सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग १०

सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ९

पूर्वभाग

देशमुख इरासमोर रियाची जन्मनोंद ठेवतात आणि एक मोठं गुपित उघड होतं— रिया इराची मुलगी नसून तिची बहीण असल्याचं समोर येतं. अनेक वर्षं इराने हे नातं लपवून रियाला स्वतःची मुलगी म्हणून जगासमोर मांडलं होतं. रिया मोठी होत असताना तिला या नात्याबद्दल शंका यायला लागतात. ती इंटरनेटवर जुने रेकॉर्ड, जन्मनोंदी आणि कुटुंबाच्या कागदपत्रांचा शोध घेत अखेर सत्यापर्यंत पोहोचते आणि इराला त्याबद्दल जाब विचारते. सत्य उघड झाल्यानंतर रिया आणि इरात तीव्र वाद होतो. कारमध्ये झालेल्या झटापटीदरम्यान रियाला गंभीर दुखापत होते, आणि भीती व प्रतिष्ठा वाचवण्याच्या दबावाखाली इरा असा निर्णय घेते जो पुढे या गुन्ह्याचं मूळ ठरतो.
*************************************************************************************************************************

भाग १० — दबाव

खार पोलीस स्टेशनच्या मुख्य प्रवेशद्वाराबाहेर त्या सकाळी एक वेगळंच दृश्य उभं राहिलं होतं. मुंबईच्या गजबजलेल्या रस्त्यांना गोंगाटाची सवय होती, पण आजचा गोंधळ काही वेगळाच होता. रस्त्याच्या कडेला निळ्या रंगाच्या ओबी (OB) व्हॅन्सची रांग लागली होती. काही व्हॅन्सच्या छतावर सॅटेलाइट डिशेस फिरत होत्या, जणू त्या शहराच्या प्रत्येक हालचालीवर लक्ष ठेवत होत्या.

पत्रकारांची धावपळ सुरू होती. कुणी कॅमेऱ्याचा अँगल ठरवत होता, कुणी माईकवर चॅनेलचं लोगो सरळ करत होता, तर कुणी मोबाईलवर संपादकांशी मोठ्याने बोलत होता.

“लाइव्ह जायला तयार राहा… दोन मिनिटांत ब्रेकिंग देतो!”

“कॅमेरा रोलिंग आहे का?”

“फ्रेममध्ये पोलीस स्टेशन दिसलं पाहिजे… हो, तसं!”

प्रत्येकाच्या आवाजात एकच उत्सुकता होती — रिया मोईत्रा हत्या प्रकरण.

कॅमेऱ्यासमोर उभी असलेली एक तरुण पत्रकार जोरात बोलत होती.

“रिया मोईत्रा हत्या प्रकरणाला आता एक नवं वळण मिळालं आहे. पोलिसांच्या हाती काही ठोस पुरावे लागल्याची माहिती मिळत आहे. संशयाची सुई आता थेट इरा मोईत्राकडे वळत आहे…”

दुसऱ्या चॅनेलचा रिपोर्टर जवळच उभा राहून बोलत होता.

“या प्रकरणात मोईत्रा कुटुंबाच्या आतल्या काही धक्कादायक गोष्टी समोर येण्याची शक्यता आहे. पोलिस सूत्रांच्या माहितीनुसार, मृत्यूपूर्वी रिया काही महत्त्वाच्या कागदपत्रांचा शोध घेत होती.”

कॅमेऱ्यांचे फ्लॅश सतत चमकत होते. पोलीस स्टेशनच्या गेटपाशी उभे असलेले कॉन्स्टेबल वारंवार पत्रकारांना मागे हटवण्याचा प्रयत्न करत होते.

पण त्या सगळ्या गदारोळाच्या अगदी उलट दृश्य पोलीस स्टेशनच्या आत होतं.

कॉरिडॉरमध्ये एक विचित्र शांतता होती.

फक्त बुटांचे आवाज घुमत होते.

“ठक… ठक… ठक…”

त्या आवाजात एक जडपणा होता. प्रत्येक पोलिसाला जाणीव होती की ही केस आता केवळ एका मुलीच्या मृत्यूचा तपास राहिलेली नाही. ती आता संपूर्ण शहराच्या प्रतिष्ठेचा प्रश्न बनली होती.

तपासाचा भार

इन्स्पेक्टर देशमुख आपल्या केबिनमध्ये स्थिर बसले होते.

