एक क्षण अभिमानाचा - कुमार१

मित्रहो,
या उपक्रमासाठी लिहिताना मनात खूप चलबिचल झाली. आपल्या आयुष्यातील आपल्याला अभिमानाचा वाटणारा क्षण आपण स्वतःच शब्दांकित करताना त्यात संकोच होणार आणि आत्मस्तुतीचा दोषही येणारच. तरीसुद्धा हा सगळा विचार करूनच संयोजकांनी हा विषय ठेवला असणार ! म्हणून तो दोष पत्करून चार शब्द लिहितो. प्रत्येकाच्या आयुष्याप्रमाणे असे काही मोजके प्रसंग माझ्याही आयुष्यात आलेले आहेत. त्यातला योग्य तो इथे निवडताना एक विचार केला. व्यक्तिगत, कौटुंबिक किंवा व्यावसायिक जीवनातील प्रसंग लिहिण्याऐवजी जर आपल्या सर्वांशी संबंधित असलेल्या आपल्या लाडक्या संस्थळासंदर्भातच घडलेला एक प्रसंग या उपक्रमात लिहिला तर ते समुचित ठरावे. म्हणून इथल्या एका जुन्या घटनेची ही पुनर्भेट आहे.

मग करतो सुरुवात त्या कथनाला . . .

30 जून 2023चा तो दिवस. सकाळी अकराची वेळ. रिमझिम पाऊस पडून गेलेला आणि एकंदरीत कुंद असे वातावरण. कामातून जरा फुरसत मिळाली म्हणून निवांतपणे पाय पसरून बसलो होतो आणि सहजच चाळा म्हणून मोबाईल हाती घेतला. पाहतो तर तिथे इ-मेल आल्याची पूर्वसूचना दिसत होती. मग इनबॉक्स उघडली. सकाळी १०.५९वाजता आलेली तिथे दिसणारी इ-मेल मायबोलीच्या संपर्कातून आलेली आणि त्याच्या अग्रभागी ठळक अक्षरात लिहिलेले होते :

क्षणभर चक्रवून गेलो. पटकन लक्षातच येईना की मी कोणाला काय व कधी मदत केलेली आहे, की त्याचे त्याने एवढे दशलक्ष आभार मानावेत ?
मग अत्यंत उतावीळपणे खालच्या चौकटीतील ई-मेल वाचू लागलो. इ-मेल एका मायबोलीकर असलेल्या रुणाची. त्याने त्यावर्षीच्या २४जून रोजी त्याच्यावर गुदरलेल्या तब्येतीच्या प्रसंगाचे ओघवते वर्णन केलेले, आणि पुढे रुग्णालयात आलेला अनुभव, तपासणीत झालेली दिरंगाई, त्यानंतरचे योग्य उपचार असे करत करत इ-मेलच्या शेवटाकडे आलो आणि तिथला भावस्पर्शी मजकूर असा होता :

वरचे सगळे पत्र वाचता वाचताच माझ्या डोळ्यातून किती आनंदाश्रू गळले असतील याची गणती नाही ! आनंद, भावनातिरेक, काहीसा थरकाप या अवस्थेत अक्षरशः सुन्न झालो होतो. एव्हाना आपल्या वाचकांच्या कदाचित लक्षात आलेच असेल की ही इ-मेल शशांक पुरंदरे या आपल्या मायबोलीकर मित्राची होती.

या घटनेचा अर्थातच मनापासून आनंद वाटला. परंतु इथे अभिमान वगैरे शब्द न वापरता मी म्हणेन की, आपण या संस्थळावर करत असलेल्या आरोग्यविषयक लेखनाचे चीज झाले असे मात्र मनापासून वाटले. किंबहुना तो क्षण कृतार्थतेचा होता. एखाद्या लेखकाला याहून अधिक काय हवे असते?

इथल्या एखाद्या लेखनाचा स्वतःला झालेला उपयोग संबंधित लेखकाला तसेच सार्वजनिकरित्या इथे सर्वांना कळविण्यात शशांक पुरंदरे यांच्या मनाचा मोठेपणा आहे हे निःसंशय. त्यासंबंधीचे आत्मकथन त्यांनी यापूर्वीच केलेले असल्याने त्याची सविस्तर पुनरुक्ती टाळतो.

असो. या निमित्ताने पुन्हा एकदा शशांक पुरंदरे यांना दीर्घायुष्य चिंतितो आणि शुभेच्छा देतो. त्याचबरोबर हवे ते आणि हवे तेवढे लिहिण्याचे स्वातंत्र्य देणाऱ्या मायबोली संस्थापकांनाही मनापासून धन्यवाद !
आणि हो . . .

यंदाच्या गणेशोत्सव उपक्रमांच्या सर्व संयोजकांनाही धन्यवाद तसेच आपणा सर्वांना मंगलमय शुभेच्छा !
**************************************************************************************************************