अन् कळ्या झाल्या कधीच्या...

मात्र विनोद हा त्याला सणसणीत अपवाद आहे! प्रत्येक भाषेतल्या विनोदाची जातकुळी निराळी असते. >>> +१

पण एकूणच कोणत्याही कलेचा आविष्कार कुठल्या ना कुठल्या मंथनातून होत असावा असं मला वाटतं. 'काय आहे' आणि 'कसं असायला हवं आहे' या दोन्हींतलं अंतर कलाकार आपल्या कल्पनासृष्टीत भरून काढू पाहातो तेव्हा कलाकृती घडते. >>> वा !

त्याचं चित्र मनात तयार होण्याइतकी त्यापासून तटस्थता साधणं >>> सहमत.

कविताही सुंदर.

तुमचं नाव वाचून उघडला धागा. छान मांडणी केली आहे. आटोपतं घेतलंय असं वाटलं.
या विषयावर तुम्ही अजून लिहू शकाल याची खात्री आहे.

खूप आवडलं.
मधला अडचणीच्या काळातला पॅरा एकदम पटला.
मीही इष्टीकाचीती, कर्णिका,जवनिका,हे सर्व मराठी माध्यमात शिकलेय.

छान लिहिलंय.. आवडेश
मीही पदावली, प्रमेय आणि घनफळ समजू शकते. मराठीतल्या गणिती आणि वैज्ञानिक संज्ञा कशा वजनदार वाटतात नाही! काहीतरी भारी शिकतोय असं वाटतं.

सुंदर लिहिले आहे. कविताही आवडली. 'अर्पणपत्रिका' किती गोड प्रकरण आहे.

विनोदाबाबत किंवा एकुणच विचारपद्धतीबाबत मलाही अमेरिकेनं साफ बदलून टाकलं आहे. अक्षरशः माझ्या विश्वात खरोखरच कायम संपूर्ण विश्वच असतं.

पण एकूणच कोणत्याही कलेचा आविष्कार कुठल्या ना कुठल्या मंथनातून होत असावा असं मला वाटतं. >>>> खरंच.
मंथन हाच कलाकृतीचा आत्मा. लेखन तर फक्त टायपिंग वाटतं कधीकधी, चर्निंगचं लोणी.

नेहमीच असंच छान- छान लिहित रहा, नाही तर मी कुणाचं वाचू !

प्रत्येक भाषेतल्या विनोदाची जातकुळी निराळी असते >> +१ . या दुधाने तोंड पोळून घेतलेलं आहे. आता ताकही पीत नाही.

शिक्षणाचं माध्यम मराठी असलं तरी शाळा एका ख्रिश्चन ट्रस्टच्या मालकीची >> आश्चर्य वाटलं. मला वाटायचं की अश्या शाळा फक्त स्वातंत्र्यपूर्वकाळातच होत्या की काय! भो पंचम जॉर्ज भूप वगैरे. मी त्या 'आकाशातल्या बापा'सारख्या मराठी प्रार्थना ऐकलेल्या आहेत, पण त्या मराठी ख्रिश्चन मंडळींच्या लग्नसमारंभात. शाळांबद्दल कल्पना नव्हती.

'प्रमस्तिष्क अनुलंब विदर', 'प्रकाशाची व्युत्क्रमणीयता', 'लघुत्तम साधारण विभाज्य', 'संपृक्त आणि असंपृक्त द्रावणं', 'इष्टिकाचिती' >> ज्जे बात! माझं संयुक्त माध्यम असल्यामुळे पहिल्या दोन संज्ञा आठवल्या नाहीत, पुढच्या आठवल्या.

शेवटची कविता आणि त्याआधीचे दोन परिच्छेद फारच सुंदर!

लेखनाने अडचणीच्या काळात तारून नेलं अश्या अर्थाचं तू आणि अन्य काहींनीही लिहिलं आहे. ते वाचताना लेखन घडते कसे - याचप्रमाणे लेखन घडवते कसे याचीही प्रचीती येते.

सुंदर लिहीले आहे! मी तुझ्या कविता फारशा वाचलेल्या नाहीत. यातली मात्र वाचली आणि आवडली.

का कोणास ठाऊक हा लेख भाग-१ वाटत आहे. कारण गेल्या काही वर्षांत तू माबोवर जे लिहीलेले वाचले आहे त्याचे प्रतिबिंब या लेखात फार दिसले नाही.

विनोदाच्या जातकुळीबद्दल - टोटली.

जियो
आवडलच. खरं तर तुला (टिपापाकर सगळ्यांनाच) जरा घाबरून असायचे, आहे. तुम्हा सर्वांचे अनुभव विश्व केव्हढं विस्तीर्ण आहे हे जाणवत रहायचं. ते विस्तीर्ण होत असतानाची धडपड, त्यातले खाचखळगे, अक्रारविक्राळ रूप माहिती नव्हतं, नाही; पण अंदाज होता. लेकाच्या निमित्ताने थोडं कळत गेलं. पण तुमची तर आधीची पिढी, जास्त तीव्र अनुभव असतील तुमचे. तपशीलात नाही गेलीस तरी अगदी जाणवले. अन त्यातून तरून जाताना साहित्याची कास धरलीस म्हणून जियो!
कविता तर आवडलीच. 'सुधारणा' वर लिहिलस ते जास्त आवडलं.
लहानपणाबद्दल, आईबाबांबद्दल, शाळेबद्दल जे लिहिलस फार आवडलं, हृद्य एकदम.
अन हो, रुजण्याचं रहस्य दडवलयस तर त्याला पुन्हा कोंब फुटोत
शुभेच्छा!

छान लिहिलं आहेस.

तुमची चिंतनशीलता अतिशय उच्च कोटीची आहे हे जाणवलं...
एक दादा मनोगत...
तुम्ही मायबोली जुन्या पिढीतील आणि नव्या पिढीतील समृद्ध दुवा आहात....तुमचा प्रतिसाद नसेल तर लिखाणात काही तरी कमी पडलो असं मला नेहमी वाटतं ‌.
तुमची कविताही अप्रतिम आहे.

अप्रतिम!

वाट बघत होते की तुम्ही कधी लिहाल. अप्रतिम सुंदर लिहिले आहे. कविता फार फार आवडली, पोचली.

तुमच्या लेखावर छान लिहिता असे म्हणणे म्हणजे पुनरावृत्ती होईल . तरीपण हे जरूर सांगावेसे वाटते की दरवेळी तुमच्या लिखाणातून काही वेगळे जरूर गवसते .
या लेखातही कलेचा अविष्कार याबाबत वाचायला मिळाले ते ही सुस्पष्ट .
तुमची लेखणी अशीच बहरत राहो .

आणखी एक म्हणजे

एकूण गोडीत अमृताते पैजा जिंकत असली, तरी शास्त्रकाट्याच्या कसोटीवर ही भाषा हरलेली आहे हे तेव्हाच उमगलं. >>>>>>

संपूर्ण अनुमोदन !

लेख बावनकशी सोन्याचे बिस्किट आहे.
तुझं बहुआयामी व्यक्तीमत्व वाचनातून, वक्तृत्वातून, शाळेत कसे घडत गेले, रुजत गेले त्याचा विलक्षण तटस्थ आणि सविस्तर आढावा घेतलेला आहेस. हे म्हणजे फुलपाखराचा सोनवर्खी पंख मायक्रोस्कोपखाली धरुन त्याचे विच्छेदन केल्यासारखे झाले आहे, प्रिसाइझ आणि तरी पंखाला धक्का न लावता.
तुला, कविता कशी होत गेली, ती कशी रुजत गेली, हे अजिबात माहीत नव्हते. तुझ्या कविता वाचलेल्या नाहीत. आता नक्कीच वाचेन. लेखाच्या शेवटी दिलेली कविता मनस्वी आहे. फार आवडली. ब्लॉग असल्यास प्लीज लिंक दे. कारण माबोवर सर्व सापडतील का, ते माहीत नाही.
>>>>>> कलेचा आविष्कार कुठल्या ना कुठल्या मंथनातून होत असावा
हा संपूर्ण उतारा फार आवडला.

मी पण >>>> वाट बघत होते की तुम्ही कधी लिहाल. अप्रतिम सुंदर लिहिले आहे. कविता फार फार आवडली, पोचली.>>+११११.

ज्यांच्या जिभांवरून 'प्रमस्तिष्क अनुलंब विदर', 'प्रकाशाची व्युत्क्रमणीयता', 'लघुत्तम साधारण विभाज्य', 'संपृक्त आणि असंपृक्त द्रावणं', 'इष्टिकाचिती>>> अगदी अगदी . पण खरं सांगू मला प्रमस्तिष्क अनुलंब विदर आठवत नाही. बाकी आठवतंय. ( आमच्या ऑफिसमधल्यांनी मला चिडवलं असतं " बहुतेक दुपारनंतर शाळेत गेली नाही" )
वरचे सगळे प्रतिसाद पण मस्त. तुझ्या कविता मी मायबोली वर वाचल्या नाहीयेत. कसं काय?

कविता छान आहे!

छान लिहिलं आहे.
आवडलेच !

खूपच सुंदर लिहिलं आहे! शेवटची कविता आवडली! मीही तुमच्या इतर कविता वाचल्या नाहीयेत.
कोणत्याही कलेचा आविष्कार कुठल्या ना कुठल्या मंथनातून होत असावा यानंतरचा परिच्छेद अतिशय आवडला.

सुंदर लिहिलंय स्वाती...शेवटची कविताही आवडली.
जे आहे त्याने मुळापासून हादरवलेलं असणं >> अगदी अगदी.

आकाशातल्या कोमट काळजाचा बाप - अरेरे...त्यापेक्षा इंग्लिश ओव्या ऐकवल्या असत्या तरी चाललं असतं.

बाकी व्युत्क्रमणीयता आणि इष्टिकाचितीवर मीही धडपडले आहे.ज्यावेळी त्या कन्सेप्ट खरंच वापरायची गरज पडली तेव्हा एक डिसोनन्स होता मनात. तरी शास्त्रकाट्याच्या कसोटीवर ही भाषा हरलेली आहे हे पटत नाही. ज्यांनी हे शब्द निर्माण केले त्यांना पर्याय सुचला नसेल कदाचित किंवा संस्कृतप्रचुर शब्द वापरणे ही मानसिक गरजही असेल. पण आता आपण काहीतरी करू शकतो त्यावर. किती उपयोग होईल माहित नाही. पण प्रयत्न करायला हरकत नाही.

तुझी भाषा चांगली समृद्ध आहे, ते या लेखावरून लगेच लक्षात आलं. मी तुझ्या कविता किंवा लेख वाचल्याच आठवत नाही. इथे लिहीलेलं मात्र नक्कीच आवडलं.

फार सुरेख स्वाती! तू लिहिलेले काहीही वाचताना पुन्हा मागे जाऊन जाऊन तुझ्या भाषासौंदर्याला आणि शब्द संपत्तीला दाद दिली जाते. ( हल्ली दुर्मिळ झालेली गोष्ट!) हा लेखही अपवाद नाही.

मनोगत आवडले!

हृद्य, नेमके.

>>> काय आहे' आणि 'कसं असायला हवं आहे' या दोन्हींतलं अंतर कलाकार आपल्या कल्पनासृष्टीत भरून काढू पाहातो तेव्हा कलाकृती घडते. जे आहे त्याने मुळापासून हादरवलेलं असणं आणि कसं असायला हवं आहे त्याचं चित्र मनात तयार होण्याइतकी त्यापासून तटस्थता साधणं हे दोन्ही त्यात अंतर्भूत असतं. नाहीतर दु:खातिरेकाने माणूस रडेल आणि कालांतराने शांत होईल. नंतर तो त्याबद्दल कविता का लिहितो? लिहितो तर लिहितो, तीत 'सुधारणा' करतो, ज्या दु:खाने छळलं होतं, ते पुरेशा परिणामकारकरीत्त्या मांडलं गेलं याची खातरजमा करतो - त्यासाठी शब्दांत फेरबदल करतो, त्या कवितेच्या अंगाखांद्यावर भाषेचे अलंकार चढवतो! दु:ख लपवतो, पण कलाकृतीचं प्रदर्शन मांडतो!

मस्त मस्त! खूप आवडले हे!

चिमटे घेत, कोपरखळ्या मारत मारत तितक्याच सहजतेने पुढचा तरल तरीही गहिरा विचार , तोही नेमक्या शब्दांत.
मायबोलीने काय दिलं हे वाचताना 'अगदी अगदी' झालं.
कवितानिर्मितीची प्रक्रिया नेमकी उतरली आहे, असं वाटतं.
मी वाचलेलं तुमचं बहुतांश लिखाण आस्वादकाच्याच लेखणीतून उतरलेलं आहे. तुमची निर्मिती अशी फार वाचलेली नाही.
शेवटची कविताही खूप आवडली.

फार सुरेख व्यक्त केलंय, स्वाती.
तुझ्या अर्घ्य ब्लॉग ची मी आधीपासूनच चाहती आहे.
तुझ्या संवेदनशील मनाची प्रचिती ठायीठायी जाणवते.
उन्हापावसाला काहीही वाटू दे, तुझं रुजणं आणि सृजन महत्त्वाचे आहे...

शुभेच्छा!

नितांत सुंदर असं काही लिखाण माबोवरती आलं की कसे दिवस मस्त जातात. माबोवरचा वावर स्पिल्स ओव्हर रेस्ट ऑफ लाइफ. लिहीत जा जरा ही विनंती.
>>>अर्घ्य ब्लॉग
वाह!! जर सर्वांसाठी खुला असेल तर जरुर शेअर कर. मघा आणि अर्घ्य

तुझ्या ब्लॉगवर शबाना आझमीबद्द्ल लिहिले आहे, ते फार आवडले. या खालच्या ओळी किती चपखल आहेत. तिचं प्रसन्न असणं तर आहेच पण आम्हाला बुद्धिमान लोक नेहमीच आवडत आलेली आहेत.
>>>>>

जावेद अख्तर एकदा तिच्याबद्दल म्हणाला होता,

'खुशशक्ल भी है वो ये अलग बात है मगर
हम को ज़हीन लोग हमेशा अज़ीज़ थे'

वाह!!! वाह!!