टेबलावर फाईल्सचा ढीग होता. काही उघड्या, काही बंद. काहींवर लाल रंगाने “URGENT” लिहिलेलं होतं.

पण त्यांच्या समोर ठेवलेली एक फाईल मात्र वेगळी होती.

त्या फाईलच्या पहिल्या पानावर रिया मोईत्राचा फोटो होता.

ती हसत होती.

तिच्या डोळ्यांत एक आत्मविश्वास होता — जणू तिला माहित होतं की ती काहीतरी मोठं गुपित उघड करणार आहे.

देशमुख काही क्षण त्या फोटोकडे पाहत राहिले.

त्यांच्या मनात विचारांची गर्दी झाली.

ही मुलगी नक्की काय शोधत होती?

आणि जर ती सत्याच्या इतकी जवळ पोहोचली होती, तर तिचा मृत्यू केवळ अपघात नव्हता.

देशमुखांनी एक दीर्घ सुस्कारा सोडला आणि फाईल बंद केली.

तेवढ्यात दारावर हलकीशी टकटक झाली.

“या,” देशमुखांचा आवाज ठाम होता.

दार उघडलं आणि कदम आत आला.

त्याच्या हातात दोन नवीन फाईल्स होत्या.

“सर… फॉरेन्सिकचा अंतिम रिपोर्ट आला आहे.”

देशमुख लगेच सावध झाले.

“काय म्हणतो रिपोर्ट?”

कदमने फाईल उघडली.

त्याने चष्मा नीट केला आणि वाचायला सुरुवात केली.

“जंगलात जे अवशेष सापडले होते, त्यांचा डीएनए पूर्णपणे मॅच झाला आहे.”

देशमुखांच्या चेहऱ्यावरची रेषा अधिक गडद झाली.

“ती रिया मोईत्राच होती.”

कदम पुढे बोलला.

“पोस्टमॉर्टेम रिपोर्टनुसार मृत्यूचं मुख्य कारण डोक्याला बसलेला जोराचा प्रहार आहे. कदाचित एखाद्या कठीण वस्तूने मारलं गेलं असावं. आणि त्यानंतर… शरीर जाळण्यात आलं.”

केबिनमध्ये काही क्षण शांतता पसरली.

देशमुख खुर्चीत मागे रेलले.

त्यांच्या डोळ्यांसमोर एक काल्पनिक दृश्य उभं राहिलं.

एक काळोखी रात्र…

एक एकाकी रस्ता…

एक गाडी…

गाडीत दोन लोकांमध्ये सुरू झालेलं वादळ…

आवाज वाढत जातात…

शब्दांचे वार…

आणि अचानक —

एक प्राणघातक प्रहार.

त्यानंतर पसरलेली भयानक शांतता.

देशमुखांनी डोळे उघडले.

“म्हणजे हे स्पष्ट आहे,” ते म्हणाले.
“हा खून आहे.”

सायबर सेलचा शोध

“सर… अजून एक महत्त्वाची गोष्ट आहे,” कदम म्हणाला.

देशमुखांनी भुवया उंचावल्या.

“काय?”

“सायबर सेलने रियाच्या लॅपटॉपचा डेटा जवळ जवळ रिकव्हर केला आहे.”

देशमुख ताठ बसले.

“काय सापडलं?”

कदमने कागद चाळले.

"अजून पूर्ण माहिती समोर आली नाही, पण रिया काहीतरी शोधत होती सर. आणि ते काही साधारण नव्हतं.”

“स्पष्ट बोल.”

“ती मोईत्रा कुटुंबाच्या जुन्या नोंदी तपासत होती. जन्मदाखले, शाळेचे रेकॉर्ड्स, कौटुंबिक इतिहास… इतकंच नाही, तर काही जुने ट्रस्ट डॉक्युमेंट्स आणि मालमत्तेचे कागदही तिने डाउनलोड केले होते.”

देशमुख काही क्षण विचारात पडले.

“मालमत्ता?” ते पुटपुटले.

कदमने मान हलवली.

“हो सर.”

देशमुख उठले आणि खिडकीजवळ जाऊन उभे राहिले.

बाहेर पत्रकार अजूनही ओरडत होते.

त्यांनी शांत आवाजात म्हटलं —

“कदम… मला वाटतं रिया केवळ सत्याचा शोध घेत नव्हती.”

वाढत चाललेला दबाव

तेवढ्यात एक कॉन्स्टेबल धावत आला.

“सर!”

देशमुख वळले.

“काय झालं?”

“बाहेर मीडिया खूप दबाव टाकत आहे. ते आरोपीला कॅमेऱ्यासमोर आणण्याची मागणी करत आहेत.”

देशमुखांनी खिडकीतून बाहेर पाहिलं.

माईक्स हवेत उंचावलेले होते.

कॅमेरे चमकत होते.

ते दृश्य एखाद्या युद्धाच्या मैदानासारखं वाटत होतं.

देशमुख शांतपणे म्हणाले —

“कदम… आता ही केस फक्त तपास राहिलेली नाही.”

कदमने विचारलं.

“म्हणजे?”

“आता हा सार्वजनिक दबाव आहे.”

देशमुख बोटांवर मोजू लागले.

“मीडिया… वरिष्ठ अधिकारी… जनता…”

“प्रत्येकाला उत्तर हवं आहे.”

“आणि तेही लगेच.”

देशमुखांनी आपली टोपी उचलली.

“वेळ आली आहे,” ते म्हणाले.

कदमने विचारलं.

“कशाची?”

देशमुखांनी ठाम आवाजात उत्तर दिलं —

“इरावर दबाव वाढवण्याची.”

इंटरोगेशन रूम

काही वेळाने खार पोलीस स्टेशनच्या लांबच लांब कॉरिडॉरमध्ये एक आवाज हळूहळू घुमू लागला.

“ठक… ठक… ठक…”

इन्स्पेक्टर देशमुखांच्या बुटांचा तो जड आवाज होता.

कॉरिडॉरमध्ये बसलेले दोन कॉन्स्टेबल नकळत सरळ बसले. वातावरणात एक विचित्र ताण पसरला. जणू काहीतरी निर्णायक घडणार आहे याची सगळ्यांनाच जाणीव झाली होती.

देशमुखांच्या हातात फाईल होती. त्यांच्या चेहऱ्यावर नेहमीचा शांतपणा होता.

कॉरिडॉरच्या शेवटी लोखंडी दरवाजा उभा होता.

INTERROGATION ROOM.

कॉन्स्टेबलने पटकन उभं राहून सॅल्यूट केला.

देशमुखांनी काहीही न बोलता फक्त मान हलवली.

कॉन्स्टेबलने जड कडी उघडली.

“खर्रर्र…”

लोखंडी दरवाजा हळूहळू उघडला.

आत एकच पांढरा लाईट चालू होता. खोली अर्धवट अंधारात बुडालेली होती.

खोलीच्या मध्यभागी एक टेबल.

टेबलच्या एका बाजूला रिकामी खुर्ची.

आणि दुसऱ्या बाजूला बसली होती — इरा मोईत्रा.

तिचा चेहरा पांढरा पडला होता. डोळ्यांखाली काळी वर्तुळं अधिक गडद दिसत होती. केस विस्कटलेले होते.

पण तिच्या चेहऱ्यावर अजूनही एक विचित्र शांतता होती.

जणू ती आतून तुटत असली तरी बाहेरून स्वतःला मजबूत दाखवण्याचा शेवटचा प्रयत्न करत होती.

देशमुख आत आले.

दरवाजा मागून बंद झाला.

“ठक.”

त्या आवाजाने खोलीतील शांतता आणखी गडद झाली.

देशमुख हळूहळू टेबलाजवळ आले.

ते काही क्षण इराकडे नुसतेच पाहत राहिले.

इरा त्यांची नजर टाळत होती.

देशमुखांनी खुर्ची ओढली.

“खर्र…”

ते बसले.

पुढच्या क्षणी त्यांनी हातातली फाईल जोरात टेबलावर आपटली.

“धाड!”

आवाज इतका अचानक होता की इरा नकळत दचकली.

काही क्षण खोलीत पूर्ण शांतता पसरली.

फक्त भिंतीवरच्या जुन्या फॅनचा आवाज ऐकू येत होता.

“घ्रर्र… घ्रर्र…”

इराने हळूच देशमुखांकडे पाहिलं.

तिच्या डोळ्यांत थकवा होता.

पण अजूनही हट्ट होता.

ती कोरड्या आवाजात म्हणाली —

“आणखी काही विचारायचं आहे?”

देशमुख पुढे झुकले.

त्यांनी टेबलावर कोपर टेकवले.

त्यांचा आवाज शांत होता… पण त्यात धार होती.

“मॅडम… बाहेर काय सुरू आहे याची तुम्हाला कल्पना आहे का?”

