आठवणींची सुगंधी कुपी... बकुळी

वाह आभा.

आभा, सामो >>> बकुळीचे अत्तर कसे मिळेल? ऑनलाईन ऑर्डर करावे लागेल का?

लंपन पोस्ट सुंदर…..

लेख सुगंधी, सुगंधी प्रतिसाद !

खोटे वाटेल पण अगदी परवाच हा लेख आलाय त्याच दिवशी पळताना गुलमोहर पथावर एक बकुळीचे झाड आहे असे लक्षात आलेले. लहानच आहे तसे ते. बहुतेक पहिल्यांदाच फुले आली असावी. पळताना थांबून त्याचे फुले वेचली गेलीच.

तिकडे एक वॉचमन आहे तो नव्हता जाग्यावर त्याच्या टेबलावर ठेवून आलो. रिकाम्या हाताला देखील सुवास येत होता काही काळ.

बकुळीची एक बरेच मोठे झाड बालगंधर्व रंगमंदीराच्या आवारात देखील आहे. टिळक तलावापाशी पण एक झाड फुलत असते. कॅम्पात एका गल्लीत देखील एक नवीनच फुलायला लागलेले झाड आहे.

बकुळीचे झाड लहानपणापासून बघीतलेले असले तरी त्याचे केशरी रंगाचे फळ अगदी इतक्यात एखाद वर्षामागे पाहण्यात आणि खाण्यात आले.

बकुळीची अजून एक आठवण म्हणजे मी कैलास मान सरोवर यात्रेला जाताना मनात ठरवलेले की तिकडे देऊळ वगैरे नसले तरी पुण्यातून सोबत बकुळफुले घेऊन जाईन सुकली तरी सुवास राहतो म्हणून तर नेमके पुण्यातून निघताना फुले न्यायचे विसरलो. दिल्लीत चार दिवस गुजराथ समाज सदनात मुक्काम असतो, तिकडे जवळच एक बकुळीचे झाड दिसले फुलेही मिळाली मग मी ती बरोबर घेऊन गेलो होतो. कैलास पर्वतापाशी वाहीली होती.

माझे मन अगं मी 'बकुळ अत्तर' म्हणुन गुगल केले तर सापडले ई-बे वर आहे

बकुळीची अजून एक आठवण म्हणजे मी कैलास मान सरोवर यात्रेला जाताना मनात ठरवलेले की तिकडे देऊळ वगैरे नसले तरी पुण्यातून सोबत बकुळफुले घेऊन जाईन सुकली तरी सुवास राहतो म्हणून तर नेमके पुण्यातून निघताना फुले न्यायचे विसरलो. दिल्लीत चार दिवस गुजराथ समाज सदनात मुक्काम असतो, तिकडे जवळच एक बकुळीचे झाड दिसले फुलेही मिळाली मग मी ती बरोबर घेऊन गेलो होतो. कैलास पर्वतापाशी वाहीली होती. >> वा!

>>>>>तिकडे जवळच एक बकुळीचे झाड दिसले फुलेही मिळाली मग मी ती बरोबर घेऊन गेलो होतो. कैलास पर्वतापाशी वाहीली होती.
खूपच सुंदर आठवण आहे हर्पेन.

हर्पेन कित्ती समाधानाची गोष्ट, जे ठरवलं होतंत ते दुसरीकडून का होईना झालं.

हर्पेन कित्ती समाधानाची गोष्ट, जे ठरवलं होतंत ते दुसरीकडून का होईना झालं.
>>>
१००+
हर्पेन तुमच्या कैलास मानस यात्रेसंबंधी लिहा.

…फुलेही मिळाली , कैलास पर्वतापाशी वाहिली…

❤

मला लहानपणापासुन ह्या फुलांचा वास फार आवडत नाही >>> आता मला प्रतिसाद द्यायचा धीर झाला. बकुळ आणि सप्तपर्णी हे दोन्ही वास पाच मिनीटापर्यंत ठीक वाटतात पण त्यानंतर मात्र डोकं दुखायला लागतं.

वास नसला आवडत तरी त्या फुलांचा चांदणीसारखा आकार मला प्रचंड आवडतो. पिटुकल्या परीघात किती कंगोरे बसवले असतात निसर्गाने. वास नसला आवडत तरी बघत रहायचा मोह टाळणे कठीण होते.

असंच पिटुकलं पण प्रचंड सुगंधी आणि वळेसरात वापरलं जाणारं फुल - सुरंगी.

@हर्पेन, मस्त आठवण. खूप समाधान मिळाले असेल फुले वाहताना.

सुरंगीचा विषय निघाला आणि ऋतुराज आला नाही अजून चक्क?

बकुळीचा वास बऱ्याच जणांना नाही आवडत, डोकं दुखायला लागतं हे बरोबर आहे, ऐकलंय बऱ्याच जणांकडून.

मला सुरंगीचा वास उग्र वाटतो, बकुळ आवडते.

सुरंगीचा विषय निघाला आणि ऋतुराज आला नाही अजून चक्क? >>>>>>> आलो आलो...
बकुळी इतकीच सुरंगी आवडती. फक्त हिची ओळख उशिरा झाली. पण एकदा ओळख झाल्यावर मग तिला भेटायला दर वर्षी येऊर ला जाणे होते. मादक सुगंध. फुललेली सुरंगी बघणं म्हणजे एक नयनरम्य अनुभव. तो सुगंधाचा घमघमाट दुरूनही जाणवतो. सुरंगीचे वळेसर हेच खरे वळेसर.
नुकतीच रविवारी बातमी वाचली की सुरंगी वृक्षांचे जतन आणि संवर्धन करण्यासाठी वन विभाग सिंधुदुर्ग जिल्ह्यात सात ठिकाणी सुरंगीची लागवड करणार आहे.
त्या बातमीतच पहिल्यांदा वाचलेली बाकीबाब याची सुरंगी वरील कवितेच्या ओळी...
सुरंगीच्या सुवासाने डंख विसरला नाग
रात ओथंबली तरी का जाईना तुझा राग
बास करतो नाहीतर बकुळी धागा रुसायचा.

धन्यवाद मंड्ळी.
माधव, बकुळ सुकली तर होतीच पण सामानात चेंबली पण गेली होती.
तिकडे देऊळ असे नाहीच त्यामुळे फुले अर्पण करताना ठरवले ते हातून घडल्याचे समाधान मिळाले आणि त्याच बरोबर खुजेपणाची आणि "तेरा तुझको अर्पण " ही जाणीव प्रकर्षाने झाली.
माझे मन - आपल्या मायबोलीवर अनया, पराग आणि केदार ह्या तिघांनी इतकं छान लिहून ठेवलंय की त्यानंतर मी अजून काय लिहिणार असे वाटून त्यावेळी लिहिले गेले नाही. आता आठवणी धूसर झाल्यात.

हळूहळू काजळताना सांज ही सुरंगी
तुझे श्वास दाटुनी येती असे अं तरंगी
या उदास आभाळाची शपथ तुला आहे
मनातल्या मोरपिसाची शपथ तुला आहे
दिल्या-घेतल्या वचनांची शपथ तुला आहे

मलाही सुरंगी आवडते.

हर्पेन, किती सुंदर आठवण!

हर्पेन, कैलास मान सरोवराची आठवण खास आहे. इच्छीत साध्य होणार असलं की खरच होतं,

फार फार वर्षांच्या विरहा नंतर अलगद समोर आलेल हे बकुळ फूल. किती हरखून गेले होते मी हे आठवून मज्जा वाटते आहे! ब्रिस्बेन मधे हे झाड आहे असा सुगावा लागल्यानंतर खूप शोध घेतला पण नाही भेटलं, शेवटी उडुपी ट्रिप मधे भेट झाली! हा लेख आणि सगळ्यांच्या आठवणी वाचून मस्त वाटल. कधीही बकुळीचा विषय निघाला की आई तिच्या लहानपणी शनिवारवाडा आणि बालगंधर्व रंगमंदिराच्या आवारातील बकुळ वृक्ष आणि त्या मुली कशा आधी मनसोक्त गजरे माळायच्या आणि मग सुकलेले गजरे कोणी वैद्य औषधांसाठी विकत घ्यायचे , ही आठवण सांगते.

सुरंगी फारच आवडते. या वर्षी ठरवून मार्च मध्ये जांभळी नाक्यांवर फेऱ्या मारून सुरंगीचे गजरे मिळवलेच.
सप्तपर्णी chya वासाबद्दल सहमत. आधी छान वाटतो पण थोड्याच वेळात त्याचा उग्रपणा जाणवायला लागतो.
बकुळीचे गजरे आणून घातले तरी तो सुगंध एवढा उग्र नाही वाटला कधी.

शनिवारवाड्यात बकुळीचं झाड आहे. तिथे गेल्यावर प्रत्येक वेळी तिथली फुलं मी वेचते. तसंच चिंचवडच्या मोरया गोसावींच्या वाड्यातही बकुळीचं झाड बघून लगेच फुलं वेचली होती.^^....... शनिवारवाड्यात बकुळीची फुले मिळाली होती.मात्र मोरया गोसावी मंदिरात बकुळ पाहिले नाही.

माझ्याच बिल्डिंग मधल्या बकुळीच्या फुलांचे सर... उद्या देवांना वाहीन. आम्ही मायलेकींनी वेचून आणली. मग चिंटुकल्या माळा आम्हाला दोघींना वास घ्यायला केल्या, त्या जरा जास्तच सुकलेल्या फुलांच्या आहेत. खरंतर सगळीच फुलं थोडी बावली होती, पण त्यातल्या त्यात चांगली देवासाठी घेतली. आणि हो, हायब्रिड नाहीत, सुरेख वास येत होता. फुलांची वाटी देवासमोर ठेवली तर स्वयंपाकघर दरवळलं!

यमन ऐकत, तंद्री लागली आणि लेक पण हौसेनं फुलं निवडून देत होती. आज खरंच आईचा वारसा लेकीकडे सर्वार्थाने आला ❣️

रिळाचा दोरा वापरलाय, तो त्या फुलांपुढे सामान्य दिसतोय पण तिकडे लक्ष नका देऊ. आज माझ्यासाठी आनंदोत्सव आहे खरंच!! किती काय काय आठवत फुलं ओवली आत्ता! थँक्स हेमाताई!

किती सुंदर हार ओवलाय.

किती सुरेख वर्णन प्रज्ञा. मस्त सर.

बिंदल्या म्हणजेच बाळाच्या हातात घालायचे वाळे असावे.