरी वरचं मुख्य लोखंडी मेन्टेनन्स हॅच उघडून आत उतरण्याचा प्रयत्न करत होतं.

समीरच्या छातीची धडधड वाढली, त्याचा श्वास अडकला, “गेलो... आपण पूर्णपणे अडकलोय इथे.”

“नाही समीर,” आरव अतिशय शांतपणे म्हणाला.

पहिल्यांदाच त्याच्या आवाजातली ती भीती, तो panic पूर्णपणे गायब झाला होता. त्या जागी आता एक अत्यंत अचूक, थंड आणि गणिती हिशोब स्पष्ट जाणवत होता. तो त्या गंजलेल्या स्केमॅटिक नकाशाकडे एकटक पाहत म्हणाला, “डॅनियल त्यांना फक्त इकडेतिकडे न पळवता त्यांच्या संपूर्ण response timing मध्ये एक अंतर्गत कोलिजन म्हणजे एक भयंकर टक्कर तयार करतोय.”

विनायकराव अंधारात काही क्षण आरवच्या चेहऱ्याकडे पाहत राहिले. मग त्यांनी अत्यंत समाधानाने आपली मान हलकीशी डोलावली. कारण जे आरवला उमजलं होतं, ते आता या म्हाताऱ्यालाही स्पष्ट दिसत होतं. 'ब्लॅक एम्बर'च्या वेगवेगळ्या टीम्स आता एकाच वेळी वेगवेगळ्या खोट्या सिग्नल्सचा पाठलाग करत होत्या... वेगवेगळ्या गृहितकांवरून धोक्याचा अंदाज घेत होत्या... आणि एकमेकांशी न जुळणारे वेगवेगळे प्राधान्यक्रम फॉलो करत होत्या.

अवाढव्य नेटवर्कच्या आत आता परस्परविरोधी चालींमुळे एक internal friction वेगाने तयार होत होतं. डॅनियलने त्यांच्याच सिस्टीमची ताकद त्यांच्याविरुद्ध वापरली होती.

मायाच्या टॅब्लेटची स्क्रीन पुन्हा एकदा निळ्या प्रकाशाने चमकली. त्यावर एक नवीन टिकर धावत होतं
THREE PRIVATE INSURERS TEMPORARILY DELAY PRIORITY CLEARANCE
ते वाचून मायाचा श्वास मंद झाला, “आरव... जागतिक बाजारपेठेत आणखी डिले वाढतोय.”

विनायकराव शांतपणे हसले, “पहिला तडा पडला! ब्लॅक एम्बरची सर्वात मोठी ताकद असणारी त्यांची 'निश्चितता' आता कोसळते आहे.”

पण हा आनंद फार काळ टिकला नाही. भुयाराच्या अगदी जवळच्या टोकाला पुन्हा एकदा एक जड, धातूचा आवाज घुमला. या वेळी तो आवाज आत येणाऱ्या पावलांचा नव्हता, तर: लोखंडी सेफ्टी लॉक्स अत्यंत वेगाने बंद होण्याचा होता.
खटॅक... खटॅक!

कबीरचा चेहरा एका क्षणात कठोर झाला, तो ताडकन उभा राहिला, “त्यांना समजलंय आपण खाली आहोत! They’re sealing the upper exits. ते वरून बाहेर पडण्याचे सगळे मार्ग सील करतायत... आपल्याला आतच जिवंत गाडण्याचा प्लॅन आहे त्यांचा.”
************************************************************************************************************************
मुंबई. संध्याकाळ.

मुसळधार पाऊस अजूनही त्या काळवंडलेल्या शहरावर अखंड कोसळत होता. पण आता त्या पावसाच्या आवाजापेक्षाही शहरातल्या हवेत पसरणारा panic डोळ्यांना दिसेल इतक्या वेगाने वाढायला लागला होता.
घाटकोपर...चेंबूर…ठाणे...मुंबईच्या एका टोकापासून दुसऱ्या टोकापर्यंत असलेल्या पेट्रोल पंपांवर आता हळूहळू गाड्यांच्या छोट्या, पण लांब रांगा लागायला सुरुवात झाली होती. लोकांच्या चेहऱ्यावर एक अनाकलनीय धास्ती होती.

टीव्ही स्क्रीनवर न्यूज चॅनेल्सचे अँकर्स अजूनही ओरडून सांगत होते, “No immediate shortage बाजारात कोणताही तुटवडा नाही, नागरिकांनी घाबरून जाऊ नये.”

पण चॅनेल्सचा तो अधिकृत दावा खोटा पाडत स्क्रीनच्या खालच्या भागात तांबड्या रंगाचे टिकर्स सतत नवीन, तांत्रिक आणि भीतीदायक शब्द फिरवत होते; खबरदारी म्हणून नागरिकांकडून खरेदीत वाढ, माल वाहतुकीला तात्पुरता विलंब, विमा कंपन्यांकडून आंतरराष्ट्रीय व्यवहारांची तपासणी, बंदरांवर जहाजांची वाढती कोंडी. त्या धावणाऱ्या प्रत्येक नवीन शब्दासोबत, लोकांच्या मनातला संशय अधिक गडद होत होता.

एरवी अफवा वाटणारी ती भीती आता मुंबईच्या रस्त्यांवर प्रत्यक्ष उतरली होती. 'ब्लॅक एम्बर'ने पेरलेला तो अदृश्य व्हायरस शहराच्या नसा नसांमध्ये धावत होता... आणि त्या प्रत्येक शब्दासोबत, लोकांची ती collective भीती आता हळूहळू 'सामान्य' वाटायला लागली होती. चक्रव्यूह आता पूर्णपणे तयार झाले होते.
************************************************************************************************************************
त्याच वेळी...फ्रँकफर्ट.

त्या अवाढव्य कॉर्पोरेट टॉवरच्या अठ्ठावीसाव्या मजल्यावर असलेल्या त्या वातानुकूलित कॉन्फरन्स रूममध्ये एलेना व्होल्कोव्ह शांत, स्थिर बसली होती. बाहेर फ्रँकफर्ट शहराची संध्याकाळ धुसर होत चालली होती, पण तिच्या समोर असलेल्या मल्टिपल स्क्रीन्स मात्र वेगाने फ्लिकर होत होत्या.

तिच्या समोर संपूर्ण जगाचा आणि मुंबईचा डेटा बदलत होता.
मुंबईतील पेट्रोल पंपांवर लागलेल्या रांगा... विमा कंपन्यांनी घेतलेली संशयास्पद माघार... रेल्वे फ्रेट ग्रिडमध्ये झालेला बिघाड... ऑन-ग्राउंड रिकव्हरी टीम्सकडून येणारे परस्परविरोधी रिपोर्ट्स.
ब्लॅक एम्बरने अतिशय अचूकपणे विणलेलं ते जाळं आता एकाच वेळी विस्कटायला लागलं होतं.
एका स्क्रीनवर पुन्हा पुन्हा एक लाल रंगाचा अलर्ट फ्लॅश होत होता: WEST RELAY - INCONSISTENT SIGNAL
दुसऱ्या स्क्रीनवर: EAST MAINTENANCE GRID - POSSIBLE MOVEMENT
आणि तिसऱ्या, सर्वात महत्त्वाच्या स्क्रीनवर एक गंभीर चेतावणी झळकत होती: INTERNAL POSITION EXPOSURE RISK INCREASING.

एलेनाचा श्वास अत्यंत मंद झाला. तिचा तो थंड, रशियन चेहऱ्यावरचा आत्मविश्वास एका क्षणासाठी डळमळला. कारण आता एक गोष्ट तिला लख्खपणे स्पष्ट झाली होती. डॅनियल क्रॉस फक्त तिथून पळून जाण्याचा प्रयत्न करत नव्हता. तो ब्लॅक एम्बरला त्यांच्याच सिस्टीमच्या सिग्नल्समध्ये अडकवून त्यांचा गळा घोटत होता.

तितक्यात कॉन्फरन्स रूमचा जड, काचेचा दरवाजा उघडला. गडद ग्रे रंगाचा महागडा सूट घातलेला एक सिनियर अ‍ॅनालिस्ट गडबडीने आत आला. ब्लॅक एम्बरच्या या हाय-प्रोफाइल ऑफिसमध्ये काम करणाऱ्या त्या माणसाच्या चेहऱ्यावर पहिल्यांदाच भीती आणि घाई स्पष्ट दिसत होती.
त्याने अत्यंत दबलेल्या आवाजात सांगितले, "झुरिचमधील मुख्य फायनान्शियल फंड्स आपली गुंतवणूक मागे घेत आहेत."

एलेना खुर्चीतून ताडकन उभी झाली, तिचे डोळे बारीक झाले, “Already? एवढ्या लवकर?”

अ‍ॅनालिस्टने हलकी मान डोलावली, “काही बड्या विमा कंपन्यांनी आमचा अलाइनमेंट प्रोटोकॉल डिले केला. बाजारात अनिश्चितता पसरल्यामुळे आता आपल्या इंटरनल डेस्कनेही या संपूर्ण ऑपरेशनच्या रिस्कवर प्रश्नचिन्ह निर्माण करायला सुरुवात केलीये.”

ज्या अवाढव्य यंत्रणेच्या ताकदीवर एलेना मुंबईतल्या खेळ नियंत्रित करत होती, त्याच यंत्रणेचा कणा आता फ्रँकफर्ट आणि झुरिचमध्ये आतून मोडून पडायला लागला होता. डॅनियलचा तो अंतिम जुगार ब्लॅक एम्बरच्या साम्राज्याला थेट युरोपमध्ये सुरुंग लावत होता.

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग २०