रात्र अमृताची ( अजून एक दृष्टिकोन)

किंचित सुवास दरवळला,
जराशीच चाहूल होती,
वळून पाहिले जरा मी —
समोर उभी तूच होती।

क्षणभर सळसळला वारा,
पानांत कुजबुज होती,
त्या निवांत धुंद वाटेवर
फक्त तुझीच साथ होती।

शब्द कुठेच उरले नव्हते,
नजरेतच बोलणं होतं,
त्या शांत संध्याछायेत
मन तुझ्यात विरघळत होतं।

हातात हात तुझा होता,
मनाचं फुलपाखरू होतं,
चंद्र ताऱ्यांनी वेढला होता,
धुक्याचं पांघरुण होतं।

मन हरखून गेले होते,
आशा पल्लवित होती,
डोळ्यांत तुझ्या पाहिली —
ती रात्र अमृताची होती।

शनिवार २१/२/२६ , ९:०५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