इरा काही बोलली नाही.

देशमुख पुढे म्हणाले —

“संपूर्ण मीडिया तुमच्या अटकेची वाट पाहत आहे.”

ते थोडं हसले.

“खरं सांगू?”

“त्यांना तर आधीच खात्री आहे की खुनी तुम्हीच आहात.”

इराच्या चेहऱ्यावर हलकी हालचाल झाली.

पण ती अजूनही शांत बसली होती.

देशमुखांनी फाईल उघडली.

काही कागद बाहेर काढले.

“आणि आता… आम्हालाही समजायला लागलं आहे.”

ते म्हणाले.

इराने भुवया उंचावल्या.

“काय?”

देशमुखांनी तिच्याकडे सरळ पाहिलं.

“रिया नेमकं काय शोधत होती.”

त्या क्षणी इराच्या डोळ्यांत एक भीती उमटली. ती अगदी क्षणभराची होती.

पण देशमुखांसारख्या अनुभवी अधिकाऱ्याला ते पुरेसं होतं.

ते हलकंसं हसले.

“हो…”

“तुमच्या भूतकाळात डोकावायला सुरुवात केली होती तिने.”

देशमुखांनी टेबलावर बोट आपटायला सुरुवात केली.

टक…

टक…

टक…

तो आवाज खोलीत घुमू लागला.

प्रत्येक टक इराच्या नसांवर हातोड्यासारखा पडत होता.

देशमुख हळूहळू बोलत होते.

“जुने रेकॉर्ड्स…”

टक…

“जन्मदाखले…”

टक…

टक…

“मालमत्तेचे दस्तऐवज…”

इराचा श्वास जड होत चालला होता.

देशमुख थांबले.

त्यांनी हळू आवाजात म्हटलं —

“तिला काहीतरी मोठं सापडलं होतं, नाही का?”

इरा काही बोलली नाही.

देशमुख अचानक पुढे झुकले.

त्यांचा आवाज आता अधिक धारदार झाला.

“असं काहीतरी… ज्यामुळे तुमचं हे आलिशान आयुष्य एका क्षणात कोसळणार होतं.”

इराने नकळत चेहऱ्यावरून हात फिरवला .

देशमुखांच्या नजरेतून ते सुटलं नाही.

ते म्हणाले — “त्या रात्री गाडीत काय झालं?”

कोणतंही उत्तर नाही.

“रिया तुम्हाला ब्लॅकमेल करत होती का?”

शांतता.

देशमुखांनी अचानक टेबलावर हात आपटला.

“बोलणार आहात की नाही?!”

इरा दचकली.

तिच्या डोळ्यांत आता स्पष्ट भीती दिसत होती.

पण ती अजूनही गप्प होती.

देशमुखांनी आवाज परत शांत केला.

ते हळू आवाजात म्हणाले — “तुम्ही तिला मारण्याचा विचार आधीपासून केला होता का?”

इराचा श्वास वेगाने चालू होता.

तिची बोटं थरथरत होती.

देशमुख आता तिच्या अगदी जवळ झुकले.

त्यांनी कुजबुजल्यासारखं विचारलं —

“की… रियाने जे सांगितलं… ते ऐकून तुम्ही स्वतःवरचा ताबा गमावला?”

काही क्षण शांतता.

फक्त घड्याळाचा आवाज.

टक…

टक…

टक…

देशमुखांनी शेवटचा वार केला.

“सांगा, इरा.”

त्यांनी हळू आवाजात विचारलं —

“काय होतं ते गुपित?”

इराने हळूहळू डोळे वर केले.

त्या डोळ्यांत आता भीती होती.

राग होता.

आणि…

एक खोल वेदना.

पण शब्द मात्र बाहेर आले नाहीत.

ती गप्प बसली.

तिची बोटं आता स्पष्टपणे थरथरत होती.

तिचा श्वास जड झाला होता.

देशमुख खुर्चीत मागे रेलले.

त्यांच्या चेहऱ्यावर हलकंसं समाधान दिसत होतं.

त्यांना माहित होतं — भिंतीला तडे जाऊ लागले आहेत.

इराचं मौन हेच सर्वात मोठं उत्तर होतं.

तपासाचे धागे आता वेगाने घट्ट होत होते.

सत्य आता फार दूर नव्हतं.

आणि इरा मोईत्रा…

हळूहळू…

स्वतःच्याच विणलेल्या जाळ्यात अडकत चालली होती.

सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग ११